Κριτικές

Το Winner’s Circle μπορεί να μη γεμίζει το μάτι, αλλά στο τραπέζι αποδεικνύεται σπάνια παιχνιδάρα παρέας: γελάς, φωνάζεις και παρασύρεσαι ολοκληρωτικά από το κλίμα του υποδρόμου.

Το The Estates έχει τη σωστή, νευρική βάση ενός καθαρού auction game, αλλά στα πέντε άτομα η ισορροπία του μου φάνηκε να χαλάει άσχημα. Θα το ξανάπαιζα — απλώς όχι με αυτή τη σύνθεση.

Το 1066: Tears to Many Mothers είναι μια ελαφριά, ευχάριστη και αρκετά τυχερή εκδοχή της μάχης του Hastings. Δεν ζητά να το πάρεις για αυστηρή ιστορική προσομοίωση, αλλά μπορεί να δώσει ωραίες παρτίδες — ιδίως όταν όλοι ξέρουν τι κρύβουν οι τράπουλες.

Το 18Lilliput είναι από εκείνα τα τίμια, ελαφριά αλλά καψιματικά παιχνίδια που σε κάνουν να θες αμέσως άλλη μία παρτίδα. Η πρώτη μου επαφή με δύο άτομα άφησε μια επιφύλαξη για το πράσινο ξεκίνημα, αλλά η επόμενη παρτίδα το επιβεβαίωσε: είναι ΙΣΧΥΡΑ επιθυμητό να υπάρχει στη συλλογή σας.

Το πλήρες σενάριο του Cataclysm ξεκινά σαν νευρικό παζάρι σημαιών και ουδετέρων, όπου η γερμανική διπλωματική υπεροχή ορίζει τον ρυθμό. Η άρνηση του Γερμανού να μπει στον αναμενόμενο κύκλο προκλήσεων μπορεί να κοστίζει βιομηχανικά, αλλά αλλάζει ουσιαστικά το πρόβλημα της Αμερικής.

Το Symphony No.9 μου φάνηκε σαν η λογική, πιο euro εξέλιξη του Tulip Bubble: ένα πλήρες bidding eurogame σε ένα κουτί τόσο compact και κομψό που με κέρδισε πριν καν αρχίσω να μετράω πόντους.

Το Master of the Galaxy έχει μια έξυπνη ιδέα και φροντίζει να μη μένουν όλοι ήσυχοι στη γωνία τους. Πριν όμως φτάσεις εκεί, το μάνιουαλ έχει ήδη αποφασίσει να σου κάνει sparring.

Το Blackout: Hong Kong μου έβγαλε από την πρώτη ματιά εκείνη την ξερή, γερμανική αίσθηση sandbox euro. Και το rulebook, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν χάνει χρόνο με εισαγωγές: κατευθείαν στα βαθιά.

Το Pocket Imperium είναι ένα ενδιαφέρον filler για 3–5 παίκτες, με king-of-the-hill διάθεση και μια έξυπνα πονηρή επιλογή ενεργειών. Στους 2 παίκτες, όμως, χάνει ακριβώς την αλληλεπίδραση που το κάνει να ξεχωρίζει.

Το Stellar Leap είναι ένα ελαφρύ και πολύ ενδιαφέρον διαστημικό παιχνίδι, με ωραία παραγωγή και ροή που ανταμείβει τις επαναλήψεις. Για ένα impulse buy, με άφησε σίγουρα ευχαριστημένο.

Το Brass: Birmingham είναι επιτέλους το Brass που θέλω να βλέπω στο τραπέζι: ένα παραγωγικό αριστούργημα που δεν με αναγκάζει να κοιτάζω έναν χάρτη που βγάζει μάτια. Η νέα έκδοση της Roxley κάνει την αγαπημένη εμπειρία να λάμπει όπως της αξίζει.

Με δύο τίμιες παρτίδες σε μία εβδομάδα, το Lisboa μου έδειξε επιτέλους ότι κάτω από την αρχική του φαινομενική βιποσαλάτα υπάρχει κανονική ροή και στρατηγική. Θέλει εξοικείωση, αλλά καταλαβαίνω γιατί πολλοί το θεωρούν το καλύτερο του Λακέρδα.

