Κριτικές

Το Squaring Circleville είναι ένα λιτό, γρήγορο euro με rondel, σταδιακή εξέλιξη ενεργειών και έντονο racing/area control. Αρκετά abstract, αλλά πολύ καθαρό για όσους έχουν κουραστεί από τους υπερφορτωμένους τίτλους.

Το EPIC Mode κάνει το Commands & Colors: Napoleonics να μοιάζει ακόμη περισσότερο με αυτό που θέλω από μια μεγάλη ναπολεόντεια αναμέτρηση: περισσότερη κλίμακα, περισσότερη τακτική και, φυσικά, πολύ περισσότερο κανονίδι.

Το Unfathomable είναι ένα καλοφτιαγμένο, ελαφρώς πιο streamlined Galactica-like που με εξέπληξε ευχάριστα. Όταν όμως αποκαλυφθεί νωρίς ο κρυφός εχθρός, χάνει μεγάλο μέρος από την ένταση και τον χαβαλέ του.

Το Star Scrappers: Orbital είναι ένα δεμένο, επιθετικό καρτοπαίχνιδο περίπου της ώρας, με αρκετή ποικιλία ώστε να θέλω να το ξαναδώ. Δεν υπόσχεται βάθος κοσμοϊστορικών διαστάσεων, αλλά ξέρει πολύ καλά τι είναι: ένα ευχάριστο παιχνίδι για το άνοιγμα ή το κλείσιμο μιας βραδιάς.

Το Star Scrappers: Cave-in μου φάνηκε αρχικά σαν μια έξυπνη, φρέσκια παραλλαγή της συνταγής του Orbital. Όταν τελικά βγήκε από το ράφι, επιβεβαίωσε ότι μια καλή ιδέα δεν αρκεί για να σώσει ένα παιχνίδι που μοιάζει μισοτελειωμένο.

Το Apogee υπόσχεται διαστημικό αγώνα με μηχανικούς, περιορισμένα χρήματα και εκτοξεύσεις. Στην πράξη, για μένα είναι μια ώρα προετοιμασίας μέχρι κάποιος να τραβήξει την κάρτα που τελειώνει το παιχνίδι.

Το Factory 42 έχει ένα εξαιρετικά δεμένο, κακόβουλα ανταγωνιστικό worker placement στον πυρήνα του, αλλά η παραγωγή του βάζει τρικλοποδιές ακριβώς εκεί που πρέπει να διαβάζεις το παιχνίδι καθαρά. Θέλω οπωσδήποτε να του δώσω δεύτερη ευκαιρία, με δικές μου βοηθητικές κάρτες.

Το Endeavor παραμένει κορυφαίο, αλλά το Age of Expansion μου φάνηκε σαν επέκταση που έψαχνε απεγνωσμένα λόγο ύπαρξης. Προσθέτει ποικιλία, όμως ξεχειλώνει ακριβώς τη σφιχτή οικονομία που κάνει το βασικό τόσο καλό.

Το Maglev Metro είναι ένα καθαρό, καλοφτιαγμένο pick-and-deliver με δίκτυα τρένων και έξυπνη χρήση επιβατών ως πόρων. Δεν έχει την αρτιότητα του Suburbia ούτε ξεπερνά το βαρύτερο Tramways, αλλά παραμένει μια ευχάριστη πρόταση — αρκεί να μείνετε μακριά από το δεύτερο map pack εκτός αν είστε ήδη φανατικοί.

Το Le Havre δεν είναι τέλειο, αλλά παραμένει ένα απολαυστικό, απαιτητικό παιχνίδι του Ούβε, με ρυθμό που με κρατά διαρκώς σε εγρήγορση.

Το Furnace είναι ένα σφιχτό auction/production game τεσσάρων γύρων, με πλειστηριασμούς που δίνουν αξία ακόμη και στην ήττα. Η παραγωγή έχει λίγη περιττή διαχείριση, αλλά ο πυρήνας του παιχνιδιού είναι τόσο καθαρός και έξυπνος που το θεωρώ άξιο θέσης σε συλλογή.

Ένα θεματικό indie race game για τριήμερη μπυροπεριήγηση στο Βέλγιο, που κερδίζει περισσότερο από την ιδέα και την ατμόσφαιρά του παρά από το βάθος των μηχανισμών του. Δεν με ξετρέλανε, αλλά θα το ξανάβαζα άνετα στο τραπέζι της κατάλληλης παρέας.

