Κριτικές

Αγαπώ το αρχικό Undaunted και το War Chest, οπότε περίμενα με ανυπομονησία το North Africa και τα οχήματά του. Μέχρι στιγμής δεν με απογοήτευσε, αν και δεν με έχει ξετρελάνει κιόλας.

Γύρισα στο Scythe με σχεδόν όλο το υλικό του στο τραπέζι, και βρήκα ακριβώς την ίδια κομψοπαθή απογοήτευση. Είναι πανέμορφο και γρήγορο, αλλά το tempo του παραμένει σπασμένο και αρκετές επιλογές του μοιάζουν να μην βγάζουν νόημα.

Το Robotech: Force of Arms είναι ένα λιτό δισδιάστατο filler με κρυφή τοποθέτηση καρτών, που όμως πνίγεται από την απόλυτη συμμετρία του. Δύο παρτίδες, δύο ισοπαλίες 8-8, και καμία διάθεση να του δώσω τρίτη ευκαιρία.

Το Robotech: Crisis Point είναι ένα αισθητά καλύτερο δεύτερο παιχνίδι της σειράς, διορθώνοντας αρκετά από όσα με είχαν αφήσει χλιαρό στο προηγούμενο. Δεν φτάνει τα μεγάλα ονόματα των γρήγορων παιχνιδιών για δύο, αλλά ως Robotech filler έχει τη θέση του.

Το Tekhenu μοιάζει με πιο «καμένο» συγγενή του Teotihuacan: μια σφιχτή dice-placement ποντοσαλάτα που, πίσω από το πολύ θεματικό της chrome, ζητάει διαρκές optimisation. Η πρώτη επαφή είναι βαριά, αλλά μετά από λίγους γύρους το σύστημα αρχίζει να κουμπώνει και αφήνει έντονη διάθεση για δεύτερη παρτίδα.

Το The Cost ήταν άλλη μία βραδιά οικονομικού πανικού, με φέρετρα να γεμίζουν, μπύρες να ανοίγουν και φινάλε φωτογραφίας με διαφορά μόλις 3-4 δολαρίων. Για την παρέα μας παραμένει το φουά γκρα των οικονομικών παιχνιδιών.

Το Flying Colors μοιάζει καταραμένο στο τραπέζι μου, αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου την εκτίμησή μου για το ίδιο το παιχνίδι. Για όποιον αγαπά τα ξεσπάσματα των ζαριών, είναι μια τίμια επιλογή.

Το Crystal Palace έχει ένα ενδιαφέρον, αναζωογονητικό σύστημα επιλογής και πληρωμής ζαριών, αλλά η πρώτη μου παρτίδα άφησε και αρκετές επιφυλάξεις. Θα το ξανάπαιζα, απλώς δεν με κέρδισε όσο περίμενα.

Το Rolling Stock, στο full παιχνίδι της πρώτης έκδοσης All-Aboard με τις μωβ εταιρίες, μας έδωσε ένα υπέροχο οικονομικό sandbox — και ταυτόχρονα μια πολύ πειστική επίδειξη του γιατί οι εταιρίες του 2038 σηκώνουν γκρίνια.

Το Cosmic Colonies είναι μια λιτή, καλοφτιαγμένη σπαζοκεφαλιά περίπου 40 λεπτών: δεν με συγκλόνισε, αλλά μου έδωσε όσο κάψιμο περίμενα από το μέγεθός του.

Το Point Salad είναι ένα γρήγορο, έξυπνο draftάκι με λαχανικά και στόχους σκοραρίσματος, που μου έδωσε δεκαπέντε λεπτά καθαρής χαράς. Και, ευτυχώς, η καλή πρώτη εντύπωση δεν χάλασε όταν το έβαλα με τέσσερις.

Το Fallout Shelter: The Board Game μεταφέρει τίμια το mobile game στο τραπέζι, μαζί όμως με τη βαρεμάρα και την επανάληψή του. Ο worker-placement πυρήνας στέκει, αλλά το υπόλοιπο μοιάζει να βγήκε από το Vault πριν τελειώσουν οι εργασίες.

Το Freedom! είναι ένα τίμιο, αιματηρό παιχνίδι πολιορκίας με βατούς κανόνες, ζάρια και αρκετό ξύλο ώστε να μην καταλήγει στη γνωστή ξερή άσκηση ενός stronghold. Έχει τις μικρές παραγωγικές του αμαρτίες, αλλά στο τραπέζι βγάζει ιστορία.