Έπαιξα άλλες δύο παρτίδες Lowlands, σε διαφορετικές παρέες, σε μια βραδιά όπου το τραπέζι είχε ήδη φάει αρκετό ξύλο. Δεν πέρασα άσχημα, αλλά στις τέσσερις συνολικά παρτίδες η κούραση και η βαρεμάρα άρχισαν ήδη να φαίνονται.

Ένα ελαφρύ, θεματικό μίνι 4Χ της GMT που μπαίνει στο τραπέζι χωρίς δράματα. Η χαλαρότητά του όμως θέλει τους παίκτες να αστυνομεύουν τον πρωτοπόρο.

Μετά από πολλές προσπάθειες να βρω τραπέζι, έπαιξα επιτέλους το Pendragon: The Fall of Roman Britain, κυριολεκτικά στην κόψη του νήματος. Είναι βαρύ παιχνίδι, αλλά η εμπειρία με κέρδισε: απολαυστική και πολύ ενδιαφέρουσα.

Το Concordia έγινε, κάπως καθυστερημένα αλλά δικαιολογημένα, το παιχνίδι της χρονιάς για την παρέα μας. Η Gallia προσφέρει μια σφιχτή, δυνατή παρτίδα που δουλεύει ιδανικά και ως ζέσταμα.

Το Imperial 2030 μάς έδωσε άλλη μία επική, ανελέητη και οριακή παρτίδα, με αρκετό backstabbing ώστε να κουβαλάω προηγούμενα από την περασμένη Παρασκευή. Και, όπως αποδείχθηκε, η βραδιά είχε αντοχές πολύ πέρα από το ίδιο το παιχνίδι.

Το Empires: Age of Discovery παραμένει ένα τίμιο παιχνίδι για έξι, ειδικά όταν είναι ήδη γνώριμο σε όλη την παρέα. Αυτή τη φορά, με καθαρότερο μυαλό, η παρτίδα βγήκε αισθητά πιο ανταγωνιστική και πάλι κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

Στην έκτη μου παρτίδα, το Arkwright παραμένει ίσως η καλύτερη οικονομική παιχνιδάρα που έχω, έστω κι αν σε αφήνει εξαντλημένο. Αυτή η αναμέτρηση κρίθηκε στον έναν πόντο και μας κράτησε σε διαρκή ένταση ως μετά τα μεσάνυχτα.

Το Power Struggle είναι ένα ευχάριστα χαοτικό παιχνίδι εταιρικής ίντριγκας, που μου θύμισε με τον καλύτερο τρόπο την καθημερινότητα μιας ΔΕΚΟ. Οι μηχανισμοί του δένουν ωραία, αλλά το scoring το κρατάει πίσω από το να γίνει κάτι πραγματικά σπουδαίο.

Το Petrichor έχει ενδιαφέρουσες και καινοτόμες ιδέες, αλλά για μένα καταρρέει από προβληματικό σχεδιασμό και επιθετική αλληλεπίδραση. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ένταση στο τραπέζι ξεχείλισε πολύ πέρα από το παιχνίδι.

Ένα γρήγορο card-based civilization game με έξυπνη οικονομία και πολύ λίγο downtime, που όμως δεν με άφησε τελικά τόσο ενθουσιασμένο όσο περίμενα.

Το Railways of Nippon είναι, για μένα, μια πιο διαχειρίσιμη τετράδα εκδοχή της σειράς Railways/Railroad Tycoon, όχι όμως μια ιδιαίτερα φρέσκια προσθήκη.

Το Fleet εξακολουθεί να επιστρέφει στο τραπέζι μου πού και πού, όσο κι αν μάλλον πρέπει να το κοιτάξω. Η πρόσφατη επιστροφή μου στο 40K, αντίθετα, μου θύμισε πόσο μετράει για μένα να υπάρχει ουσία πίσω από το θέαμα.