Κριτικές

Το Red Flag Over Paris μοιάζει καθαρότερο βήμα από το Fort Sumter, αλλά η πρώτη μου επαφή δεν βρήκε αρκετό παιχνίδι μέσα στις κάρτες του. Δεν το ξεγράφω· θέλω απλώς να δω αν ένας έμπειρος αντίπαλος ξέρει πού κρύβεται το ζουμί.

Το Tabannusi: Builders of Ur είναι ένα ιδιόμορφο Tascini, όπου το dice drafting και η επιλογή ενεργειών δένουν έξυπνα, αλλά η συνολική κατασκευή δεν έχει πάντα την καθαρότητα των καλύτερων τίτλων του. Στους τέσσερις παίκτες, όμως, αποκαλύπτει μια πολύ πιο πειστική εκδοχή του εαυτού του.

Το Corrosion είναι ένα παιχνίδι action programming για την παραγωγή εργοστασίων που αποδείχθηκε πολύ πιο κοφτερό από τη χλιαρή φήμη του. Η αλυσίδα των επιλογών του κρατά τον χρόνο αναμονής χαμηλά και τη σκέψη σταθερά αναμμένη.

Το Lizard Wizard παίρνει τη μηχανή αγοράς του Racoon Tycoon, τη ντύνει με σαυρόμορφους μάγους και την κάνει αισθητά πιο σφιχτή. Παραμένει όμως ένα ελαφρώς χαοτικό παιχνίδι αγοράς, με αρκετό push-your-luck για να μη γίνει ποτέ πλήρως ελέγξιμο.

Το SYNDICATE: An Interplanetary Conquest Board Game έχει φιλόδοξες βασικές ιδέες και παραγωγή που εμπνέει εμπιστοσύνη. Μετά αρχίζουν οι κάρτες, τα ζάρια και η ανισορροπία να δουλεύουν εναντίον του.

Το Origins: First Builders αποδείχθηκε πολύ πιο ευχάριστο από τη φήμη του, χωρίς όμως να γίνεται ασφαλής πρόταση αγοράς. Ένα ελαφρύτερο dice-placement euro με ωραία αλυσιδωτά κτίρια και μερικές πολύ αιχμηρές στρατηγικές.

Το Foundations of Rome είναι ένα εντυπωσιακό gateway παιχνίδι οικοδόμησης πόλης, που με τις Kickstarter επεκτάσεις ακουμπά διακριτικά το light euro. Ακριβό και τεράστιο, αλλά με μια παρουσία στο τραπέζι που δύσκολα αγνοείς.

Το Seeders from Sereis: Exodus είναι ένα βαρύ, ιδιόρρυθμο engine builder όπου το χτίσιμο της μηχανής σου συνυπάρχει με δημοπρασία, επιθετικές κάρτες και αρκετό χώρο για πικρία. Ξεχωρίζει, αλλά ζητά παρέα που αντέχει το take-that και επαναλήψεις για να το μάθει.

Το Hellenica: Story of Greece ντύνει έναν γνώριμο αμεριτρασίλ πυρήνα με Αρχαία Ελλάδα που δεν έχει καμία ιστορική συστολή. Κι όμως, όταν μαζευτεί η σωστή μεγάλη παρέα, δίνει γρήγορο πόλεμο, φασαρία και πολύ λιγότερη αναμονή απ’ όση περιμένεις.

Το Twilight: 2000 (4th Edition) παίρνει το σύστημα του Forbidden Lands και το ρίχνει σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος έχει ήδη καταπιεί τα πάντα. Είναι μια προσεγμένη, γήινη επιστροφή στο στρατιωτικό RPG, με αρκετή τακτική για να κρατά το τραπέζι σε ένταση.

Το Gaia Project είναι ένα εμφανώς πιο στρωμένο Terra Mystica, με μια παρτίδα που καίει ευχάριστα το μυαλό χωρίς να καταφέρνει να ζεστάνει ιδιαίτερα την ατμόσφαιρα.

Το Legacies εμφανίζεται εδώ ως η πιο λαμπερή εφεδρική επιλογή για μια βραδιά τριών παικτών, όταν μια πολύωρη εκστρατεία δεν ταίριαζε στη διάθεση. Το απόσπασμα όμως σταματά πριν πει τι συνέβη στο τραπέζι.

