Κριτικές

Το The Breach είναι ένα χορταστικό cyberpunk tableau builder της Ludus Magnus, με παραγωγή που κάνει το τραπέζι να μοιάζει με φωτισμένη κονσόλα εισβολής. Το βασικό παιχνίδι μόνο του δεν λέει όλη την ιστορία· το βάθος του εμφανίζεται όταν αρχίσεις να το εμπλουτίζεις.

Το Worms: The Board Game είναι ένα επιθετικό, θορυβώδες τραπέζι που κρατά τη γεύση του υπολογιστικού προγόνου του, έστω κι αν ζητά λίγη περισσότερη σκέψη απ’ όση χρειάζεται. Ακριβό στην collector μορφή του, αλλά πολύ πιθανό να αξίζει σε φθηνότερη έκδοση.

Το Black Forest είναι μια οικεία επιστροφή του Uwe σε ροδέλες πόρων, δάση και παραγωγικές αλυσίδες, με αρκετή δική του ιδιοτροπία για να μη μοιάζει απλώς με ανακύκλωση. Δεν εντυπωσιάζει κεραυνοβόλα, αλλά στέκεται αισθητά πάνω από το Atiwa.

Το Beyond the Horizon δανείζεται τον σκελετό του Beyond the Sun, αλλά τον γεμίζει με ασταθείς τεχνολογίες, αμφίβολη παραγωγή και μια εξερεύνηση που δεν βρίσκει ποτέ λόγο ύπαρξης. Παίζεται, απλώς δεν δικαιολογεί την κληρονομιά του.

Το Minos: Dawn of the Bronze Age είναι ένα μεσαίου βάρους euro που συνδυάζει tableau building και area control με περισσότερη φρεσκάδα απ’ όση προδίδει η πρώτη του εικόνα. Η αρχαία Κρήτη εδώ έχει ουσία, όχι απλώς θέμα.

Το Donning the Purple πιάνει ένα θέμα που σηκώνει ίντριγκα και παρακμή, αλλά το βασικό παιχνίδι μένει υπερβολικά γυμνό. Το expansion μοιάζει λιγότερο με προαιρετική προσθήκη και περισσότερο με το μισό κουτί που έλειπε.

Το Art Society παίρνει μια δημοπρασία και ένα παζλ τοποθέτησης έργων και τα κάνει γρήγορα, καθαρά και πολύ ευχάριστα. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που εξηγούνται αμέσως, αλλά σε βάζουν να κοιτάς τον τοίχο σου με πραγματικό ενδιαφέρον.

Το Intarsia είναι ένα καθαρό, καλοπαραγμένο παιχνίδι μωσαϊκού με αρκετό κάψιμο για να κρατά το ενδιαφέρον, αλλά όχι αρκετή ελευθερία για να ξεχωρίσει. Η συγγένεια με το Art Society φαίνεται, χωρίς να φτάνει την ίδια αίσθηση φρεσκάδας.

Το Civolution είναι ένας βαρύς, σφιχτός μηχανικός διάδοχος της Βουργουνδίας, όπου το sandbox δεν σημαίνει ότι χωράνε όλα. Το σκοράρισμα έχει ένα μικρό στραβοπάτημα, αλλά το υπόλοιπο σύστημα το ξεπερνά άνετα.

Το Mistwind είναι ένα πυκνό υβρίδιο worker placement, δικτύου και μεταφορών, με αερόπλοια και objectives που απαιτούν σοβαρό προγραμματισμό. Ανεξάρτητη παραγωγή με σπάνια προτίμηση στα πέντε άτομα, έχει το βάρος ενός τίτλου που δύσκολα θα ξαναβρεί εύκολη θέση στο retail.

Το Ark Nova: Marine Worlds φέρνει ψάρια, Map Pack 2 και ενισχυμένες κάρτες δράσης στην ήδη γνώριμη εμπειρία. Είναι ανανέωση για όσους αγαπούν το βασικό, όχι μεταστροφή για όσους δεν το άντεξαν ποτέ.

Το SETI έχει εξαιρετικούς μηχανισμούς και άφθονους δρόμους προς τη νίκη, αλλά η δεύτερη ματιά αποκάλυψε ένα euro που μπορεί να αυτοματοποιήσει το προβάδισμα μέχρι να μείνουν οι υπόλοιποι θεατές.

