Κριτικές

Το Point Salad στριμώχνει drafting, κοψίματα και μεταβαλλόμενο scoring σε ένα τέταρτο καθαρής χαράς. Και, όπως αποδείχθηκε, δεν χάνει τη γεύση του όταν γεμίσει το τραπέζι.

Το Fallout Shelter: The Board Game μεταφέρει τίμια το mobile game στο τραπέζι, αλλά μεταφέρει μαζί του και τη μονοτονία του. Έχει έναν λειτουργικό πυρήνα worker placement, όμως γύρω του μοιάζει ανησυχητικά ημιτελές.

Το Freedom! είναι ένα προσιτό παιχνίδι πολιορκίας με κανόνια, ζάρια και αρκετή ένταση ώστε η ιστορία του να μη μένει ποτέ απλώς διακόσμηση. Αποτυπώνει έναν άνισο αγώνα χωρίς να ξεχνά ότι απέναντι κάθονται δύο άνθρωποι που θέλουν να κερδίσουν.

Το The Grand Trunk Journey είναι ένα τίμιο Pick and Deliver με hand management και μια μικρή δόση deckbuilding. Δεν είναι άνετο ούτε τέλειο, όμως ο παράξενος ρυθμός του και ο πυρήνας του συστήματος το κάνουν ένα ιδιαίτερα ευχάριστο τραινοπαίχνιδο.

Το Foothills είναι ένα μικρό, καθαρό euro για δύο, με την αίσθηση ενός Mini Snowdonia και χωρίς να ζητάει ολόκληρο βράδυ. Για όποιον αγαπά τα σφιχτά δίκαια παιχνίδια δυάδας, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον διαμαντάκι.

Το Expedition to Newdale ξεκινά σαν ένα μάλλον άχρωμο light Pfister, αλλά το campaign του τελικά κερδίζει έδαφος όταν τα σενάρια αρχίζουν να αλλάζουν ουσιαστικά τον χάρτη και τους στόχους. Δεν φτάνει τις κλασικές του δημιουργίες, όμως προσφέρει πολύ περισσότερους λόγους επιστροφής απ’ όσους δείχνει το εισαγωγικό παιχνίδι.

Το Glen More II: Chronicles ξεκίνησε για μένα σαν ένα μάλλον άχαρο, πιο σύνθετο Isle of Skye χωρίς τη χαρά των auctions. Μια δεύτερη παρτίδα με Chronicle 3, όμως, έδειξε ότι κάτω από το άβολο στήσιμο κρύβεται ένα πολύ πιο ζωηρό παιχνίδι.

Το Pandoria είναι ένα γρήγορο και σφιχτό παιχνίδι tile placement, με καθαρή οικονομία ανάμεσα στην ανάπτυξη και τους άμεσους πόντους. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά ξέρει να μη σπαταλά τον χρόνο σου.

Το TOKYO TSUKIJI MARKET είναι ένα αμείλικτα ντετερμινιστικό οικονομικό παιχνίδι με την ιδιόρρυθμη λογική της σειράς Draper. Απαιτεί επαναλήψεις για να διαβαστεί σωστά, αλλά όσοι θέλουν οι παίκτες να γράφουν τις τιμές θα βρουν εδώ ένα απαραίτητο, αν και δύστροπο, δείγμα.

Το Sword of Rome είναι ένα μεγάλο, απαιτητικό παιχνίδι σύγκρουσης, ακριβώς στο όριο όπου μια παρέα θα δεχτεί να διαβάσει κανόνες πριν βυθιστεί στην Ιταλική χερσόνησο. Και όταν αρχίσουν οι ενεργοποιήσεις ουδέτερων δυνάμεων, οι συμμαχίες και οι καταστροφικές ζαριές, κανείς δεν μένει ασφαλής.

Το Space Infantry: Resurgence φέρνει πίσω ένα παλιό cult παιχνίδι της Lock & Load, με άρωμα Starship Troopers της ταινίας και χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις να γίνει κάτι σπουδαιότερο. Είναι άμεσο, γεμάτο εξοπλισμό και αποστολές όπου ο χρόνος και οι απώλειες σε πιέζουν εξίσου.

Το Vulcan High Command φέρνει τους Vulcans και τους Andorians στο Star Trek: Ascendancy και δίνει στο ήδη γεμάτο παιχνίδι την ανανέωση που χρειαζόταν. Δεν είναι σύντομο, αλλά σε τέσσερις παίκτες με expansions έχει επιτέλους το σωστό Trek αίσθημα και πολύ καλό ξύλο.

