Κριτικές

Το Plunderbund μοιάζει στην αρχή με χλιαρό deck builder, αλλά μόλις η παρέα καταλάβει πώς να το στύψει, μετατρέπεται σε γρήγορο εμπορικό καβγαδάκι. Με σχεδόν μηδενικό downtime, χωράει πολύ καλά σε μεγάλες χαλαρές παρέες.

Το Virgin Queen έστησε μια εξαντλητική αλλά χορταστική Ευρώπη, όπου πειρατές, γάμοι, θρησκείες και επαναστάσεις άλλαζαν το σχέδιο κάθε γύρο. Κανείς δεν έμεινε ασφαλής για πολύ — ούτε καν στην τελευταία κάρτα.

Το Expedition Leaders δεν μοιάζει με πρόσθετο υλικό που απλώς γεμίζει το τραπέζι. Δένει τόσο φυσικά με το Lost Ruins of Arnak, ώστε για όσους αγαπούν το βασικό παιχνίδι μοιάζει με το επόμενο, σωστό βήμα.

Το War Room είναι ένα τεράστιο παιχνίδι Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που δεν χαρίζεται σε θεαματικά blitz. Όταν έχεις χώρο, χρόνο και παρέα έτοιμη να αντέξει τη φθορά του, η έντασή του δικαιώνει πλήρως τον όγκο του.

Το Galactic Era είναι ένα λιτό, χωρίς τύχη 4X διαστημικό παιχνίδι που βρίσκει την έντασή του στους κρυφούς στόλους και στις συγκρούσεις που ξεσπούν ξαφνικά. Δεν αλλάζει το είδος, αλλά με έξι παίκτες δίνει γρήγορη, καλοδεχούμενα άγρια διαστημική κόντρα.

Στη δεύτερη επαφή μου με το Messina 1347, αυτή τη φορά με τέσσερις παίκτες, η παρτίδα κύλησε πολύ πιο άνετα. Όσο το τραπέζι μαθαίνει τον χάρτη, τόσο το παιχνίδι αφήνει να φανεί το δόντι του.

Το Ankh: Gods of Egypt είναι ένα απλό, θεματικό παιχνίδι area control με όμορφη παρουσία στο τραπέζι και ανατροπές που κρατούν την παρτίδα ζωντανή ως το τέλος. Η τιμή του τσιμπάει, αλλά ο μηχανισμός ένωσης των τελευταίων θεών είναι πραγματικά έξυπνος.

Το Titans of Industry είναι ένα λιτό οικονομικό παιχνίδι παραγωγής που μοιάζει να αδικήθηκε επειδή δεν ντύνεται με περιττές πολυπλοκότητες. Κρατάει έξι παίκτες απασχολημένους και τους αφήνει να εκμεταλλεύονται ο ένας τις υποδομές του άλλου.

Το Dwellings of Eldervale είναι ένα area-control παιχνίδι που συνδυάζει εντυπωσιακή παραγωγή με ασυνήθιστα στρωτή παικτικότητα. Η τιμή του πονάει, αλλά η εμπειρία μοιάζει φτιαγμένη για να σε κάνει να το συγχωρήσεις.

Το Anno 1800: The Board Game πιάνει γρήγορα ρυθμό και δεν σέρνεται, αλλά κάτω από το αγαπημένο θέμα κρύβει ένα στεγνό, επαναληπτικό παιχνίδι διαχείρισης. Η λογική τιμή του είναι παρηγοριά, όχι λόγος ενθουσιασμού.

Το Euthia: Torment of Resurrection είναι ένα χορταστικό sandbox φαντασίας, με παραγωγή που καταλαμβάνει το τραπέζι και εμπειρία που ανταμείβει την αφοσίωση. Θέλει χρόνο, χώρο και μια παρέα πρόθυμη να το μάθει σωστά, αλλά έχει να δώσει πολύ πράγμα πίσω.

Το Tinners' Trail (Second Edition) επιστρέφει με όμορφη παραγωγή και προσεγμένες προσθήκες, κρατώντας ένα στρωτό, προσιτό παιχνίδι εξόρυξης με αρκετή τριβή στο τραπέζι. Η ηλικία του design φαίνεται κυρίως στην τιμολόγηση των ορυκτών, χωρίς όμως να χαλά την εμπειρία.

