Κριτικές

Το New Corp Order γύρισε στο τραπέζι ως η γρήγορη, τίμια λύση και κράτησε την παρέα ευχαριστημένη. Δεν άναψε καβγάδες αυτή τη φορά, αλλά δεν καθυστέρησε ούτε λεπτό.

Το Core Worlds είναι ένα παραγνωρισμένο, γεμάτο deckbuilder με καλή ροή και τίμιο scoring. Το Galactic Orders αξίζει, ενώ το Revolutions είναι προαιρετικό πιπέρι για όσους θέλουν λίγη παραπάνω τριβή.

Το Vast: The Crystal Caverns είναι μια ασύμμετρη περιπέτεια όπου ο Ιππότης, ο Δράκος, τα Goblin και το ίδιο το Σπήλαιο παίζουν σχεδόν διαφορετικά παιχνίδια γύρω από το ίδιο τραπέζι. Η πρώτη παρτίδα είναι μάθημα ισορροπίας, όχι κανόνων — και αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ όσο ακούγεται.

Το Iberian Rails είναι ένα τίμιο cube rail με ιδιαίτερα ζωηρές χρηματοδοτήσεις και auctions, ακόμη κι αν το χτίσιμο των σιδηροδρόμων δεν σηκώνει εξίσου μεγάλο βάρος. Θέλω να το ξαναδώ στο τραπέζι, και για την Ταιβάν και για τα υπόλοιπα σετ χαρακτήρων.

Το All Bridges Burning είναι ένα ασυνήθιστα πυκνό COIN, που μεταφέρει τον φινλανδικό εμφύλιο με σοβαρότητα και ζητά πολύ περισσότερη στρατηγική οργάνωση απ’ όση υπόσχεται το μικρό του κουτί. Δεν είναι η σωστή πρώτη στάση στη σειρά, αλλά για έμπειρη τετράδα είναι εξαιρετικά πειστικό.

Το Terra Incognita φέρνει μερικές πραγματικά έξυπνες ιδέες στο Civilization: A New Dawn, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τα όρια και τα προβλήματα του βασικού σχεδιασμού. Είναι επέκταση για όσους ήδη αγαπούν το παιχνίδι, όχι η διάσωσή του.

Το Ora et Labora δικαίως έχει τη φήμη ενός από τα σπουδαία πονήματα του είδους: νερό, παραγωγή και μια οικονομία που απλώνεται σε πολλά επίπεδα. Η πρώτη επαφή είναι ανοιχτή· η πραγματική του αυστηρότητα έρχεται όταν το τραπέζι μάθει να διαβάζει τις προθέσεις του.

Το Gray Eminence είναι μια ιδιαίτερη, προσεγμένη παραγωγή για παγκόσμιες συνωμοσίες, με αρκετή έρευνα και θεματική τρέλα. Η εκτέλεση όμως μπλέκει σε ασαφείς κανόνες και μηχανισμούς που δεν δένουν πάντα.

Το Rise to Nobility είναι ένα πληθωρικό, ευχάριστο dice-placement euro, αισθητά πιο πετυχημένο από το Cavern Tavern των ίδιων δημιουργών. Το βασικό του πρόβλημα είναι ο runaway leader, αλλά το ίδιο το κουτί προσφέρει τρόπους να το αντιμετωπίσεις.

Το Pacific Rails Inc. παντρεύει worker placement και track laying με ασυνήθιστη αυτοπεποίθηση, και το κάνει με ρυθμό και διάρκεια που σπάνια περισσεύουν. Δεν αξιοποιεί όμως πλήρως την υπόσχεση του χάρτη του.

Το Struggle of Empires είναι μια deluxe επανέκδοση που ξέρει να κάνει φασαρία στο τραπέζι: δημοπρασίες, πόλεμοι, συμμαχίες και η απαραίτητη προδοσία. Όταν η παρέα μπει στο πνεύμα του, οι βαθμοί κρίνονται σκληρά και κανείς δεν βγαίνει αθώος.

Το Craftsmen είναι ένα βαρύ euro που η κακή φήμη του το έχει αδικήσει, χωρίς όμως να το μετατρέπει σε κρυφό αριστούργημα. Κάτω από μια αρχικά άχαρη εξήγηση κρύβεται ένα συνεκτικό, απαιτητικό σύστημα παραγωγής· όταν το μάθεις, φαίνεται και η επανάληψή του.

