Κριτικές

Το Inferno ντύνει μια αυστηρή euro κατασκευή με ψυχές, τιμωρίες και την περιήγηση του Δάντη στα δέκα επίπεδα της Κόλασης. Έχει ουσιαστική αλληλεπίδραση και οικονομία μέχρι τον τελευταίο οβολό, αλλά θέλει τέσσερις και προσεκτική επιλογή Φυλάκων.

Το Cascadero είναι το πιο γεμάτο από τα δύο αδερφάκια του, ένα ελαφρύ route-building παιχνίδι του Knizia που σηκώνει άνετα και δεύτερη παρτίδα. Δεν κάνει θόρυβο, αλλά έχει εκείνο το ήσυχο καψιματάκι που χωράει σε πολλές παρέες.

Το Everdell Duo κρατά την υπόσχεση μιας πιο συμπυκνωμένης εμπειρίας Everdell, φτιαγμένης για δύο. Δεν είναι ακριβώς gateway, αλλά με λίγη βοήθεια στο τραπέζι στέκεται πολύ τίμια ως επόμενο βήμα.

Το Pipeline παραμένει ένα πολύ τίμιο, απαιτητικό παιχνίδι για παρέες που θέλουν να στύψουν το μυαλό τους πάνω από ένα δίκτυο σωλήνων. Το Emerging Markets προσθέτει στόχους με αρκετή ιδιοτροπία ώστε να αλλάξει ευχάριστα τη γεύση της παρτίδας.

Το Galactic Cruise είναι ένα πληθωρικό medium euro με εντυπωσιακή παρουσία και έξι αλληλένδετα συστήματα, που τελικά αποδείχθηκε πολύ πιο ευέλικτο απ’ όσο έδειξε η πρώτη παρτίδα. Η αρχική τύχη των καρτών και η υψηλή τιμή παραμένουν επιφυλάξεις, αλλά η δεύτερη επαφή ανέδειξε ένα εξαιρετικά χορταστικό παιχνίδι.

Το Mistborn: The Deckbuilding Game παίρνει το γνώριμο deck building και το αναγκάζει να υπηρετήσει το θέμα του, αντί να το φορά σαν αυτοκόλλητο. Η διαχείριση των μετάλλων δίνει πραγματικό λόγο να χτίσεις μια πολυσυλλεκτική τράπουλα.

Το Fancy Feathers έχει ένα ασυνήθιστο draft και μια καλή ιδέα για παιχνίδι τσέπης δύο παικτών. Δυστυχώς, η ποιότητα της παρτίδας μοιάζει να εξαρτάται υπερβολικά από το ποια πουλιά θα εμφανιστούν.

Το Burning Banners είναι ένα άγριο, ασύμμετρο fantasy παιχνίδι μαχών που ζητάει δουλειά πριν αρχίσει να δίνει τις ωραίες του ιστορίες. Δεν είναι κλασικό wargame· είναι ζάρια, ξόρκια και σενάρια που μπορούν να γυρίσουν το τραπέζι ανάποδα.

Το Planta Nubo έχει βαρύ σχεδιαστικό pedigree και μερικές πράγματι έξυπνες ιδέες, αλλά δεν τις δένει σε ένα εξίσου σφιχτό παιχνίδι. Είναι ευχάριστο όσο διαρκεί· δύσκολα μένει μαζί σου μετά.

Το Cargo Empire υπόσχεται ένα σύντομο pickup and deliver, αλλά καταλήγει υπερβολικά στεγνό για να κρατήσει τη βραδιά ζωντανή. Παίζεται άνετα· απλώς δεν αφήνει μεγάλη επιθυμία για επιστροφή.

Το Distilled είναι ένα τίμιο, χορταστικό καρτοπαίχνιδο για την τέχνη του ποτού, με θεματικούς μηχανισμούς και ένα φινάλε που ανταμείβει τον προνοητικό αποσταγματοποιό.

Το Paranoia: The Uncooperative Board Game πιάνει το πνεύμα της αμοιβαίας εξόντωσης του RPG, αλλά ζητά από την παρέα να αντέξει πρώτα λίγη καθαρή κακία. Με το σωστό κοινό, το χάος του αποκτά μια στρεβλή, πολύ συγκεκριμένη γοητεία.

