Κριτικές

Το Unstoppable είναι ένα απαιτητικό co-op/solo boss fighter με card crafting που, για μένα, ξεπερνά ακόμη και το αγαπημένο Aeon's End. Θέλει χρόνο, διάβασμα και σωστό σχεδιασμό, αλλά ανταποδίδει με το παραπάνω.

Το Caylus παραμένει ένα τίμιο, μινιμαλιστικό euro παλιάς σχολής, με μηχανισμούς δεμένους σφιχτά και χωρίς περιττά στολίδια. Δεν με κέρδισε ολοκληρωτικά, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα γιατί έχει τόσες διακρίσεις.

Το Aquatica είναι ένας τίμιος, μινιμαλιστικός engine builder με φρέσκια ιδέα στην εξερεύνηση περιοχών και χωρίς περιττά στολίδια.

Το Daitoshi είναι ένα μαξιμαλιστικό, mid-to-heavy euro με πολλά συστήματα, αλλά με εντυπωσιακά καθαρό δέσιμο ανάμεσά τους. Όσοι ήδη μιλούν αυτή τη γλώσσα θα βρουν έναν τίτλο που αξίζει σοβαρά θέση στη συλλογή τους.

Η 10η έκδοση του Warhammer 40,000 άφησε τον παλιό κόσμο και το fluff του πιο πίσω, αλλά προσφέρει έναν καθαρά τακτικό πυρήνα που με έκανε να θέλω αμέσως ρεβάνς. Η πρώτη μου παρτίδα με Ynnari ήταν αναγνωριστική σφαλιάρα· όχι όμως αρκετή για να με διώξει.

Το Resafa είναι ένα ανάλαφρο, έξυπνο και καλοζυγισμένο euro που καταφέρνει να χωρέσει αρκετά χωρίς να βαραίνει. Από τα πιο ευχάριστα που έπαιξα φέτος, και το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το Stephens ήρθε εντελώς εκτός ραντάρ και αποδείχθηκε ευχάριστα αλλόκοτο. Έχει ένα πικάντικο κεντρικό σύστημα, αλλά και την ίδια τάση με το Yinzi να μη δένει απολύτως στο φινάλε.

Το Deep Shelf με κέρδισε αρχικά ως βαρύ, καθαρά οικονομικό 3Χ χωρίς μάχες, αλλά η σωστή δεύτερη παρτίδα αποκάλυψε ανισορροπίες που χαλάνε αισθητά την εικόνα. Καλύτερα να το προσεγγίσετε επιλεκτικά, ιδίως αν έχετε εμπειρία στα οικονομικά παιχνίδια.

Το 18Rhl είναι ένα ευχάριστο, λογικής διάρκειας 18XX με δύο διαφορετικές πλευρές, αλλά στο RHL που δοκιμάσαμε δεν βρήκα την ανανέωση που θα ήθελα. Καλό στο τραπέζι, απλώς όχι από τα καλύτερα του μοτίβου του.

Το Ezra and Nehemiah είναι ένα ακόμη γεμάτο, καλοδουλεμένο παιχνίδι του Phillips, συγγενικό με τα Architects και Viscounts of the Western Kingdom χωρίς να γίνεται απλή επανάληψη. Έχει όμως μια ιδιοτροπία που αλλάζει αισθητά από παρέα σε παρέα.

Το The Breach είναι ένα χορταστικό, cyberpunk υπερθέαμα της Ludus Magnus: απλοί πυρήνες μηχανισμών, βουνό από περιεχόμενο και μινιατούρες που κάνουν τη δουλειά τους κατευθείαν από το κουτί. Δεν είναι για μια πρόχειρη γνωριμία δύο παρτίδων, αλλά για παρέες που θέλουν να επενδύσουν σε ένα μεγάλο κουτί.

Τα Worms έρχονται σε μια εποχή ευγενικών euro για να θυμίσουν ότι το επιτραπέζιο μπορεί να είναι μπαζούκα, σούπερ πρόβατο και προσωπική βεντέτα. Η μεταφορά χάνει λίγη από την αμεσότητα του videogame, αλλά κρατάει τη βασική, εκρηκτική γεύση του.

Ο Uwe Rosenberg επιστρέφει στο γνώριμο χωράφι του με ροδέλες, πόρους, δάση και ζώα, παραδίδοντας ένα παιχνίδι που μου άρεσε αρκετά χωρίς να με αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Αν όμως η συλλογή σας είναι ήδη γεμάτη από παρόμοια δικά του, δύσκολα θα μοιάζει απαραίτητο.

