Κριτικές

Το Alubari είναι μια πιο απλή, λιγότερο φορτωμένη εκδοχή του Snowdonia, με το τσάι να δίνει τη μία ουσιαστική μηχανική πινελιά. Δεν είναι κακό παιχνίδι· απλώς, αν έχω το πρωτότυπο, ξέρω ποιο θα προτιμήσω.

Ένα ultra-light civ bag builder για ένα γρήγορο κυνήγι θαύματος, με πιο τίμια αλληλεπίδραση απ’ όση περιμένεις σε λίγους παίκτες. Μην αγγίξετε όμως το KS mini expansion με τους αρχηγούς.

Το Tzolk'in καθόταν χρόνια ζελατίνα στο ράφι μου, μαζί με το expansion του, μέχρι που μια βραδιά για καμμένο euro και η δυνατότητα για πέντε παίκτες το έβγαλαν επιτέλους στο τραπέζι. Αποδείχθηκε αμέσως από εκείνα τα παιχνίδια που γίνονται κλασικά στην παρέα — ακόμη κι αν σε κάνουν να υποφέρεις για καλαμπόκια.

Το Agricola: Revised Edition το ξαναβρήκαμε μέσα από το BGA και, παρότι εγώ εξακολουθώ να προτιμώ το Caverna, καταλαβαίνω απολύτως γιατί παραμένει κλασικό. Η ψηφιακή εκδοχή κάνει τη διαχείριση πανεύκολη, έστω κι αν ξεγυμνώνει λίγο το άγχος του τελικού σκοραρίσματος.

Ο Brian Boru γέμισε γρήγορα το κενό για ένα trick-taking με ουσία, συνδυάζοντάς το με area control χωρίς να χάνει σε ρυθμό. Είναι λιτός, γρήγορος και καλοφτιαγμένος, έστω κι αν η ίδια η μπάζα δεν είναι το δυνατότερό του σημείο.

Το Kemet: Blood and Sand μπήκε στο τραπέζι ως η πολλά υποσχόμενη, «ανώτερη» εκδοχή ενός παιχνιδιού που δεν είχα προλάβει να γνωρίσω. Μία παρτίδα αρκούσε για να μου δώσει την εντύπωση ότι το setup είχε ήδη γράψει το τέλος.

Το Core Worlds: Empires είναι ένα βαρύ worker placement με τίμια 3X γεύση, χωρίς exploration, που ανταμείβει την παρέα η οποία αντέχει ένα γεμάτο τρίωρο. Κρατάει σε εγρήγορση με ελάχιστο downtime και μερικές πραγματικά καλοδουλεμένες ιδέες γύρω από τις συγκρούσεις και τη διαχείριση δυνάμεων.

Το Khôra: Rise of an Empire είναι ένα χαριτωμένο, ελαφρύ Civilization game με ρυθμό κούρσας και πολύ πιο φιλική δυσκολία απ’ όση υπόσχεται το «expert» του κουτιού. Η κλίση του όμως προς τη στρατιωτική ανάπτυξη αφήνει το Άργος και τη Σπάρτη με αισθητό προβάδισμα.

Το 18Chesapeake μου φάνηκε απλούστερο από τα συνήθη 18XX μας, αλλά καθόλου λειψό: είχε όλο το πανηγύρι που περιμένω, σε τίμια διάρκεια. Η πρώτη μας παρτίδα ήταν ένα απολαυστικό χάος επιλογών YOLO, που θέλω να ξαναδοκιμάσω λίγο πιο σοβαρά — μάλλον μία φορά ακόμη.

Το Illumination είναι ένα παράξενο, θεματικό και πολύ εγκεφαλικό παιχνίδι για δύο, με πανέξυπνες ιδέες που όμως απαιτούν περισσότερη παρακολούθηση απ’ όση θα ήθελα. Θα το απολάμβανα πολύ περισσότερο σε μια ψηφιακή, scripted εκδοχή που αναλαμβάνει τις λεπτομέρειες.

Το Plunderbund δεν εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά, αλλά σε πεντάδα μετατρέπεται γρήγορα σε έναν πολύ ευχάριστο χαμό. Ένα γρήγορο deck builder με λίγες αλλά ουσιαστικές επιλογές και σχεδόν μηδενικό downtime.

Το Virgin Queen μάς έδωσε μια εξαντλητική αλλά υπερβολικά χορταστική βραδιά, όπου η Ευρώπη έγινε πεδίο πειρατείας, γάμων, θρησκευτικών απειλών και πολύ ύποπτης διπλωματίας. Θέλει παρέα έτοιμη να παρακολουθεί τα πάντα — και κάποιον πρόθυμο να ψάχνει κανόνες.