Ένα τίμιο pick and deliver με hand management και ένα μικρό deckbuilding τρικ, που αποκτά νεύρο όταν τα time-sensitive contracts βάζουν όλους σε αγώνα δρόμου. Dry και κάπως κουραστικό, αλλά για μένα παραμένει ένα ευχάριστο τραινοπαίχνιδο με ιδιαίτερο tempo και έναν πυρήνα που αξίζει να εξελιχθεί.

Το Foothills είναι ένα μικρό, προσεγμένο euro για δύο, με την αίσθηση ενός mini Snowdonia. Για όποιον αγαπά τους compact 2player τίτλους, το θεωρώ πολύ εύκολη αγορά στα τυφλά.

Το Expedition to Newdale ξεκίνησε για μένα ως ένα μάλλον άτονο campaign game, αλλά το τρίτο σενάριο του έδωσε επιτέλους λίγο από τον χαρακτήρα που περίμενα. Δεν φτάνει τις κλασικές δημιουργίες του «Μεγάλου Αλέξανδρου», όμως ως ελαφρύ Pfister έχει περισσότερη ουσία απ’ όση έδειξε η πρώτη παρτίδα.

Το Glen More II μου άφησε αρχικά μια μάλλον άχρωμη εντύπωση, όμως μια δεύτερη παρτίδα με chronicle το ανέβασε αισθητά. Παραμένει ένα παιχνίδι που ζητά λίγη υπομονή στο στήσιμο και στους κανόνες του, αλλά τώρα θέλω να δω τι κάνει όταν αξιοποιήσει πραγματικά το μεγάλο του κουτί.

Το Pandoria είναι ένα χαριτωμένο, γρήγορο tile-placement παιχνίδι με μια ευχάριστα σφιχτή οικονομία. Δεν με εντυπωσίασε βαθιά, αλλά περνάει πολύ καλά όσο κρατάει.

Ένα ιδιόρρυθμο, σχεδόν αφαιρετικό οικονομικό παιχνίδι όπου οι παίκτες διαμορφώνουν οι ίδιοι τις τιμές και τις ισορροπίες των αγορών. Θέλει επαναλήψεις για να διαβαστεί σωστά, αλλά για φίλους του είδους είναι οπωσδήποτε must play.

Ένα ηρωικό ξεσκόνισμα του Sword of Rome από το Ράφι της Ντροπής, που δικαίωσε την ολόκληρη μέρα, τις προετοιμασίες και την ξηρά τροφή. Στο τραπέζι μας κατέληξε σε αιματηρή, γελοία και εξαιρετικά προσωπική ιταλική εκστρατεία, με τους Έλληνες να βγαίνουν μπροστά στο τέλος.

Μια επανέκδοση με λίγο cult παρελθόν, που δεν προσποιείται ότι είναι κάτι πιο περίπλοκο απ’ όσο είναι. Το Space Infantry: Resurgence στήνει μια καθαρή, χρονικά πιεσμένη αποστολή πεζικού με πολύ αναγνωρίσιμη sci-fi στρατιωτική γεύση.

Μια τετραπλή παρτίδα Star Trek: Ascendancy με Vulcans και Andorians ήταν το highlight του μήνα. Δεν είναι το παιχνίδι που με έχει πάρει ολοκληρωτικά με το μέρος του, αλλά με τα expansions πάνω στο τραπέζι είναι το αγαπημένο μου 4X.

Το Europe Divided είναι μια ευχάριστη, συμπυκνωμένη εκδοχή της έντασης που υπόσχεται ένα TS-Light, με ασυμμετρία που δίνει πραγματικό χαρακτήρα στις δύο πλευρές. Η ανοιχτή επιλογή μελλοντικών στόχων προσθέτει μπλόφα και στρατηγική χωρίς να το τραβάει σε διάρκεια.

Το Giga-Robo! είναι ένα ταλαιπωρημένο Kickstarter που, ευτυχώς, δικαιώνει την αναμονή του με βαθύ customization, πολύ ξύλο και περισσότερο βάθος απ’ όσο περίμενα. Η δεύτερη επαφή μου μάλιστα διόρθωσε την αρχική μου επιφύλαξη για τα modes του.