Συντάκτης
TheTrainSpotter
Εμμονικός με τους μηχανισμούς. Δεν κρίνει ποτέ ένα παιχνίδι μεμονωμένα — πάντα ψάχνει τι δανείζεται, τι βελτιώνει και ποιοι άλλοι τίτλοι κάθονται δίπλα του στο ράφι.
154 κριτικές
-
Κριτική People Power: Insurgency in the Philippines, 1981-1986
Το People Power είναι μια ιδιαίτερα προσιτή, σύντομη εισαγωγή στη σειρά COIN, χωρίς να πετάει την ένταση ή το ιστορικό της βάρος. Η τριπλή του σύγκρουση είναι καθαρή, πιεστική και με ουσιαστικό επιπλέον βάθος.
-
Κριτική Wayfarers of the South Tigris
Το Wayfarers of the South Tigris συνδυάζει tableau building με αγώνες προόδου σε ένα πυκνό αλλά τελικά πολύ ομαλό σύστημα. Η δεύτερη παρτίδα, όμως, ανέδειξε πόσο λίγο αναγκάζει τους παίκτες να ασχοληθούν ο ένας με τον άλλον.
-
Κριτική Marrakesh
Το Marrakesh είναι, για μένα, το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι του Stefan Feld αυτής της περιόδου του: μια πυκνή βιποσαλάτα όπου οι μηχανισμοί δεν συνυπάρχουν απλώς, αλλά δουλεύουν ο ένας πάνω στον άλλον.
-
Κριτική La Famiglia: The Great Mafia War
Το La Famiglia: The Great Mafia War είναι ένα πυκνό 2vs2 area-control παιχνίδι με κρυφές εντολές, ασύμμετρες δυνάμεις και αρκετή μηχανική ιδιοσυγκρασία ώστε να ξεχωρίζει. Δεν είναι ελαφρύ, αλλά η πολυπλοκότητά του έχει λόγο ύπαρξης.
-
Κριτική Captain's Sea
Το Captain's Sea είναι ένα ιστορικά φροντισμένο Age of Sail dueller που προτιμά τη ναυτική αίσθηση από την ακατάπαυστη διαδικαστική λεπτομέρεια. Έχει περισσότερο βάθος από τους duelling κανόνες του Flying Colors, αλλά η θέση του είναι κυρίως στα τραπέζια ήδη χορτασμένων φίλων του είδους.
-
Κριτική Sabika
Το Sabika είναι ένα σφιχτό, καψιματικό multi-rondel euro με συνοχή και αρκετή προσωπικότητα ώστε να ξεπερνά το «guilty pleasure». Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά τον βάζει σε περισσότερες από μία τροχιές και ξέρει γιατί το κάνει.
-
Κριτική Dune: Imperium – Immortality
Το Immortality είναι ένα ουσιαστικό expansion για το Dune: Imperium: δένει εξαιρετικά με το Ix και μετακινεί το κέντρο βάρους του παιχνιδιού χωρίς να το αλλοιώνει. Ενισχύει ακριβώς το deck-building σκέλος που χρειαζόταν περισσότερη πυκνότητα.
-
Κριτική Mage Noir
Το Mage Noir μοιάζει αρχικά υπερβολικά οικείο σε όποιον έζησε την έκρηξη των CCG, αλλά κρύβει μια ουσιαστική παραλλαγή στο mana. Η ιδέα του είναι φρέσκια· το βασικό του περιεχόμενο, λιγότερο.
-
Κριτική Oh My Goods!
Το Oh My Goods! στριμώχνει μια κανονική αλυσίδα παραγωγής σε μικρό κουτί και παραμένει ευχάριστο ως ελαφρύ παιχνίδι καρτών. Με τον χρόνο, όμως, η γοητεία του αποδείχθηκε πιο κατάλληλη για νεότερους παίκτες παρά για ενήλικες που ψάχνουν βάθος.
-
Κριτική Crossing Oceans
Το Crossing Oceans είναι η πιο στρωμένη, πιο ευανάγνωστη εκδοχή του Transatlantic, χωρίς να αλλάζει τόσο ώστε να ακυρώνει το παλιό. Για όποιον δεν έχει ήδη το προηγούμενο παιχνίδι, είναι μια πολύ ασφαλής αγορά.
-
Κριτική Dark Ages: Holy Roman Empire
Το Dark Ages: Holy Roman Empire είναι ένα φιλόδοξο μεσαιωνικό 4X που έχει δουλέψει σοβαρά πάνω στις παλιές ασθένειες του είδους, χωρίς να τις έχει θεραπεύσει όλες. Με τη σωστή, ομοιογενή παρέα, το ενιαίο μεγάλο παιχνίδι παραμένει μια αξιοσημείωτα διαχειρίσιμη εξάωρη υπόθεση.
