Κριτικές

Το Feudum είναι ένα βαρύ euro με ψυχεδελικό χαρακτήρα, ελάχιστο downtime και αρκετά πράγματα να σε κρατούν απασχολημένο. Μου άρεσε πολύ, αλλά η ισορροπία και λίγη περιττή φλυαρία στους κανόνες το κρατούν μακριά από τον τίτλο του παιχνιδιού της χρονιάς.

Το The Sands of Time είναι ένα όμορφα γνώριμο civ game με το action selection να βρίσκεται στην καρδιά του. Έχει σχεδόν όλα όσα ζητάω από το είδος, αλλά στο τέλος μου άφησε την αίσθηση πως κάτι λείπει.

Το My Fair Princess δεν πρόλαβε καν να φτάσει στο τραπέζι: αυτή τη φορά, πρωταγωνιστής είναι ο παλιός μου mancave, που μοιάζει αρκετά «φοιτητικός» ώστε να γίνει σκηνικό ντοκιμαντέρ. Μια υπενθύμιση ότι η συλλογή μας μπορεί να δείχνει αλλιώς σε εμάς και αλλιώς σε ένα τηλεοπτικό συνεργείο.

Το Corporate America με ξεγέλασε ευχάριστα: περίμενα ένα άδειο «χιουμοριστικό» παιχνίδι, αλλά βρήκα ένα party game που στην κατάλληλη παρέα γεννάει προδοσίες, ψέματα και θεαματική γκρίνια. Δεν είναι για κάθε βράδυ ούτε για κάθε σύνθεση, όμως με πέντε ή έξι άτομα μπορεί να γίνει χαμός.

Το Sidereal Confluence μοιάζει αρχικά με διαγαλαξιακή αποθήκη που ανατινάχτηκε πάνω στο τραπέζι, αλλά κάτω από το χάος κρύβεται ένα εξαιρετικά ζωντανό παιχνίδι διαπραγμάτευσης. Θέλει κόσμο, τόλμη και τη σωστή νοοτροπία από όλους, αλλιώς η συνταγή μπορεί να στραβώσει.

Η πρόσφατη Kickstarter έκδοση του Paranoia παραμένει ένα ξεκαρδιστικά κακόβουλο RPG, αρκεί η παρέα να είναι έτοιμη να παίξει βρόμικα. Δεν είναι η κατάλληλη πόρτα εισόδου για όποιον θεωρεί ότι το D&D εξαντλεί το τι μπορεί να είναι ένα RPG.

Το Sword & Sorcery: Immortal Souls είναι, για μένα, με διαφορά το καλύτερο dungeon crawler της γενιάς του — και ένα από τα ελάχιστα Kickstarter που πραγματικά μετάνιωσα που δεν πήρα. Ένα στιβαρό, αστείο και απρόσμενα απολαυστικό συνεργατικό ξύλο, παρά την αγάπη μου για πολύ λιγότερο «αγκαλίτσα όλοι μαζί» παιχνίδια.

Το Hexpanse είναι ένα τίμιο, γρήγορο area control που κρύβει περισσότερη σκέψη απ’ όση υπόσχονται οι λιτοί κανόνες του. Δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά στη σωστή μπορεί να βγάλει εξαιρετικά γούστα.

Το Pax Renaissance με άφησε εντελώς απέξω: κανόνες, player aids και εξηγήσεις δεν κατάφεραν να μου δώσουν ούτε καθαρή εικόνα ούτε διάθεση για άλλη παρτίδα. Για όσους αγαπούν αυτό το είδος χάους, πάσο· εγώ το βρήκα απάλευτο.

Το 1805: Sea of Glory είναι μια απαιτητική, ασύμμετρη προσομοίωση του ναυτικού αποκλεισμού, όχι το wargame των μεγάλων ναυμαχιών που ίσως περιμένει κανείς. Στο τρίτο της πρώτης μας παρτίδας με άφησε με την ξεκάθαρη επιθυμία για μια δεύτερη, ολόκληρη μέρα στη θάλασσα.

Το Dinosaur Island είναι απλό, χαριτωμένο και ευχάριστα τραχανοειδές: ένα καλό gateway προς τα medium production-based euros, χωρίς ακόμη να μου αφήνει το κάψιμο που θα ήθελα.