Το Express Route έχει ένα καθαρό συνεργατικό concept μεταφορών και μερικές ουσιαστικές επιλογές διαχείρισης πόρων. Η επανάληψη και μια άγαρμπη τυχαιότητα από την τράπουλα συμβάντων το αφήνουν χωρίς λόγο να ξαναβγεί στο τραπέζι.

Το Aeon's End: The New Age κρατά το deckbuilding του ως κανονική μάχη με boss και το απλώνει σε μια campaign διαδρομή που ξεδιπλώνεται ήρεμα. Ένα πολύ τίμιο παιχνίδι για να επιστρέφεις σε αυτό χωρίς βιασύνη.

Το Andromeda's Edge παίρνει τον πυρήνα του Dwellings of Eldervale και τον επεκτείνει σε ένα πυκνό, αρθρωτό παιχνίδι engine building. Θέλει χρόνο, προσοχή στις φυλές και διάθεση για διαχείριση, αλλά στις σωστές συνθήκες αποδεικνύεται πλουσιότερο από τον πρόγονό του.

Το Endeavor: Deep Sea Deluxe Edition φέρνει έναν μεταβαλλόμενο βυθό και σενάρια που υπόσχονται ποικιλία, αλλά κρατά πεισματικά το πολύ φιλικό του πνεύμα. Η πιο σφιχτή του εκδοχή είναι εκείνη που αξίζει να αναζητήσει κανείς.

Το Vinyl είναι ένα ανάλαφρο παιχνίδι συλλογής δίσκων με action selection και αρκετή κίνηση μέσα στο δισκάδικο. Η βασική του έκδοση προσφέρει μια ευχάριστη πρώτη επαφή, παρότι η υπόθεση των εκδόσεων και των expansions είναι μπερδεμένη.

Το The Ruhr: A Story of Coal Trade είναι ένα σφιχτό, στριφνό οικονομικό Euro που δεν χαρίζει χώρο σε κανέναν. Η πτώση του στο BGG δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο την όρεξή μου να το ξαναβάλω στο τραπέζι.

Ένα 18XX σε φανταστικό κόσμο που αφήνει τον χάρτη να προκύψει από τους ίδιους τους παίκτες, χωρίς να χαλαρώνει καθόλου την πίεση. Μοντέρνο στο στήσιμο, αλλά με δόντια εκεί που μετράει.

Το Autobahn: Kickstarter Edition έφτασε με την όψη μιας ταλαιπωρημένης deluxe έκδοσης, αλλά με ένα παιχνίδι αρκετά πλούσιο ώστε να με κάνει να το συγχωρήσω. Είναι ένα γεμάτο euro δικτύων και μεταφορών, με διάρκεια που θέλει αντοχές.

Το Silverton είναι ένα απλωμένο, ζαροκεντρικό παιχνίδι claim jumping που μπορεί να σου χαρίσει θριάμβους ή να σε στείλει για χαρτομάντιλα. Στη σωστή, χαλαρή παρέα η αστάθειά του γίνεται μέρος του θεάματος.

Το Fall Flavors κάνει το Honey Buzz πιο γεμάτο χωρίς να του φορτώνει βάρος. Είναι μια όμορφη, χορταστική προσθήκη για παρέες που έχουν ήδη βγάλει μερικές παρτίδες από το βασικό.

Το Slay the Spire: The Board Game μεταφέρει απροσδόκητα καλά το γνώριμο card-driven run στο τραπέζι. Με τρεις παίκτες βρήκαμε μια συνεργατική εμπειρία γρήγορη, καθαρή και γεμάτη μικρές αποφάσεις.

Το Dinosaur Island: Rawr ’n Write μεταφέρει επιτυχημένα το flavour του μεγαλύτερου παιχνιδιού σε ένα έξυπνο roll & write με ζάρια, σχεδίαση και χωροταξία. Οι ειδικοί χαρακτήρες και τα κτίρια όμως μοιάζουν υπερβολικά ισχυρά, τουλάχιστον στην πρώτη παρτίδα.