Κριτικές

Το Nucleum είναι ένα βαρύ, πληθωρικό euro με πολύ βάθος και ακόμη περισσότερα πράγματα να δοκιμάσεις, αλλά η εξήγησή του και ορισμένες αρχικές ασυμμετρίες το κάνουν πιο απαιτητικό απ’ όσο υπόσχεται η φιλική του ροή. Στα τέσσερα λάμπει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στα τρία, ενώ το Court of Progress δεν με έπεισε εξίσου.

Ένα πιο ελαφρύ, καρτοκεντρικό Maracaibo που κρατά την πειρατική αίσθηση και τη ροή, χωρίς να ζητά ολόκληρη βραδιά. Με τις επεκτάσεις του δείχνει πλέον πολύ πιο ολοκληρωμένο — και είναι ιδανικό για βαλίτσα διακοπών.

Το Revive είναι ένας φρέσκος και πολύ ζουμερός engine builder, αρκετά καλός ώστε να με κάνει να ξανασκεφτώ την αρχική μου απόφαση να μην το βάλω στο hoard. Η ασυμμετρία και τα containers του όμως έχουν μια αισθητή αίσθηση «yolo» που δεν θα ταιριάξει σε όλους.

Το Amritsar: The Golden Temple είναι ένα χορταστικό, σφιχτό medium euro με μια ασυνήθιστη αλλά καλοδεμένη μίξη μηχανισμών. Σκοντάφτει στις κουραστικές οδηγίες και στην παράξενη εικονογράφηση, όμως για τους φίλους του είδους παραμένει πολύ καλή προσθήκη στη συλλογή.

Το Shikoku 1889 μού θύμισε πόσο ευχάριστο μπορεί να είναι ένα συμπυκνωμένο, αλλά ολοκληρωμένο, 18xx. Κρατά το καθαρό 1830 DNA του και χωρά μια παρτίδα με πραγματικές αποφάσεις, χρεοκοπίες και αρκετά διαφορετικές διαδρομές μέσα σε περίπου τέσσερις ώρες.

Το Heat: Pedal to the Metal δεν είναι κακό ως εισαγωγικό racing game, αλλά για μένα άφησε υπερβολικά πολλά στο τράβηγμα των καρτών και πολύ λίγα σε αποφάσεις με πραγματικό βάρος.

Το Lewis & Clark μου ξέφυγε όταν πρωτοβγήκε, αλλά ένα τυχαίο κέρασμα στο Playscape μου θύμισε γιατί μερικά παιχνίδια αξίζουν να τα κυνηγάς χρόνια μετά. Ένα σφιχτό deck/engine builder με φρέσκιες ιδέες και αρκετή αλληλεπίδραση για να μην κάθεται κανείς ήσυχος.

Η σειρά Brief Border Wars βγήκε επιτέλους στο τραπέζι σε μια κυριακάτικη συνεδρία με καφέ, πρέτζελ με νουτέλα και ακριβώς τη σωστή διάθεση για ένα τίμιο pocket wargame. Είναι εξαιρετικά απλή, αλλά το σενάριο του Αττίλα απέδειξε ότι η απλότητα δεν αποκλείει ούτε τις αποφάσεις ούτε το σασπένς.

Το Bärenpark είναι ένα ευχάριστα προσιτό polyomino για παιδιά 6-7 ετών, αρκετά απλό ώστε να το παίζουν και μόνα τους. Για πιο έμπειρους παίκτες, όμως, ακόμη και το advanced mode αφήνει μάλλον λίγο χώρο για πραγματικό ενδιαφέρον.

Το Anunnaki: Dawn of the Gods με έβαλε αρχικά σε πολύ κακή διάθεση με το ατημέλητο Kickstarter πακέτο και ένα πραγματικά ανεπαρκές manual. Στο τραπέζι όμως αποδείχθηκε πολύ καλύτερο απ’ όσο προμήνυε η πρώτη επαφή του.

Το 3 Ring Circus είναι ένα σβέλτο, θεματικό euro που χωράει άνετα σε μια ώρα χωρίς να χαρίζει τις αποφάσεις του. Συνδυάζει engine building με έλεγχο περιοχών και αγώνα προόδου, με μοναδικό ουσιαστικό αγκάθι την τύχη στις κάρτες.