Το Europe Divided μοιάζει αρχικά με ένα TS-Light, αλλά η δική του δομή στόχων του δίνει πολύ πιο καθαρή ταυτότητα. Είναι ένα σφιχτό, ασύμμετρο παιχνίδι δύο πλευρών που χωράει πολλή σκέψη σε περίπου 90 λεπτά.

Το Giga-Robo! είναι ένα arena game με μεγάλα ρομπότ, αρκετό χτίσιμο πριν από τη μάχη και ακόμη περισσότερο ξύλο όταν αρχίσει. Δεν είναι το πιο λείο σύστημα του κόσμου, αλλά ξέρει να κάνει το PvP να δαγκώνει.

Το Paladins of the West Kingdom ξεκίνησε για μένα ως η βαρύτερη αλλά πιο άκαμπτη συγγενής του Architects. Οι επόμενες παρτίδες, όμως, έδειξαν ένα παιχνίδι με περισσότερο νεύρο απ’ όσο του είχα αρχικά αναγνωρίσει.

Το Abomination: The Heir of Frankenstein είναι ένα θεματικό μεσαίο euro με ωραία, σκοτεινή σκηνική παρουσία, έστω κι αν κάτω από τα ράμματα και τις αστραπές κρύβεται ένα κάπως ξερό παιχνίδι. Αξίζει μια παρτίδα για την εμπειρία, ενώ οι επίσημοι Igor Rules μοιάζουν πολύ πιο ταιριαστή εκδοχή του.

Το Aeon's End είναι συνεργατικό deckbuilder με γρήγορη ροή, έξυπνους εχθρούς και αρκετή ποικιλία ώστε να ζητάει επαναλήψεις. Δεν έχει κόντρα μεταξύ παικτών, αλλά σε σόλο και δύο άτομα δείχνει ιδιαίτερα δυνατά.

Το Clinic: Deluxe Edition είναι ένα πυκνό οικονομικό sandbox του viard, που μοιάζει πιο απειλητικό στο εγχειρίδιο απ’ ό,τι τελικά είναι στο τραπέζι. Δεν συγχωρεί λάθη, ζητά ρίσκο για τη νίκη και ανταμείβει την υπομονή περισσότερο απ’ όσο την άμεση εντύπωση.

Το Dominations: Road to Civilization είναι ένα αφηρημένο civ game που κρύβει αρκετή εγκεφαλική δουλειά πίσω από τα πολύχρωμα τριγωνικά του dominoes. Δεν είναι απολύτως δεμένο, αλλά το engine που χτίζει έχει την επίμονη, ευχάριστη έλξη του Terraforming Mars.

Το Card City XL συμπυκνώνει ένα απαιτητικό παιχνίδι χτισίματος πόλης σε 20-30 λεπτά. Η απλότητα της ιδέας του κρύβει αποφάσεις που θέλουν επαναλήψεις για να διαβαστούν σωστά.

Το Dark Venture υπόσχεται περιπέτεια φαντασίας με σκληρό PvP και ατελείωτες επιστροφές στη δράση. Κάτω από αυτό, όμως, κρύβεται ένα παιχνίδι που σε διορίζει λογιστή του ίδιου του χάους του.

Το Throne of Allegoria είναι ένα μικρό, έξυπνο παιχνίδι κρυφού πλειστηριασμού με μεσαιωνική ίντριγκα και πολύ πιο προσιτή ροή απ’ όση υπονοεί η φήμη του. Κάτω από το βάρος του θρόνου που περιμένετε να αδειάσει, κρύβεται μια ευχάριστα αιχμηρή εμπειρία.

Το La Granja δεν με κέρδισε αμέσως, όμως οι επόμενες παρτίδες με την κατάλληλη παρέα άλλαξαν εντελώς την εικόνα του. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που ανταμείβουν τη σωστή στιγμή και το σωστό τραπέζι.

Το Living Planet είναι ένα καλοδουλεμένο Kickstarter για την εκμετάλλευση ενός πλανήτη, με αρκετή χρηματιστηριακή καταστροφή ώστε να κρατά το τραπέζι ξύπνιο. Η υπερπαραγωγή του θολώνει λίγο την πληροφορία, όχι όμως και την αξία του.