Το Agra είναι για μένα ένα αδιαπραγμάτευτο δεκάρι και, ήδη από τη δεύτερη παρτίδα μου, εκθρόνισε το The Gallerist ως το αγαπημένο μου βαρύ euro. Ο Keller ξεπερνά εδώ κατά πολύ τα ήδη συμπαθή La Granja και Solarius Mission.

Το Mi Tierra: New Era με διέψευσε ευχάριστα: ένα γρήγορο euro αγροτικής παραγωγής που είναι απλό χωρίς να γίνεται ελαφρύ. Στα 4 το βρήκα υπερβολικά ανοιχτό, αλλά με 5 ή 6 παίκτες πιστεύω πως θα δείχνει πολύ καλύτερα το πρόσωπό του.

Το Hamburgum μπήκε στη συλλογή μου σχεδόν τυχαία, ως το μοναδικό αγγλικό αντίτυπο που βρήκα στη Ρώμη. Ευτυχώς, αποδείχθηκε ένα πολύ δεμένο rondel-based euro που ακόμη αξίζει να επιστρέφει στο τραπέζι.

Το Periorbis είναι μια μέτρια indie παραγωγή με αρκετές καλές ιδέες και τίμιο, χαμηλής τύχης ζόρισμα. Δεν απογειώνεται όμως, κυρίως επειδή μένει πιο ρηχό απ’ όσο θα ήθελα και δεν συγχωρεί εύκολα όσους μείνουν πίσω.

Το Traveller CCG είναι στην πράξη ένα μαζεμένο LCG με ωραία αίσθηση διαστημικής εξερεύνησης και εμφανείς συγγένειες με το παλιό Star Trek CCG της Decipher. Θέλει όμως εξοικείωση με τα εικονίδιά του και λίγο χρόνο μέχρι να πάψει να σε πολεμάει.

Το Unfair μου άφησε πολύ θετική εντύπωση στις δύο παρτίδες που είχα προλάβει να παίξω. Είναι χαλαρό και ευχάριστο, αλλά μην ξεγελιέστε από την απλότητά του: έχει μπόλικο ξύλο.

Το A Handful of Stars είναι το πιο abstract και θεματικά «ξερό» κεφάλαιο της τριλογίας, αλλά για μένα βγαίνει και καθαρά το καλύτερό της. Θέλει υπομονή με ένα απαράδεκτα κακό manual, όμως το ίδιο το παιχνίδι ανταμείβει αυτή την υπομονή.

Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την πρώτη μου παρτίδα, το Grand Prix εξακολουθεί να μου αφήνει την ίδια εντύπωση: με πολύ κόσμο στο τραπέζι περνάω ωραία. Μου έχει ήδη μπει η ιδέα να το φέρω στο μαγαζί για ένα μικρό πρωταθληματάκι.

Το Days of Ire: Budapest 1956 μου άρεσε ήδη ως παιχνίδι για δύο, όμως στο τρίτο άτομο βρήκα τη σύνθεση που το αναδεικνύει περισσότερο. Μια βραδιά που ξεκίνησε με μια μικρή απουσία κατέληξε να έχει πολύ καλύτερη ροή απ’ ό,τι περιμέναμε.

Το Peak Oil είναι ένα ανάλαφρο, γρήγορο οικονομικό παιχνίδι με αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες και ευχάριστη παρουσία στο τραπέζι. Χάνει όμως την έντασή του όταν από νωρίς φαίνεται ποιος οδεύει προς τη νίκη.

Το Altiplano μάς έδωσε μια επική παρτίδα, γεμάτη επίδειξη κλάσης, άρπαγμα πόρων και την απαραίτητη δόση παραλογισμού. Ξύλο και αλπάκα, δηλαδή ακριβώς όπως πρέπει.

Με τόσο καλό όνομα στο BGG, φίλους που το παίζουν τακτικά και θέμα που μας ψήνει, το Mare Nostrum: Empires μου επιφύλασσε μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της χρονιάς. Ίσως θέλει τη σωστή παρέα και τον σωστό τρόπο παιξίματος· εγώ πάντως θέλω ακόμη μία ευκαιρία πριν το καταδικάσω οριστικά.

Το Battle for Rokugan είναι ένα άδικο θύμα της ταμπέλας «re-theme του AGoT». Για μένα είναι ένα πολύ δυνατό area control, γεμάτο ξύλο και προδοσία, που τιμά και το IP του.