Το Rococo: Deluxe Edition αποδεικνύεται ένα παλιότερο euro που εξακολουθεί να έχει ουσία: ελαφρύ engine building, διαχείριση πόρων και αρκετό χώρο για να κόψεις τον άλλον την κατάλληλη στιγμή. Με τους κοσμηματοπώλες γίνεται πιο φιλόξενο, χωρίς να χάνει τα δόντια του.

Το Beyond the Sun δεν έχασε καθόλου τη λάμψη του στις επαναλήψεις· αντίθετα, μια παρτίδα εκμάθησης επιβεβαίωσε πόσο εύκολα κερδίζει έναν νέο παίκτη. Οι βασικές εταιρίες αρκούν για την είσοδο, αλλά τα advanced boards είναι πλέον ο τρόπος που θέλω να το βλέπω στο τραπέζι.

Το Alubari: A Nice Cup of Tea είναι ουσιαστικά Snowdonia σε πιο λιτή, εύκολα στημένη συσκευασία. Κρατά έναν ενδιαφέροντα χειρισμό του τσαγιού, αλλά χάνει μεγάλο μέρος της ποικιλίας που κάνει το πρωτότυπο να αντέχει στις επαναλήψεις.

Το One Card Wonder είναι ένα υπερ-ελαφρύ civ bag builder για όσους θέλουν να στήσουν το θαύμα τους πριν από τους άλλους. Στα λίγα άτομα βρίσκει και δόντια, αρκεί να μείνει μακριά από το mini expansion των Αρχηγών.

Το Tzolk'in: The Mayan Calendar βγήκε επιτέλους από τη ζελατίνα μαζί με το expansion του και μπήκε κατευθείαν στα κλασικά της παρέας. Είναι από εκείνα τα βαριά euro που σε κάνουν να υποφέρεις για έναν πόρο και να ζητάς αμέσως άλλη παρτίδα.

Το Agricola (Revised Edition) παραμένει ένα κλασικό ευρωπαιχνίδι, ακόμη κι αν για μένα το Caverna κρατάει το ελαφρύ προβάδισμα. Στο BGA γίνεται απίστευτα άνετο, αλλά χάνει ένα μικρό κομμάτι από το άγχος της τελικής αποκάλυψης.

Το Brian Boru: High King of Ireland δίνει στο trick-taking το βάρος που του έλειπε, με καθαρό ρυθμό και εξαιρετική παραγωγή. Δεν ξεχνά όμως εντελώς ότι η μπάζα είναι ο λόγος που ήρθαμε.

Το Kemet: Blood and Sand μου έδωσε μια παρτίδα που έμοιαζε να έχει τελειώσει προτού αρχίσει. Η λευκή μαγεία κυριάρχησε τόσο άνετα, ώστε δεν βρήκα λόγο να επιστρέψω για δεύτερη ευκαιρία.

Το Core Worlds: Empires είναι βαρύ worker placement με τίμια 3X φιλοδοξία, χωρίς εξερεύνηση, και αρκετές έξυπνες συνδέσεις ανάμεσα στα συστήματά του. Ζητά γεμάτο τρίωρο και παρέα που αντέχει το βάρος του, αλλά ανταμείβει με σχεδόν μηδενικό downtime και διαρκείς συγκρούσεις.

Το Khôra: Rise of an Empire είναι ένα ευχάριστο, ελαφρύ παιχνίδι πολιτισμών με ρυθμό κούρσας, που το «expert» της Iello τού πέφτει μάλλον βαρύ. Το πρόβλημά του είναι ότι η στρατιωτική ανάπτυξη δεν είναι απλώς μία επιλογή: μοιάζει με την προφανώς καλύτερη.

Το 18Chesapeake είναι ένα πιο λιτό 18XX, χωρίς όμως να του λείπει κανένα από τα απαραίτητα δράματα του είδους. Μια παρτίδα με επιθετικό άνοιγμα στα privates και τις αρχικές εταιρείες έδειξε πόσο απολαυστικά μπορεί να στραβώσει το πράγμα.

Το Illumination είναι ένα αλλόκοτο, θεματικό brainburner για δύο, όπου μοναχοί ανταγωνίζονται πάνω σε χειρόγραφα και ο ένας χωράει διαρκώς μέσα στο σχέδιο του άλλου. Έχει εξαιρετικές ιδέες, αλλά ζητά πολλή πνευματική ενέργεια για να τις παρακολουθήσεις.