Συντάκτης
TheCuttlefish
Νοιάζεται για το κουτί, το ένθετο και το βιβλίο κανόνων όσο και για το ίδιο το παιχνίδι. Έχει ιδιαίτερη αδυναμία στους καθαρούς κανόνες και στο απολαυστικό take-that.
🎁 2 εύσημα από αναγνώστες
238 κριτικές
-
Κριτική Magnificent Flying Machines
Το Magnificent Flying Machines είναι καθαρόαιμο beer & pretzels: γέλιο, χαμός και αρκετό Take That. Απλώς το scoring πετάει με δικούς του κανόνες, οπότε αξίζει περισσότερο ως μεταχειρισμένη αγορά.
-
Κριτική Winner's Circle
Το Winner's Circle δεν κερδίζει με την πρώτη ματιά, αλλά στο τραπέζι γίνεται σπάνια καλή παρέα: γέλιο, πειράγματα και η επικίνδυνα γνώριμη γοητεία του ιπποδρόμου.
-
Κριτική Cataclysm: A Second World War
Το Cataclysm: A Second World War ανοίγει όχι με πυρά, αλλά με σημαίες, νεύματα και μεγάλες δυνάμεις που κοιτούν τις ουδέτερες χώρες σαν να είναι τελευταίο κομμάτι πίτσα. Και ο Γερμανός κρατά αρχικά το τιμόνι.
-
Κριτική Master of the Galaxy
Το Master of the Galaxy έχει μια φρέσκια ιδέα και απαιτεί σύγκρουση μεταξύ παικτών, αλλά το εγχειρίδιο και ορισμένες αδέξιες παραγωγικές επιλογές το κάνουν πιο μπελαλίδικο απ’ όσο πρέπει. Στην παρούσα μορφή του, μοιάζει με παιχνίδι που περιμένει μια ουσιαστική αναθεώρηση.
-
Κριτική Blackout: Hong Kong
Το Blackout: Hong Kong είναι ένα ξερό, γερμανικής σχολής sandbox euro που δεν χάνει χρόνο με αφηγήσεις. Για όσους θέλουν μηχανισμούς κατευθείαν στο πιάτο, αυτό το διαμαντάκι ξέρει τι κάνει.
-
Κριτική Pocket Imperium
Το Pocket Imperium είναι ένα λιτό 3.5X filler όπου η επιλογή ενέργειας γίνεται μικρή, πονηρή μονομαχία με τους διπλανούς σου. Με δύο παίκτες, όμως, η έντασή του ξεφουσκώνει αισθητά.
-
Κριτική Conquest of Paradise
Το Conquest of Paradise είναι ένα ελαφρύ, ενδιαφέρον μίνι 4X με ωραίο θέμα και διδασκαλία ενός τετάρτου. Η χαλαρότητά του όμως ζητά από τους παίκτες να αναλάβουν οι ίδιοι το μαχαίρι.
-
Κριτική Imperial 2030
Το Imperial 2030 έδωσε άλλη μία επική, αμφίρροπη και απολύτως ανελέητη παρτίδα. Εδώ οι συμμαχίες δεν είναι παρηγοριά· είναι το μαχαίρι που περνάς στον διπλανό σου.
-
Κριτική Power Struggle
Το Power Struggle είναι ένα γρήγορο, θορυβώδες παιχνίδι ελέγχου περιοχών και διαπραγμάτευσης για πέντε παίκτες, με μηχανισμούς που δένουν ωραία και ένα scoring που δεν τους ακολουθεί μέχρι τέλους.
-
Κριτική The Flow of History
Το The Flow of History είναι ένα σύντομο, καρτοκεντρικό civilization game με έξυπνη οικονομία και ελάχιστο χρόνο αναμονής. Δεν φτάνει ποτέ σε πραγματικό ενθουσιασμό, αλλά ως civ-μεζές κάνει καθαρά αυτό που υπόσχεται.
-
Κριτική Feudum
Το Feudum είναι ένα πυκνό, ψυχεδελικό heavy euro που κρατά το τραπέζι σε κίνηση σχεδόν χωρίς αναμονή. Έχει όμως λίγη παραπάνω διαδικασία και μερικές αμφιβολίες ισορροπίας.
-
Κριτική Corporate America
Το Corporate America μοιάζει αρχικά με ένα χαζό χιουμοριστικό παιχνίδι, αλλά στη σωστή παρέα γίνεται μηχανή παραγωγής προδοσίας, γκρίνιας και θριαμβευτικών προστίμων. Θέλει κόσμο και τη σωστή διάθεση· τότε ροκάρει κανονικά.