Το Cosmic Frog με κέρδισε πρώτα ως θέαμα και ως υπόσχεση: γιγάντιοι αθάνατοι βάτραχοι που μαζεύουν κομμάτια ενός σπασμένου κόσμου. Ευτυχώς, κάτω από το υπέροχα αλλόκοτο φλάφ κρύβεται και ένα ουσιαστικό, χαοτικό παιχνίδι.

Το After the Empire έχει μια ελκυστική ιδέα: worker placement και άμυνα κάστρου απέναντι σε εισβολείς, σε μια σχετικά βατή διάρκεια. Όμως οι οδηγίες και οι λεπτομέρειες της ροής του μας έστειλαν σε δύο τελείως διαφορετικά παιχνίδια — και καμία εκδοχή δεν με έπεισε απόλυτα.

Το The Conquistadors έχει έναν συναρπαστικό sandbox πυρήνα και σπάνια ανελέητη αλληλεπίδραση, αλλά το development το φορτώνει με αχρείαστη τριβή στα ζάρια και στα βοηθήματα παικτών. Θέλω να το ξαναπαίξω ακριβώς επειδή, κάτω από αυτή την ταλαιπωρία, υπάρχει ένα παιχνίδι που δεν φοβάται να αφήσει τους παίκτες να γίνουν απαίσιοι ο ένας στον άλλον.

Το Florenza: X Anniversary Edition είναι ένα παλιό, χαριτωμένο και ελαφρώς καψιματικό worker placement/resource management, που μαθαίνεται χωρίς δράματα αλλά απαιτεί πολύ καθαρό παιχνίδι για να αποδώσει. Σφιχτό στην αρχή, πιο αιχμηρό όσο η παρέα το γνωρίζει καλύτερα, παραμένει ένα ευχάριστο blast from the past.

Το Successors: Fourth Edition είναι ένα βαρύ, εντυπωσιακά φτιαγμένο CDG για παρέες που θέλουν να αφιερώσουν χρόνο σε μια αιματηρή διαμάχη διαδόχων. Η νέα έκδοση λάμπει στο τραπέζι, αλλά ακόμη ζητά υπομονή με τους κανόνες της.

Το Trickerion ξαναβγήκε στο τραπέζι με όλες τις προσθήκες του και χάρισε άλλη μία δυνατή, χαοτική παρτίδα. Παραμένει απολαυστικό όταν τρέχει, αλλά η εξήγησή του και η Ακαδημία μπορούν να του κάνουν μεγάλη ζημιά.

Το Dune: Imperium παραμένει μια διαχρονική, σταθερή αξία για βραδιά χαλάρωσης — ειδικά όταν όλη η παρέα το ξέρει πια καλά. Ο ανταγωνισμός ως το τέλος και οι αναμενόμενες intrigue καφρίλες το κάνουν σταθερά απολαυστικό.

Το Tigris & Euphrates ξαναβγήκε στο τραπέζι και, όπως και πέρσι στην Πάργα, μας θύμισε αμέσως γιατί τέτοιες παιχνιδάρες δεν χρειάζονται συχνά συνοδευτικά. Θέλουν απλώς τη σωστή τετράδα και διάθεση για πολιτισμένη, απολύτως απολίτιστη αντιπαράθεση.

Ένα τρολοπαίχνιδο που κερδίζει τις εντυπώσεις από τις κάρτες και το σοβιετικό του αστείο, όχι από το βάθος του. Το πήρα για τη σωστή παρέα και, ειλικρινά, εκεί βρίσκεται όλη η αξία του.

Το Dominant Species: Marine παραμένει για μένα ένας πολύ πετυχημένος, πιο στρωτός διάδοχος του πρωτότυπου. Μπορεί να τραβάει ακόμη σε διάρκεια, αλλά η ρευστότητα και οι μεγάλες, οριακές παρτίδες του το κρατούν σταθερά ψηλά.

Το Small Railroad Empires είναι ένα άτονο, δανεικό τραινοπαίχνιδο που προσπαθεί να δείξει απλό και «brainy», αλλά καταλήγει να μην έχει ούτε προσωπικότητα ούτε ουσιαστικές αποφάσεις. Η κοντινή διαφορά στο σκορ δεν σώζει ένα αποτέλεσμα που συχνά μοιάζει να το έχουν αποφασίσει το setup και τα τυχαία tiles.

Το Dale of Merchants ήταν μια τράμπα που για έναν μήνα με κοιτούσε νωχελικά από τη στοίβα, μέχρι να θυμηθώ επιτέλους γιατί το είχα πάρει. Είναι ένα έξυπνο, διαφορετικό deck builder που έχει αρκετό ψωμί για τους φίλους του είδους.