Το Beyond the Horizon δανείζεται σχεδόν γυμνά τα θεμέλια του αγαπημένου Beyond the Sun, αλλά τα φορτώνει με τεχνολογίες και αρχηγούς που μοιάζουν πολύ πιο εύκολο να ξεφύγουν από τον έλεγχο. Δεν είναι κακό στο τραπέζι· απλώς, δίπλα στον προκάτοχό του, μοιάζει με πρόχειρη αντιγραφή που ξέχασε γιατί λειτουργούσε το πρωτότυπο.

Το Minos: Dawn of the Bronze Age με βρήκε επιφυλακτικό, αλλά τελικά ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Είναι ένα τίμιο, μετρίου βάρους euro με αρχαιοκρητική γεύση και αρκετή φρεσκάδα ώστε να θέλω να επιστρέψω σε αυτό.

Το Donning the Purple έχει ωραίο θέμα και μια ευχάριστα παλιομοδίτικη αύρα, αλλά το βασικό παιχνίδι μου φάνηκε υπερβολικά λιτό. Χωρίς το expansion, η Ρώμη μάλλον πέφτει λίγο πιο εύκολα απ’ όσο θα έπρεπε.

Το Art Society είναι ένα γρήγορο και πανέξυπνο παιχνίδι δημοπρασιών και τοποθέτησης πλακιδίων, που κάνει το θέμα της τέχνης να φαίνεται αμέσως προσιτό. Από τα πολύ καλά της χρονιάς, ειδικά αν θέλετε να βάλετε και non-gamers στο τραπέζι.

Το Intarsia είναι ένα όμορφα παραγμένο παιχνίδι μωσαϊκών με ένα τίμιο, ελαφρά «πειραγμένο» σύστημα διαχείρισης χεριού. Μου έδωσε ευχάριστο κάψιμο, αλλά όχι αρκετό ώστε να το αναζητήσω ξανά.

Το Civolution είναι ένα βαρύ, σφιχτό civilization simulation που με έβαλε να διαχειρίζομαι πανικό και απογοήτευση — και παρ’ όλα αυτά θέλησα αμέσως να το ξαναπαίξω. Με μια μικρή ένσταση για το σκοράρισμα, διεκδικεί άνετα θέση στα παιχνίδια της χρονιάς.

Το Mistwind είναι εκείνη η ανεξάρτητη παραγωγή που δύσκολα θα υπήρχε χωρίς crowdfunding — και φοβάμαι πως δύσκολα θα ξαναβρεί δρόμο για retail επανέκδοση. Κάτω από τα αερόπλοια και τις μεταφορές αγαθών κρύβεται ένα σφιχτό, απαιτητικό παιχνίδι που λάμπει ιδιαίτερα με πέντε παίκτες.

Το Marine Worlds με το Map Pack 2 μου έδωσε μια ευπρόσδεκτη αφορμή να επιστρέψω στους ζωολογικούς κήπους του Ark Nova. Παραμένει η γνώριμη καλή εμπειρία, με το σκοράρισμα να είναι ακόμη το σημείο που με ξενερώνει.

Το SETI με κέρδισε αρχικά ως ένα πλούσιο, χορταστικό euro με εξαιρετικούς μηχανισμούς και πολλές διαδρομές προς τη νίκη. Όσο το ξαναπαίξαμε όμως, τόσο φάνηκαν τα σημεία όπου η αφθονία του γίνεται snowball, τεράστιες διαφορές σκορ και, υπό συνθήκες, καθόλου ευχάριστη εμπειρία για όποιον μένει πίσω.

Το Express Route έχει μια χαριτωμένη συνεργατική ιδέα γύρω από μεταφορές και στόχους, αλλά η επανάληψη και η τυχαιότητα του event deck το αφήνουν χωρίς αρκετή ζωή. Μετά την πρώτη παρτίδα, δεν ένιωσα καμία ανάγκη να το ξαναστήσω.

Το Aeon's End: The New Age κρατά αυτό που μου άρεσε στο αρχικό παιχνίδι: ένα boss fight που βγαίνει πειστικά μέσα από deckbuilding. Με campaign που ξεδιπλώνει σταδιακά το υλικό του, είναι μια πολύ τίμια προσθήκη για ήρεμες, αραιές επισκέψεις στο τραπέζι.