-
Κριτική Impression
Το Impression βρίσκει μια ασυνήθιστη διφασική εκδοχή του worker placement και τη χρησιμοποιεί για να τροφοδοτήσει ένα υπέροχα επιθετικό engine building. Η εικονογραφία του, όμως, είναι τόσο ασαφής ώστε μπορεί να καταστρέψει την πρώτη επαφή με ένα κατά τα άλλα πολύ αξιόλογο euro.
-
Κριτική Lacrimosa
Το Lacrimosa δένει ένα ασυνήθιστο θέμα με ένα μεσαίου βάρους euro, όπου το action selection και το προσωπικό deck υπηρετούν την ίδια καθαρή δομή. Η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται απλώς για καλή πρώτη εντύπωση.
-
Κριτική Space Station Phoenix
Το Space Station Phoenix παίρνει μια γνώριμη εργαλειοθήκη euro και της δίνει έναν μηχανισμό φθοράς που αλλάζει ουσιαστικά τις προτεραιότητες. Θέλει μία πλήρη παρτίδα εξοικείωσης, αλλά έπειτα κινείται με εντυπωσιακή καθαρότητα.
-
Κριτική Village Rails
Το Village Rails είναι ένα τίμιο, γρήγορο σιδηροδρομικό filler της Osprey: μικρό σε βάρος, αλλά αρκετά πυκνό ώστε να κρατήσει απασχολημένο το μυαλό του τραινάκια.
-
Κριτική Terracotta Army
Το Terracotta Army είναι ένα προσεγμένο medium euro που συνδυάζει worker placement και μια ελαφριά περιστροφή ροντέλ χωρίς να χάνει το μέτρο του. Δεν είναι απαραίτητο για κάθε συλλογή, αλλά είναι μια πολύ τίμια και καλοδουλεμένη επιλογή.
-
Κριτική Rise
Το Rise έχει έναν καθαρό, έξυπνο πυρήνα action selection και ένα δίκτυο δέκα tracks που αρχικά μοιάζει γεμάτο υποσχέσεις. Όταν όμως τελειώσει η διαδρομή, μένει η αίσθηση ενός σχεδίου που δεν ολοκλήρωσε την τελευταία του κίνηση.
-
Κριτική Food Chain Magnate: The Ketchup Mechanism & Other Ideas
Το The Ketchup Mechanism & Other Ideas δεν είναι ένα απλό πακέτο προσθηκών για το Food Chain Magnate, αλλά ένα κουτί με έντεκα τρόπους να ξαναγράψεις το ίδιο, αμείλικτο παιχνίδι. Έχει τεράστιο βάθος· έχει όμως και συνδυασμούς που ζητούν προσεκτική επιμέλεια από το τραπέζι.
-
Κριτική Verdant
Το Verdant μεταφέρει το γνώριμο drafting του Cascadia σε ένα σπίτι γεμάτο φυτά, δωμάτια και αντικείμενα. Είναι προσεγμένο και έχει δόντια, αλλά ως επόμενο βήμα της ομάδας μοιάζει υπερβολικά ασφαλές.
-
Κριτική Carnegie
Στην πέμπτη και έκτη παρτίδα του Carnegie, το βασικό παιχνίδι εξακολουθεί να ανοίγει νέες γραμμές μέσα από τους συνδυασμούς των departments. Μια επαναλαμβανόμενη ισχυρή εκκίνηση αξίζει παρακολούθηση, όχι ακόμη καταδίκη.
-
Κριτική The Hunters A.D. 2114
Το The Hunters A.D. 2114 είναι ένα φιλόδοξο campaign game με εξαιρετική αφηγηματική γραφή και ένα σύστημα που επιβραβεύει την οργάνωση, αλλά απαιτεί να το παίξεις με τη σωστή σύνθεση ηρώων. Η μάχη και το crafting δεν κρατούν πάντοτε τον ίδιο ρυθμό με την ιστορία.
-
Κριτική Maracaibo
Η επέκταση του Maracaibo προσθέτει χρήσιμες μικρές βελτιώσεις, αλλά λίγα που να αλλάζουν ουσιαστικά την ήδη γνώριμη εξίσωση. Το βασικό παιχνίδι παραμένει πολύ καλό· απλώς μάλλον αναπνέει καλύτερα με τρεις παρά με τέσσερις.
-
Κριτική Heaven & Ale
Το Heaven & Ale είναι ένα σκληρό, τίμιο ημι-ροντέλ που δεν αποκαλύπτει αμέσως την ισορροπία του. Με τις επαναλήψεις, οι επιλογές αποκτούν δόντια και το μπλοκάρισμα γίνεται ουσιαστικό.
-
Κριτική Circadians: Chaos Order
Το Circadians: Chaos Order παίρνει το ρίσκο του ασύμμετρου 3X area control και, σπάνια για το είδος, κάνει τα συστήματά του να κουμπώνουν χωρίς να αφήνει κάποιο faction να ξεχειλώσει το τραπέζι.