Το Expedition Leaders δεν μοιάζει με προσθήκη που απλώς φορτώνει το Lost Ruins of Arnak με περισσότερο υλικό. Δένει τόσο οργανικά με το βασικό, ώστε για μένα το ανεβάζει ξεκάθαρα ένα επίπεδο.

Στη χριστουγεννιάτικη BLTG extravaganza, το War Room έδωσε άλλη μία τεράστια, θεαματική πολεμική ιστορία. Θέλει χώρο και χρόνο, αλλά όταν τα έχει, είναι παιχνιδάρα.

Το Galactic Era είναι ένα λιτό, χωρίς τύχη 4X διαστημικό παιχνίδι που βρίσκει τον λόγο ύπαρξής του στις κρυφές δυνάμεις και στις καβγάδες στο γεμάτο τραπέζι. Δεν είναι κοσμογονικό, αλλά με έξι παίκτες κινείται γρήγορα και έχει το απαραίτητο μανούριασμα.

Στη δεύτερη μου επίσκεψη στη Μεσίνα, αυτή τη φορά με τέσσερις παίκτες, το Messina 1347 μου άφησε ξανά εξαιρετικές εντυπώσεις. Και όσο το μαθαίνεις, τόσο πιο καθαρά φαίνεται ότι έχει ακόμη βάθος να δώσει.

Το Ankh: Gods of Egypt είναι ένα απλό αλλά καλοδεμένο παιχνίδι area control, με θέμα που λειτουργεί και ανατροπές που κρατούν την παρτίδα ζωντανή. Έχει μάλιστα έναν ιδιαίτερα έξυπνο μηχανισμό catch-up, έστω κι αν η τιμή του τσιμπάει.

Το Titans of Industry ξεθάφτηκε από το ράφι της ντροπής και αποδείχθηκε πολύ πιο ευχάριστο απ’ όσο προδίδει η βαθμολογία του. Είναι ένα απλό, γρήγορο οικονομικό παιχνίδι που χωράει έξι παίκτες χωρίς να αφήνει κανέναν να κοιτάζει το ταβάνι.

Το Dwellings of Eldervale είναι από εκείνα τα παιχνίδια που με έκαναν να μετανιώσω που προσπέρασα το Kickstarter. Ένα πανέξυπνο area control με παραγωγή-υπερθέαμα, έστω κι αν η τιμή του πονάει.

Το Anno 1800 είχε όλα τα σωστά προαπαιτούμενα για να το περιμένουμε με ανυπομονησία, αλλά η πρώτη παρτίδα άφησε περισσότερο μια αίσθηση ρουτίνας παρά ενθουσιασμού. Δεν είναι κακό· απλώς, πέρα από το εμπόριο, δεν βρήκα ακόμη την αλληλεπίδραση που θα το έκανε να ξεχωρίσει.

Το Euthia είναι ένα υπερπαραγωγικό sandbox θηρίο, γεμάτο χάρτινο τραχανά και χορταστικές περιπέτειες. Θέλει όμως δέσμευση, χώρο και παρέα που δεν θα τρομάξει από το στήσιμο, το μάζεμα και τις εξαιρέσεις.

Το Tinners' Trail επιστρέφει σε μια πολύ προσεγμένη δεύτερη έκδοση, με μικρές βελτιώσεις που το κάνουν να κυλάει ωραία στο τραπέζι. Παραμένει όμως ένα παλιότερο σχέδιο, με μια αδυναμία στη διατίμηση των ορυκτών που προδίδει την ηλικία του.

Το Boonlake παραμένει για μένα ένα πληθωρικό, χορταστικό euro: κρατάει λίγο παραπάνω απ’ όσο θα ήθελα, αλλά γεμίζει το τραπέζι και το μυαλό χωρίς να με εξαντλεί. Δεν είναι παιχνίδι για όσους ζητούν κόντρες· είναι μια απολαυστικά προσωπική βόλτα με πολλά να συμβαίνουν.

Το Ore: The Mining Game έχει δύο καλές ιδέες στον πυρήνα του, αλλά δεν βρίσκει αρκετούς τρόπους να κρατήσει την παρέα επενδυμένη μέχρι το τέλος. Ένα αξιοπρεπές παιχνίδι εξόρυξης που λειτουργεί ιδιαίτερα καλά στα πέντε άτομα, χωρίς όμως να είναι απαραίτητη εμπειρία.