Το Cascadito είναι ένα ανάλαφρο roll and write του Knizia που κρύβει ένα έξυπνο δίκτυο κάτω από τα ζάρια του. Δεν είναι για μένα, αλλά έχει αρκετή φροντίδα και καθαρότητα ώστε να βρει το κοινό του.

Το Carcassonne παραμένει το οικογενειακό παιχνίδι που βγάζει μικρές διαμάχες για ένα χωράφι και μεγάλες ικανοποιήσεις από μια σωστά κλεισμένη περιοχή. Με τις δύο πρώτες επεκτάσεις αποκτά λίγο παραπάνω βάθος, χωρίς να χάνει τον απλό του πυρήνα.

Το Unstoppable είναι ένα απαιτητικό co-op/solo boss fighter με card crafting που σπρώχνει το είδος αισθητά μπροστά από το Aeon's End. Δεν χαρίζεται ούτε στις αποφάσεις ούτε στο εγχειρίδιο, αλλά έχει βάθος που δικαιολογεί πλήρως την προσπάθεια.

Το Caylus παραμένει ένα λιτό, δεμένο euro της παλιάς γερμανικής σχολής, με μηχανισμούς που δεν χρειάζονται στολίδια για να δουλέψουν. Η μάχη για τα καθοριστικά κτήρια δεν είναι για όλους, αλλά εξηγεί γιατί το παιχνίδι κράτησε τη φήμη του.

Το Aquatica είναι ένας λιτός, ελαφρά ασύμμετρος engine builder με μια καθαρή ιδέα εξερεύνησης που του δίνει τη δική του ταυτότητα. Δεν περισσεύει σε τίποτα, και αυτό είναι ακριβώς το προτέρημά του.

Το Daitoshi είναι η μαξιμαλιστική στροφή του Garcia: βαρύ euro με πολλά συστήματα, αλλά με τις συνδέσεις τους προσεγμένες και ουσιαστικές. Απευθύνεται σε παίκτες που ήδη διαβάζουν άνετα αυτή τη γλώσσα σχεδιασμού.

Η 10η έκδοση του Warhammer 40,000 αφήνει λίγο χώρο για το παλιό fluff, αλλά κρατά έναν σφιχτό, τακτικό πυρήνα που ζητά επαναλήψεις. Η πρώτη ήττα με Ynnari απέναντι σε Grey Knights ήταν κυρίως πρόσκληση για δεύτερο παιχνίδι.

Το Resafa είναι ένα φρέσκο, αέρινο euro του Βλαδίμηρου, με έξι κάρτες διπλής δράσης να οργανώνουν μια ευχάριστα πυκνή παρτίδα. Έξυπνο και ισορροπημένο, φτάνει σε χορταστικό φινάλε χωρίς να βαραίνει το τραπέζι.

Το Stephens είναι ένα παράξενο, ελαφρώς καυστικό euro με έναν μηχανισμό εργοστασίων που αξίζει προσοχή, ακόμη κι αν το υπόλοιπο σύστημα δεν δένει πάντα. Σύσταση μόνο για βαθιά γιουράκηδες που αναζητούν κάτι έξω από την καθιερωμένη γραμμή παραγωγής.

Το Deep Shelf κρύβει έναν στιβαρό πυρήνα οικονομικού 3X κάτω από κανόνες που θέλουν προσοχή. Στη σωστή σύνθεση εταιριών μπορεί να σταθεί· αλλιώς η ανισορροπία το σπρώχνει σε μια μάλλον διαδικαστική παρτίδα δύο ταχυτήτων.

Το 18Rhl προσφέρει δύο χάρτες με καθαρές, διαφορετικές προτεραιότητες, χωρίς όμως να ανανεώνει ουσιαστικά τη γνώριμη φόρμουλα των 18XX. Στο RHL η παρτίδα μένει ευχάριστα διαχειρίσιμη, αλλά ο ανταγωνισμός για τα σωστά δίκτυα είναι στενότερος απ’ όσο χρειάζεται.

Το Ezra and Nehemiah παίρνει γνώριμες ιδέες του Phillips και τις οργανώνει σε ένα διαφορετικό, απαιτητικό tableau builder. Έχει ουσιαστικές επιλογές, αλλά η αξία των δρόμων προς τη νίκη μεταβάλλεται αισθητά με τον αριθμό παικτών.