Το Guild Master είναι ένα ελαφρύ παιχνίδι ζαριών με έξυπνη επιλογή ενεργειών και ταυτόχρονη επίλυση. Δεν διεκδικεί απαραίτητη θέση σε κάθε συλλογή, αλλά έχει λόγο ύπαρξης στις χαλαρές βραδιές.

Το Eclipse: Second Dawn for the Galaxy είναι μια επανέκδοση τόσο πλούσια και καλοφτιαγμένη, που σχεδόν σε πείθει να αντικαταστήσεις μια ήδη γεμάτη πρώτη έκδοση. Κάτω από το λαμπερό του περίβλημα, όμως, παραμένει το ίδιο παιχνίδι με τα παλιά του όρια.

Το Undaunted: North Africa προσθέτει οχήματα σε μια σειρά που ήδη αγαπώ και, στα πρώτα του σενάρια, δείχνει πως έχει πράγματα να πει. Δεν με κέρδισε ακαριαία, αλλά σίγουρα δεν με έδιωξε από το τραπέζι.

Το Scythe παραμένει εντυπωσιακό στο τραπέζι και γρήγορο στον ρυθμό του, αλλά κάτω από τη βιτρίνα του το tempo είναι στραβό και αρκετές επιλογές μοιάζουν αδικαιολόγητες. Με σχεδόν όλο το υλικό του απλωμένο, δεν γίνεται καλύτερο παιχνίδι· απλώς γίνεται μεγαλύτερη η απογοήτευση.

Το Robotech: Force of Arms είναι ένα γρήγορο δισδιάστατο filler με ένα έξυπνα λιτό πλαίσιο, που το καταστρέφει η απόλυτη συμμετρία του. Χρησιμεύει ως εισαγωγή στη σειρά, όχι ως λόγος να μείνεις σε αυτό.

Το Robotech: Crisis Point διορθώνει με αξιοσημείωτη σιγουριά αρκετές από τις αδυναμίες του προηγούμενου παιχνιδιού της σειράς. Δεν στέκεται δίπλα στα κορυφαία γρήγορα παιχνίδια για δύο, αλλά ως μικρό Robotech διάλειμμα έχει λόγο ύπαρξης.

Το Tekhenu: Obelisk of the Sun είναι μια πυκνή, απαιτητική ποντοσαλάτα με dice placement, που δανείζεται τη θεματική συγγένεια του Teotihuacan αλλά ζητά πολύ πιο αδιάκοπη βελτιστοποίηση. Η πρώτη παρτίδα δεν αρκεί για οριστική κρίση, όμως το σύστημα του έχει ήδη αρκετό δόντι.

Το The Cost έφερε ασφυκτικό φινάλε, σκληρές αποφάσεις και την ευχάριστη βεβαιότητα ότι κανείς δεν θα σου χαριστεί. Οι μεταγενέστερες παρτίδες επιβεβαίωσαν πως έχει χώρο και για καθαρό παιχνίδι, αρκεί να μπορείς να το σχεδιάσεις.

Το Flying Colors είναι ένα τίμιο dicefest, έστω κι αν κάθε απόπειρα να ολοκληρωθεί μοιάζει να καλεί μια μικρή καταστροφή. Η έντασή του έρχεται από τις ζαριές και το κανονίδι, όχι από περιττές πόζες.

Το Crystal Palace έχει έναν πραγματικά φρέσκο πυρήνα στην επιλογή και πληρωμή των ζαριών, αλλά γύρω του φαίνονται μερικές άκομψες γωνίες. Θα το ξανάπαιζα, χωρίς όμως να με έχει κερδίσει ολοκληρωτικά.

Το πρώτο πλήρες setup της All-Aboard, με τις μωβ εταιρίες, ανέδειξε καθαρά το πρόβλημα των εταιριών του 2038. Παρ’ όλα αυτά, το Rolling Stock παραμένει κορυφαίο οικονομικό sandbox.

Το Cosmic Colonies είναι μια λιτή διαστημική σπαζοκεφαλιά καρτών και πλακιδίων, με αρκετό κάψιμο για τον σύντομο χρόνο του. Δεν κυνηγά την επανάσταση, αλλά η παραγωγή του το κάνει ευχάριστη παρουσία στο τραπέζι.