Κριτικές

Το Connecting Flights έχει ό,τι υπόσχεται ένας λάτρης των αεροπορικών οικονομικών παιχνιδιών: πλειστηριασμούς, χτίσιμο δικτύου και αεροπλάνα. Καταφέρνει όμως να τα κάνει μια εξαντλητικά επίπεδη εμπειρία.

Το Circadians: Chaos Order παίρνει το ρίσκο του ασύμμετρου 3X area control και, σπάνια για το είδος, κάνει τα συστήματά του να κουμπώνουν χωρίς να αφήνει κάποιο faction να ξεχειλώσει το τραπέζι.

Το The Red Cathedral είναι ένα εξαιρετικά καθαρό, αέρινο medium euro, με ένα πειραγμένο rondel που κάνει κάθε κίνηση να μετράει. Το expansion contractors είναι καλοφτιαγμένο, αλλά μετατοπίζει το παιχνίδι σε αισθητά βαρύτερη κατηγορία.

Το Firefly: Misbehavin' με έβαλε στο τραπέζι με χαμηλές προσδοκίες και με σήκωσε από αυτό ευχάριστα ξαφνιασμένο. Είναι ένα θεματικό faction deck-builder που δεν φοβάται να αφήσει τους παίκτες να χαλάσουν ο ένας τα σχέδια του άλλου.

Το The Shadow Planet: The Board Game είναι ένα χαλαρό semi-co-op παιχνίδι deduction, με ωραία pulp εμφάνιση και αρκετές φρέσκες ιδέες. Θέλει μια δοκιμαστική παρτίδα για να ξεμπερδέψει με τους κανόνες του, αλλά μετά υπόσχεται ευχάριστη καχυποψία χωρίς να ζητάει να αλλάξει τον κόσμο.

Το Front Line No Komrades είναι μια σοβιετική, παρεΐστικη παραλλαγή του Guillotine με καλές ιδέες, αλλά όχι αρκετή ανάπτυξη για να τις σηκώσει όλες. Γελάσαμε, όμως η παρτίδα τραβάει και το χιούμορ του κειμένου του δεν αποδίδει όσο υπόσχεται.

Το Xia: Legends of a Drift System είναι ένα σπάνια πειστικό sandbox στο διάστημα: ακατάστατο, τυχαίο και πρόθυμο να σε πετάξει σε καβγά. Η ελευθερία του όμως έχει κόστος σε downtime, ιδίως όταν ανοίγει πολύ το τραπέζι.

Το Brazil: Imperial είναι ένα streamlined 4X με αρκετές έξυπνες ιδέες, αλλά η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε ότι αυτές δεν δένουν σε ολοκληρωμένο παιχνίδι. Καλύτερο από το Scythe, ίσως· αυτό δεν είναι ιδιαίτερα υψηλός πήχης.

Το My Father's Work είναι ένα φιλόδοξο, θεματικό app-driven worker placement με παραγωγή που φτάνει στην υπερβολή. Κάτω από όλο αυτό το υλικό υπάρχει χορταστικό παιχνίδι, αλλά η αφήγηση και οι γνώσεις σεναρίου δεν δένουν όσο υπόσχονται.

Το The Transcontinental δεν εφευρίσκει νέο μηχανισμό, αλλά συναρμολογεί τους γνωστούς με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Στους τρεις παίκτες είναι ένα σφιχτό, απαιτητικό οικονομικό παιχνίδι που ανταμείβει την προνοητικότητα και τιμωρεί την απροσεξία.

Το Bitoku είναι ένα φιλόδοξο, υπερφορτωμένο euro με πραγματικά έξυπνο πυρήνα, που όμως δεν φαίνεται να έχει γυαλιστεί όσο υπόσχεται ο θόρυβός του. Μια πρώτη παρτίδα πέρασε καλά, αλλά άφησε περισσότερη επιφύλαξη παρά ενθουσιασμό.

Ένα προσιτό tableau builder με καθαρή εικονογράφηση και αρκετούς δρόμους προς τους πόντους. Δεν έχει το βάρος του Furnace, αλλά κρατάει αρκετή ουσία για να μη μοιάζει με σκέτη σαλάτα από πόντους.