Το Boonlake είναι ένα πληθωρικό, σχεδόν μοναχικό euro που απλώνεται λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, αλλά ανταποδίδει τον χρόνο του με μια διαρκή, ήρεμη ένταση. Στη δεύτερη και στις επόμενες παρτίδες, η πυκνότητά του γίνεται πολύ πιο φιλική.

Το Ore: The Mining Game έχει δύο γερούς μηχανισμούς — την κάθοδο στα ορυχεία και την τιμολόγηση των μεταλλευμάτων — αλλά δεν βρίσκει αρκετούς τρόπους να κρατήσει την ένταση ζωντανή ως το τέλος. Παίζει πάντως σωστά με πέντε, πράγμα διόλου αμελητέο.

Το Squaring Circleville είναι ένα λιτό, αφηρημένο euro με αστικό θέμα, rondel και αδιάκοπο ρυθμό. Δεν έχει τη φλυαρία των σύγχρονων σχεδιασμών, αλλά έχει αρκετή ένταση για να δικαιώσει τη θέση του δίπλα στα καλά της Spielworxx.

Το EPIC Napoleonics δίνει στο Commands & Colors: Napoleonics την κλίμακα που του ταιριάζει. Με τα action & tactics decks του Field Marshals and Tacticians, η μάχη γίνεται πιο γεμάτη και πιο τακτική.

Το Unfathomable είναι ένα καλοφτιαγμένο, ελαφρώς πιο στρωμένο Galactica-like με άφθονο χαρτί και καλή ένταση, μέχρι να φανεί πολύ καθαρά ποιος δουλεύει για την άλλη πλευρά. Καλύτερο απ’ όσο περίμενα, αλλά παραμένει Galactica στον πυρήνα του.

Το Star Scrappers: Orbital είναι ένα σβέλτο, επιθετικό καρτοπαίχνιδο περίπου μιας ώρας, με χτίσιμο σταθμού και αρκετές ευκαιρίες να στραβώσεις τα σχέδια των άλλων. Δεν προσποιείται το βαθύ διαστημικό έπος· ξέρει ακριβώς πόσο χώρο θέλει να καταλάβει στο τραπέζι.

Το Star Scrappers: Cave-in έχει μια αξιοπρεπή ιδέα set collection με κάρτες, αλλά μοιάζει με σχέδιο που βγήκε από το εργαστήριο πολύ νωρίς. Μια μικρή φρεσκάδα δεν αρκεί για να σώσει την αίσθηση ημιτελούς παραγωγής.

Το Apogee ντύνεται ως διαστημικός αγώνας με μηχανικούς, περιορισμένα κεφάλαια και πυραύλους, αλλά καταλήγει να περιμένει κανείς τη μία κάρτα που θα τελειώσει την παρτίδα. Η παραγωγή φωνάζει Kickstarter, ενώ το ίδιο το παιχνίδι μοιάζει να έμεινε στο launchpad.

Το Factory 42 κρύβει ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό worker placement μέσα σε παραγωγή που μοιάζει αποφασισμένη να το σαμποτάρει. Ο Πύργος της Γραφειοκρατίας φέρνει το σωστό χάος· οι κάρτες παραγωγής φέρνουν πονοκέφαλο.

Το Endeavor παραμένει κορυφαίο, αλλά το Age of Expansion μοιάζει να λύνει ένα πρόβλημα που το βασικό παιχνίδι δεν είχε ποτέ. Τα νέα κτήρια προσθέτουν ποικιλία, μαζί όμως και τόσους δίσκους ώστε ξεχειλώνουν την πιο ενδιαφέρουσα έντασή του.

Το Maglev Metro συνδυάζει pick and deliver, χτίσιμο δικτύου και action programming σε ένα καθαρό, προσιτό σύστημα. Δεν έχει την αρτιότητα του Suburbia ούτε το βάρος του Tramways, αλλά το βασικό παιχνίδι εξακολουθεί να αξίζει προσοχή.

Το Le Havre επέστρεψε στο τραπέζι ύστερα από καιρό και θύμισε γιατί παραμένει τόσο χορταστικό. Δεν είναι άψογο, μα ο ρυθμός του έχει μια σπάνια, ζωντανή ελαστικότητα.