Ένα σφιχτό, καλοκουρδισμένο euro που χωράει αρκετή σκέψη σε πολύ τίμιο χρόνο. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά όταν βρεθεί στο τραπέζι περνάει εξαιρετικά ευχάριστα.

Το Planet B είναι ένα ευχάριστα γεμάτο eurotrash worker placement, με εργολάβους του μέλλοντος, χτίσιμο, εργάτες και αρκετή αλληλεπίδραση για να κρατάει το τραπέζι ζωντανό — αρκεί να μην απαιτείτε χειρουργικά δίκαιο scoring.

Το Black Friday παίρνει ένα παλιότερο σχέδιο με μέτρια υποδοχή και, με μικρές αλλά καθοριστικές αλλαγές στη ροή του, το μετατρέπει σε εξαιρετικό χρηματιστηριακό παιχνίδι. Είναι γρήγορο, δεμένο και γεμάτο σπέκουλα, χωρίς το κάψιμο του Rolling Stock.

Μια αμαρτωλή επιστροφή στο VS. System 2PCG με AEW και The Boys, που κατέληξε σε δέκα παρτίδες και σε έναν ακόμη άνθρωπο να ξοδεύει χρήματα. Το AEW είναι ιδανικό για να μάθεις το σύστημα, αλλά το The Boys έχει περισσότερο βάθος· κανένα όμως δεν φτάνει το χάος του Marvel Battles.

Το Rats of Wistar είναι ένα βαρύ, γεμάτο πράγματα worker placement, που κρύβει αρκετή πολυπλοκότητα πίσω από τα χαριτωμένα ποντικάκια του. Δεν είναι κακό, αλλά η φλυαρία του και οι μεγάλες αναμονές δεν με κέρδισαν.

Η Special Edition κάνει το Castles of Burgundy να μοιάζει με επιτραπέζιο-κόσμημα, ακόμη κι αν για μένα ο πυρήνας του δείχνει πια την ηλικία του. Παραμένει ένα πολύ ευχάριστο, feelgood παιχνίδι, απλώς όχι κάτι που θα ζητούσα συχνά.

Το Wild Tiled West είναι ένα ελαφρύ tile-drafting παιχνίδι με προσεγμένη παραγωγή και γρήγορη, ευχάριστη ροή. Θέλει λίγες παρτίδες για να φανεί καλύτερα, αλλά τελικά είναι ένα τίμιο και χαριτωμένο κομμάτι.

Μετά από μερικές ακόμη παρτίδες, το 7th Sea: City of Five Sails αρχίζει να μου ανοίγεται, παρότι οι κανόνες του έχουν μια αρχική στριφνότητα. Το deckbuilding παραμένει για μένα πεδίο δειλού πειραματισμού, αλλά πλέον θέλω να δω τι άλλο κρύβει.

Το Age of Innovation είναι το Terra Mystica που τελικά ήθελα: πιο χορταστικό, πιο πληθωρικό και χωρίς τον «τουρνουάδικο» μινιμαλισμό του πρωτότυπου. Δεν είναι υπόδειγμα ισορροπίας, αλλά είναι ακριβώς το είδος της υπερβολής που με κερδίζει.

Το Point City παίρνει την άμεση, πανεύκολη γοητεία του Point Salad και της δίνει λίγο περισσότερο «κανονικό επιτραπέζιο» χαρακτήρα. Για μένα είναι ένα πολύ πετυχημένο twist που χωράει άνετα δίπλα στο πρωτότυπο.

Το Septima είναι η πιο casual και θεματική πλευρά της Mindclash, χωρίς να παύει να κουβαλά το γνώριμο βάρος της. Πανέμορφα και προσεγμένα φτιαγμένο, αλλά για την παρέα μου δεν είχε την ένταση των Voidfall και Perseverance.

Το Pilgrim είναι ένα παράξενο αλλά πετυχημένο υβρίδιο route building τύπου 18xx, engine building και mancala στο πνεύμα του Trajan. Ασφυκτικά σφιχτό και με κάποιους μονόδρομους, παραμένει όμως ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι για φίλους των τρένων.

Το Seas of Havoc είναι ένα πειρατικό deck-builder/worker placement που προσπαθεί να χωρέσει κάπου ανάμεσα σε κανονικό παιχνίδι και filler, αλλά για μένα έμεινε μετέωρο. Έχει ψήγματα ενδιαφέροντος, όμως η άνευρη αίσθηση και το προβληματικό balance των αρχικών δυνάμεων το βυθίζουν.