Το Kingdom Builder είναι ένα παλιότερο, κάπως αλλόκοτο παιχνίδι που καταλήγει όμως σε έναν τίμιο, ελαφρύ γρίφο. Η Big Box του προσφέρει άφθονο υλικό και ποικιλία, έστω κι αν δεν τακτοποιεί πάντα καθαρά τις επεκτάσεις της.

Το Pingyao: First Chinese Banks είναι πολύ καλύτερο απ’ όσο προμήνυε ο θόρυβος γύρω του: ένα σφιχτό και ανταγωνιστικό παιχνίδι τοποθέτησης ζαριών με πραγματική οικονομική πίεση. Οι κανόνες θέλουν λίγη υπομονή στα αγγλικά, αλλά το παιχνίδι αποζημιώνει.

Το Conquest & Consequence υπόσχεται μια πιο άμεση, πολεμική τριπλή αναμέτρηση από το Triumph & Tragedy. Στην πρώτη επαφή όμως, οι κανόνες του καταφέρνουν να μπουν ανάμεσα στους παίκτες και στο ίδιο το παιχνίδι.

Το La Belle Époque είναι ένα λιτό, ιστορικά ασύμμετρο παιχνίδι area control που κυλάει πολύ πιο στρωτά απ’ όσο προϊδεάζει η μάλλον τραχιά παραγωγή του. Θέλει λίγη υπομονή με τη διάρκειά του, αλλά ανταμείβει τις παρέες που αγαπούν το Quartermaster General.

Το Car Wars (Sixth Edition) αφήνει πίσω το παλιό, βαρύ lifestyle παιχνίδι και γίνεται μια γρήγορη, θορυβώδης αρένα αυτοκινήτων. Δεν υπόσχεται πια μακρόπνοες εκστρατείες, αλλά ξέρει να προσφέρει καθαρή εκτόνωση — και υπέροχες μινιατούρες.

Το Founders of Teotihuacan είναι μια ασυνήθιστα ελαφριά και σύντομη πρόταση για την Board & Dice, με μερικές έξυπνες ιδέες αλλά χωρίς αρκετό βάρος για να ξεχωρίσει. Το action selection το κρατά όρθιο· το υπόλοιπο μοιάζει συχνά με προσχέδιο που δεν έφτασε ποτέ στην τελική έκδοση.

Το Zapotec είναι ένα σφιχτό light-medium χτίσιμο πυραμίδων με ωραία κλιμάκωση, αλλά η αρχή του μοιάζει υπερβολικά πρόθυμη να τιμωρήσει ένα στραβοπάτημα. Καλό και σύντομο, με μια σοβαρή επιφύλαξη για το πόσο συχνά θα θέλεις να το ξανανοίξεις.

Το 878 Vikings: Invasions of England είναι ένα άγριο παιχνίδι εισβολής, όπου τα ζάρια πέφτουν με τις χούφτες και η σωστή επιθετικότητα μετρά περισσότερο από την ψύχραιμη σκέψη. Αδικημένο τεμάχιο, αρκεί να είσαι έτοιμος να σε δικάσουν χωριάτες.

Το Almoravid κρατά τη θεματική δύναμη του συστήματος του Volko, αλλά ζητά υπερβολική δουλειά από τον παίκτη πριν καν αρχίσει η εκστρατεία. Οι άρχοντες και η μάχη δουλεύουν όμορφα· ο ανεφοδιασμός ακόμη τρικλοποδιάζει το παιχνίδι.

Το 1822CA είναι βαρύ, απαιτητικό και πολύ ωραίο για την παρέα που θέλει οι πλειστηριασμοί να έχουν δόντια. Οι ιδιαιτερότητές του το κάνουν πιο σύνθετο από το 1822, άρα δεν είναι η καλύτερη πρώτη στάση στη σειρά.

Το Ascension: Deckbuilding Game κρατά τις γροθιές του ψηλά ακόμη κι όταν οι αδυναμίες του design αρχίζουν να φαίνονται. Με δύο ή τρεις παίκτες, παραμένει μια από τις πιο δυνατές επιλογές για άμεσο, τίμιο ξύλο.

Το Dead Reckoning έδωσε στην παρέα μου κανονίδια, επιθετικές κόντρες και μια νικήτρια Mariposa που επέμενε να βάφει την ιστορία μωβ. Το campaign, όμως, άφησε την αίσθηση ότι η κατάληξη και η εξέλιξή του θα μπορούσαν να είναι πιο γενναιόδωρες.