Κριτικές

Το Popular Front παραμένει μια σκληρή, βάναυση εμπειρία έξι ατόμων που βγάζει πολιτική, ιστορία και τις προσωπικότητες της παρέας στην επιφάνεια. Το βασικό παιχνίδι αρκεί για να θυμίσει γιατί η φήμη του δεν είναι υπερβολή.

Το Millennium Blades έφερε στο τραπέζι τη γνώριμη, λίγο ανήσυχη χαρά των παλιών ανταγωνιστικών παιχνιδιών καρτών. Δεν κέρδισε όλους, αλλά για τους περισσότερους ήταν μια πολύ καλή επιστροφή σε εκείνο το συναίσθημα.

Ο χάρτης Hellas έδωσε μια ευπρόσδεκτη αλλαγή στο Terraforming Mars. Και, για μένα, η φυσική έκδοση παραμένει ο καλύτερος τρόπος να το παίξεις, επειδή κρατά όλους τους αντιπάλους μέσα στο οπτικό σου πεδίο.

Το Raccoon Tycoon παίρνει μια απλή οικονομική ιδέα και της δίνει δόντια με πλειστηριασμούς και έξυπνο set collection. Ένα light/gateway παιχνίδι που δεν φοβάται να βάλει την παρέα να κοιτάξει καχύποπτα τα πορτοφόλια της.

Το Franchise είναι ένα λιτό παιχνίδι area influence για την εξάπλωση εταιρικών δικτύων στην Αμερική, με γρήγορες παρτίδες και άφθονη κόντρα. Η δεύτερη επαφή του επιβεβαίωσε ότι αντέχει πολύ καλύτερα στον χρόνο απ’ όσο φοβόμουν.

Το Trade on the Tigris είναι ένα ευχάριστο, πιο απλό trading game που κράτησε και στη δεύτερη παρτίδα. Ωστόσο, ορισμένες στρατηγικές αρχίζουν να μοιάζουν ανησυχητικά καλύτερες από τις υπόλοιπες.

Το Tulip Bubble παραμένει αγαπημένο της παρέας έπειτα από πολλές παρτίδες: σκληρό, νευρικό και υπέροχα εξαρτημένο από το ποιοι κάθονται απέναντί σου. Μια μεταγενέστερη παρτίδα έδειξε όμως πόσο άγρια μπορεί να το σπρώξει η ίδια του η τράπουλα.

Το Talon είναι γρήγορο και καθαρό στο τραπέζι, αλλά μια μεμονωμένη μάχη δεν έχει αρκετό λόγο ύπαρξης. Το campaign είναι εκεί όπου το σύστημα αποκτά δόντια.

Το Mage Wars Arena: Battlegrounds Domination δεν είναι απλώς μια παραλλαγή για περισσότερους παίκτες. Με τρεις μάγους και ένα σενάριο στο τραπέζι, κάνει την αρένα πολύ πιο ανοιχτή, άγρια και στρατηγική.

Το Inca Empire είναι ένα παλιό, σεμνό route builder που βρήκε τη θέση του ως γρήγορη και σφιχτή δόση euro. Η απλότητά του δεν είναι έλλειψη: είναι η βάση για αποφάσεις που μετράνε.

Το Cavum είναι ένα σφιχτό παιχνίδι δικτύων που μετατρέπει τα κενά εξάγωνα σε πεδίο σαμποτάζ. Κάθε έκρηξη σε ξένο τούνελ είναι μικρή μουσική δικαίωση.

Στο AuZtralia, η ανατροπή μπορεί να έρθει στο παραπέντε και να σε μετατρέψει από κυνηγό σε κυρίως πιάτο.

Το Ground Floor (Second Edition) είναι ένα βαρύ euro που, παρά την τσιμπημένη τιμή του, δικαίωσε πλήρως την παρουσία του στο τραπέζι. Και το σπουδαιότερο: στέκεται εξαιρετικά με πέντε παίκτες.

Το Magnificent Flying Machines είναι καθαρόαιμο beer & pretzels: γέλιο, χαμός και αρκετό Take That. Απλώς το scoring πετάει με δικούς του κανόνες, οπότε αξίζει περισσότερο ως μεταχειρισμένη αγορά.

Το Winner's Circle δεν κερδίζει με την πρώτη ματιά, αλλά στο τραπέζι γίνεται σπάνια καλή παρέα: γέλιο, πειράγματα και η επικίνδυνα γνώριμη γοητεία του ιπποδρόμου.

Το The Estates είναι ένα καθαρό παιχνίδι δημοπρασιών με κλειστό κύκλο χρημάτων, ρευστή ένταση και ανατροπές ως το τέλος. Η ιδέα είναι ισχυρή, αλλά η πενταμελής παρτίδα εκθέτει ένα πρόβλημα κλιμάκωσης.

Το 1066, Tears to Many Mothers: The Battle of Hastings είναι ένα ελαφρύ, καρτοκεντρικό παιχνίδι μάχης με ιστορική γεύση και αρκετή τύχη. Δεν σε κάνει να νιώθεις μεγάλος στρατηγός, αλλά μπορεί να γεμίσει ευχάριστα ένα βράδυ με δυο-τρεις γρήγορες συγκρούσεις.

Το 18Lilliput είναι ένα ελαφρύ αλλά καψιματικό τρενάκι, που στην πρώτη δίπαιχτη επαφή άφησε μια μικρή υποψία ανισορροπίας. Οι επόμενες παρτίδες, όμως, έφεραν τον σωστό τζερτζελέ και επιβεβαίωσαν πόσο τίμια είναι η πρότασή του.

Το Cataclysm: A Second World War ανοίγει όχι με πυρά, αλλά με σημαίες, νεύματα και μεγάλες δυνάμεις που κοιτούν τις ουδέτερες χώρες σαν να είναι τελευταίο κομμάτι πίτσα. Και ο Γερμανός κρατά αρχικά το τιμόνι.

Το Symphony No.9 παίρνει τη λογική του Tulip Bubble και τη μεταφέρει σε ένα κομψό, συμπαγές bidding eurogame. Δεν φορτώνει περιττή πολυπλοκότητα, αλλά ζητάει τις σωστές αποφάσεις και ανταποδίδει τον κόπο.

Το Master of the Galaxy έχει μια φρέσκια ιδέα και απαιτεί σύγκρουση μεταξύ παικτών, αλλά το εγχειρίδιο και ορισμένες αδέξιες παραγωγικές επιλογές το κάνουν πιο μπελαλίδικο απ’ όσο πρέπει. Στην παρούσα μορφή του, μοιάζει με παιχνίδι που περιμένει μια ουσιαστική αναθεώρηση.

Το Blackout: Hong Kong είναι ένα ξερό, γερμανικής σχολής sandbox euro που δεν χάνει χρόνο με αφηγήσεις. Για όσους θέλουν μηχανισμούς κατευθείαν στο πιάτο, αυτό το διαμαντάκι ξέρει τι κάνει.

Το Pocket Imperium είναι ένα λιτό 3.5X filler όπου η επιλογή ενέργειας γίνεται μικρή, πονηρή μονομαχία με τους διπλανούς σου. Με δύο παίκτες, όμως, η έντασή του ξεφουσκώνει αισθητά.

Το Stellar Leap είναι ένα ελαφρύ διαστημικό παιχνίδι με ωραία παρουσία στο τραπέζι και περισσότερο βάθος απ’ όσο δείχνει στην πρώτη παρτίδα. Η ρευστότητά του ανταμείβει όσους επιστρέφουν για δεύτερο και τρίτο γύρο.