Κριτικές

Το Versailles 1919 παίρνει την πολιτική ένταση που έβλεπα σαν υπόσχεση στο Churchill και τη μετατρέπει σε κανονικό negotiation game. Ελαφρύ για GMT, γεμάτο διπλωματική κακία και πολύ πιο δεμένο θεματικά απ’ όσο περίμενα.

Το Pax Viking είναι η σπάνια περίπτωση Pax που δεν με κάνει να κοιτάζω τους κανόνες σαν να μου χρωστάνε εξηγήσεις. Παραμένει βαθύ και δυνητικά χαοτικό, αλλά με το βασικό Saga deck είναι μια πολύ καλή, άμεση εμπειρία διπλωματίας και σύγκρουσης.

Το 1960: The Making of the President είναι ένα γρήγορο, όμορφα παραγμένο πολιτικό παιχνίδι με γνώριμη λογική, που όμως μου άφησε αμφιβολίες για το πόσο ισορροπημένα παίζουν οι κάρτες του. Ευχάριστο στο τραπέζι, αλλά δύσκολα το προτιμώ όταν υπάρχει χρόνος για Imperial Struggle.

Το Destinies ήταν σχεδόν φτιαγμένο από πράγματα που συνήθως με διώχνουν: μικροσκοπικές μινιατούρες και υποχρεωτική εφαρμογή. Παρ’ όλα αυτά, ως μια σύντομη, app-driven περιπέτεια για δύο, βρήκα ότι έχει πολύ πιο φρέσκιες ιδέες απ’ όσες περίμενα.

Ένα ωραίο, μικρό παιχνίδι που κέρδισε τη δοκιμασία της τσάντας διακοπών. Εύκολο στους κανόνες, ευχάριστο στο σταδιακό του χτίσιμο και, ναι, αγαπάμε Ούβε.

Το Lorenzo il Magnifico με κέρδισε περισσότερο όσο το είδα με όλα του τα πρόσθετα και, κυρίως, σε πεντάδα. Το βασικό είναι σφιχτό και τίμιο· το πλήρες παιχνίδι θέλει απλώς λίγη προσοχή στο τι βάζεις στο τραπέζι, γιατί δεν είναι όλα τα modules εξίσου αθώα.

Το Catapult Feud είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται: ασφαλές, θορυβώδες και ξεκαρδιστικό χαβαλέ για παιδιά και μεγάλους. Το σοβαρό mode μπορεί να περιμένει· εδώ ήρθαμε για το πρωτάθλημα των κάστρων.

Το Vampire: The Masquerade – Rivals μοιάζει υπερβολικά πολύ με μια απλουστευμένη, «Portal» εκδοχή του Jyhad/VtES, αλλά διατηρεί αρκετό από το θέμα και τη multiplayer γοητεία του. Για νεοφερμένους μπορεί να λειτουργήσει εξαιρετικά· για παλιούς του VtES, όμως, αξίζει πρώτα δοκιμή.

Το Ventures δίνει στο SpaceCorp νέα ζωή με 16 ασύμμετρες εταιρείες και πολύ καλύτερο σόλο, αλλά η ισορροπία τους δεν είναι πάντα εκεί που θα ήθελα. Μια τίμια επέκταση που ανανεώνει την εμπειρία χωρίς να γεμίζει το κουτί με νέο υλικό για τον βασικό κόσμο του παιχνιδιού.

Το Praga Caput Regni μου έδωσε ακριβώς αυτό που ήλπιζα: Suchý ποιότητα, άφθονα bonus να παρακολουθείς και ένα feelgood euro που κύλησε απρόσμενα ομαλά ακόμη και με νέους παίκτες. Μοναδικό αγκάθι, η online διαχείριση όλων αυτών των μικρών ανταμοιβών.

Το Cascadia είναι το family game που θέλω να βγάζω ξανά και ξανά στο τραπέζι: όμορφο, άμεσο και γεμάτο πόντους. Αν ψάχνετε το φετινό σας φιλεράκι, εδώ είναι η προφανής απάντηση.

Το Captains of the Gulf είναι ένα αξιοπρεπές παιχνίδι ψαρέματος με μερικές έξυπνες ιδέες, αλλά το ξερό και περιοριστικό του σύστημα δεν το κάνει ακριβώς αξέχαστο. Και οι οδηγίες του κάνουν την πρώτη προσέγγιση πολύ δυσκολότερη απ’ όσο χρειάζεται.