-
Κριτική Sidereal Confluence
Το Sidereal Confluence μοιάζει αρχικά με έκρηξη από κάρτες και tokens, αλλά κάτω από το χάος κρύβεται ένα από τα πιο ζωηρά παιχνίδια διαπραγμάτευσης. Θέλει κόσμο, τόλμη και τραπέζι που ξέρει να συναλλάσσεται χωρίς να στραγγαλίζει τον ρυθμό.
-
Κριτική Paranoia Games Masters Screen
Η πρόσφατη έκδοση του Paranoia κρατά την κακεντρέχεια του αγαπημένου RPG, αλλά τη σερβίρει πιο ανάλαφρα και με σύγχρονο ρυθμό. Θέλει παρέα έτοιμη να συνωμοτήσει· τότε ανταποδίδει με πολύ γέλιο και σωρούς από νεκρούς χαρακτήρες.
-
Κριτική Sword & Sorcery: Immortal Souls
Το Sword & Sorcery: Immortal Souls είναι, για μένα, το καλύτερο dungeon crawler της γενιάς του: ένα σπάνια στιβαρό σύστημα που δεν πνίγεται από το συνεργατικό του περιτύλιγμα. Αξίζει πολύ περισσότερη στήριξη και παρουσία απ’ όση έχει λάβει.
-
Κριτική Hexpanse
Το Hexpanse είναι ένα τίμιο, γρήγορο area-control που κρύβει περισσότερο βάθος απ’ όσο υπόσχονται οι λιτοί κανόνες του. Δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά στη σωστή παρέα μπορεί να γίνει πολύ ωραίο πράγμα.
-
Κριτική Traveller Customizable Card Game: Two Player Starter Set
Το Traveller Customizable Card Game: Two Player Starter Set είναι ένα πολλά υποσχόμενο παιχνίδι διαστημικής εξερεύνησης, με μια δυσάρεστα απότομη καμπύλη εκμάθησης. Στα δύο άτομα στέκεται καλά, αρκεί να δεχτείς ότι οι πρώτες παρτίδες είναι εκπαίδευση επιβίωσης.
-
Κριτική Unfair
Το Unfair είναι ένα απλό, χαλαρό παιχνίδι χτισίματος engine που κρύβει αρκετή κακία στα χαρτιά του. Με δύο ή τρεις παίκτες, το ξύλο του παραμένει αστείο· με περισσότερους, μπορεί να γίνει ομαδική εκτέλεση.
-
Κριτική A Handful of Stars
Πιο abstract και θεματικά πιο ξερό από τα άλλα δύο της τριλογίας, το A Handful of Stars είναι όμως το ξεκάθαρα ανώτερο παιχνίδι. Θέλει υπομονή με ένα απαράδεκτο εγχειρίδιο, αλλά επιστρέφει την επένδυση.
-
Κριτική Days of Ire: Budapest 1956
Στο Days of Ire: Budapest 1956, η τριμελής σύνθεση με δύο στασιαστές απέναντι σε έναν Ρώσσο βρίσκει την ένταση που του πρέπει. Η πρώτη μου επαφή ως διπλό ήταν καλή· έτσι ήταν σαφώς καλύτερο.
-
Κριτική Altiplano
Το Altiplano έβγαλε μια παρτίδα γεμάτη διεκδικήσεις πόρων, πειράγματα και μεγάλες φιλοδοξίες για το πώς ακριβώς σπάει ένα σύστημα. Ξύλο και αλπάκα, δηλαδή τα βασικά.
-
Κριτική Battle for Rokugan
Το Battle for Rokugan δεν είναι το A Game of Thrones με άλλη στολή. Είναι ένα σφιχτό area-control παιχνίδι γεμάτο σύγκρουση και προδοσία, που αξίζει πολύ καλύτερη μοίρα από τις πρόχειρες συγκρίσεις.
-
Κριτική Mini Rails
Το Mini Rails με τρεις αφήνει να φανούν οι δυναμικές του. Με πέντε τις βάζει να μαλώσουν στο ίδιο τραπέζι — και μάλιστα γρήγορα.
-
Κριτική Mistborn: House War
Το Mistborn: House War φέρνει άφθονο flavor και προσεγμένη παραγωγή σε ένα negotiation game που ζωντανεύει με πέντε, αλλά δεν βάζει πάντα τις στιγμές του στη σωστή σειρά. Καλύτερο από το New Angeles για μένα, χωρίς να παύει να είναι πολύ ειδική πρόταση.