Η παραγωγή του Imperium: Legends με κέρδισε αρκετά ώστε να πάρω και τα δύο κουτιά, αλλά μετά από δύο μόνο παρτίδες ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς μου λέει το παιχνίδι.

Το GWAR vs. Time! είναι παιχνιδάρα πρώτα απ’ όλα επειδή είναι GWAR — ναι, είμαι bohab. Ευτυχώς, κάτω από το επικό θέμα του κρύβεται και ένα αξιοπρεπέστατο παιχνίδι.

Το Let's Waltz! είναι η πολυαναμενόμενη επέκταση που κάνει ακριβώς αυτό που θέλεις από μια επέκταση αγαπημένου παιχνιδιού: προσθέτει επιλογές χωρίς να χαλάει τίποτα. Για όποιον έχει το Grand Austria Hotel, είναι must buy — ναι, τόσο απλά.

Το For What Remains: Out of the Basement με τράβηξε παρότι συνήθως βρίσκω τα παιχνίδια του γνωστού Ντα Βα Τζη ακριβά για όσα προσφέρουν. Εδώ όμως υπάρχει ένα καθαρό, τίμιο skirmish πακέτο που ανταμείβει ιδιαίτερα ένα σταθερό αντίπαλο.

Το Conflick in the Neutral Zone προσπαθεί να ντύσει μια διαστημική καραμπόλα με Star Trek και κανόνες, αλλά καταφέρνει να μην προσφέρει ούτε το γέλιο που υπόσχεται ένα αποτυχημένο dexterity παιχνίδι.

Το Monasterium αποδείχθηκε πολύ πιο αεράτο και ευχάριστο απ’ όσο περίμενα: ένας προσιτός tableau builder με ουσιαστική εξέλιξη και χωρίς περιττό πονοκέφαλο.

Το Cradle of Civilization είναι ένα νοσταλγικό remake του History of the World: χαοτικό, γεμάτο ζάρια, αλλά ικανό να βγάλει ωραίες ιστορίες όταν η παρέα είναι στο κέφι. Δεν με συντάραξε, όμως με πέντε ή περισσότερους παίκτες η σύγκρουση γύρω από τους πολιτισμούς του έχει τον λόγο της.

Ένα αλλόκοτο, υπερβολικό alt-history wargame της Αποκάλυψης, γεμάτο πυρηνικά, καφρόκαρτες και έξι παρατάξεις που αλληλοσφάζονται. Η ιδέα είναι τόσο παράλογη ώστε έχει γοητεία, αλλά η ισορροπία του παιχνιδιού μοιάζει να χάθηκε κάπου μαζί με την έβδομη σφραγίδα.

Ένα τεράστιο ναπολεόντειο hex & counter που, ευτυχώς, δεν απαιτεί να καταπιείς όλο τον πόλεμο μονομιάς. Τα εισαγωγικά σενάρια το κάνουν προσιτό, ακόμη κι αν το μεγάλο campaign μοιάζει περισσότερο με υπόσχεση παρά με πραγματικό σχέδιο ζωής.

Επιστρέψαμε στο USS Nemesis με μεγαλύτερη παρέα και τους Void Seeders του expansion. Μπορεί να τους βρήκα κατώτερους από τους κλασικούς εξωγήινους, αλλά το παιχνίδι εξακολουθεί να με τραβάει πίσω με έναν σχεδόν ύποπτο τρόπο.

Το Fire in the Lake μου είχε αφήσει αρχικά πολύ κακή γεύση, αλλά το mid-war σενάριο και η upgraded έκδοση με ανάγκασαν να το ξαναδώ από την αρχή. Παραμένει ένα απαιτητικό, πυκνό COIN που δεν θα πρότεινα ως πρώτη επαφή με τη σειρά.

Το Shards of Infinity παίρνει την πολύ γνώριμη συνταγή του deck builder και τη σπρώχνει προς περισσότερες φάπες, combo και καλοδουλεμένες επιλογές. Έχει αρκετή τύχη, αλλά το βασικό κουτί παραμένει τόσο ευχάριστο ώστε δεν έχω καν ανοίξει ακόμη τα expansions.