Κριτικές

Το Brass: Birmingham παίρνει ένα ήδη αγαπημένο παιχνίδι και του δίνει την παραγωγή που του άξιζε. Είναι μεγάλο, όμορφο και αρκετά σοβαρό ώστε το «Ticket to Ride για Σοβαρά Παιδιά» να ακούγεται σαν κομπλιμέντο.

Δύο πλήρεις παρτίδες αρκούν για να φανεί ότι το Lisboa δεν είναι μια τυχαία βιποσαλάτα, αλλά ένα παιχνίδι με ροή και στρατηγική. Θέλει χρόνο για να το συνηθίσεις, όμως τον ανταποδίδει.

Το Lowlands δεν μου πέρασε άσχημα, όμως η υπομονή του εξαντλήθηκε πολύ νωρίτερα απ’ όσο περίμενα.

Το Conquest of Paradise είναι ένα ελαφρύ, ενδιαφέρον μίνι 4X με ωραίο θέμα και διδασκαλία ενός τετάρτου. Η χαλαρότητά του όμως ζητά από τους παίκτες να αναλάβουν οι ίδιοι το μαχαίρι.

Το Pendragon: The Fall of Roman Britain είναι βαρύ όσο υπόσχεται η φήμη του, αλλά ανταμείβει την προσπάθεια με μια πολύ απολαυστική και ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Το Concordia: Gallia / Corsica κράτησε το Concordia ψηλά στο τραπέζι μας, με τη Γαλατία να δίνει μια σφιχτή, καθαρή παρτίδα για πέντε.

Το Imperial 2030 έδωσε άλλη μία επική, αμφίρροπη και απολύτως ανελέητη παρτίδα. Εδώ οι συμμαχίες δεν είναι παρηγοριά· είναι το μαχαίρι που περνάς στον διπλανό σου.

Το Empires: Age of Discovery είναι ένα τίμιο παιχνίδι για έξι, που γίνεται αισθητά πιο σφιχτό όταν όλοι έρθουν στο τραπέζι έτοιμοι να προσέξουν. Με τα διαφορετικά έθνη, η παρτίδα κράτησε ως το τέλος κοντά.

Στην έκτη μου παρτίδα, το Arkwright παραμένει ίσως η καλύτερη οικονομική παιχνιδάρα που έχω, έστω κι αν ζητάει το τίμημά του σε αντοχές. Είναι ένα βαρύ οικονομικό σύστημα που κάνει την αγορά να μοιάζει με πεδίο μάχης και μια διαφορά ενός πόντου να αρκεί για να δικαιώσει όλη την ένταση.

Το Power Struggle είναι ένα γρήγορο, θορυβώδες παιχνίδι ελέγχου περιοχών και διαπραγμάτευσης για πέντε παίκτες, με μηχανισμούς που δένουν ωραία και ένα scoring που δεν τους ακολουθεί μέχρι τέλους.

Το Petrichor έχει μερικές ενδιαφέρουσες και καινοτόμες ιδέες, αλλά το σχέδιό του μπάζει από παντού. Η ένταση που γεννά δεν είναι δημιουργική· είναι απλώς εξαντλητική.

Το The Flow of History είναι ένα σύντομο, καρτοκεντρικό civilization game με έξυπνη οικονομία και ελάχιστο χρόνο αναμονής. Δεν φτάνει ποτέ σε πραγματικό ενθουσιασμό, αλλά ως civ-μεζές κάνει καθαρά αυτό που υπόσχεται.

Το Railways of Nippon είναι μια πιο μαζεμένη στάση στη γνώριμη διαδρομή της σειράς Railways: τέσσερις παίκτες, νέος χάρτης και κάρτες, χωρίς να κυνηγά κάποια μεγάλη ανανέωση. Χρήσιμο και ευχάριστα διαχειρίσιμο, αλλά όχι η έκδοση που θα αλλάξει όσα πιστεύετε για τη σειρά.

Το Fleet εξακολουθεί να επιστρέφει στο τραπέζι, αλλά η πρόσφατη επαφή με την 8η έκδοση του Warhammer 40,000 άφησε μια πολύ συγκεκριμένη πίκρα: αρκετή μυρωδιά, καθόλου ψωμί.

Το Feudum είναι ένα πυκνό, ψυχεδελικό heavy euro που κρατά το τραπέζι σε κίνηση σχεδόν χωρίς αναμονή. Έχει όμως λίγη παραπάνω διαδικασία και μερικές αμφιβολίες ισορροπίας.

Το The Sands of Time είναι ένα ενδιαφέρον civilization game με τα σωστά υλικά, αλλά όχι με όλη τη γεύση που υπόσχεται το τραπέζι του.

Το παρεχόμενο κείμενο δεν περιέχει καμία παρατήρηση για το My Fair Princess, μόνο άσχετη ιστορία για έναν χώρο παιχνιδιών.

Το Corporate America μοιάζει αρχικά με ένα χαζό χιουμοριστικό παιχνίδι, αλλά στη σωστή παρέα γίνεται μηχανή παραγωγής προδοσίας, γκρίνιας και θριαμβευτικών προστίμων. Θέλει κόσμο και τη σωστή διάθεση· τότε ροκάρει κανονικά.

Το Sidereal Confluence μοιάζει αρχικά με έκρηξη από κάρτες και tokens, αλλά κάτω από το χάος κρύβεται ένα από τα πιο ζωηρά παιχνίδια διαπραγμάτευσης. Θέλει κόσμο, τόλμη και τραπέζι που ξέρει να συναλλάσσεται χωρίς να στραγγαλίζει τον ρυθμό.

Η πρόσφατη έκδοση του Paranoia κρατά την κακεντρέχεια του αγαπημένου RPG, αλλά τη σερβίρει πιο ανάλαφρα και με σύγχρονο ρυθμό. Θέλει παρέα έτοιμη να συνωμοτήσει· τότε ανταποδίδει με πολύ γέλιο και σωρούς από νεκρούς χαρακτήρες.

Το Sword & Sorcery: Immortal Souls είναι, για μένα, το καλύτερο dungeon crawler της γενιάς του: ένα σπάνια στιβαρό σύστημα που δεν πνίγεται από το συνεργατικό του περιτύλιγμα. Αξίζει πολύ περισσότερη στήριξη και παρουσία απ’ όση έχει λάβει.

Το Hexpanse είναι ένα τίμιο, γρήγορο area-control που κρύβει περισσότερο βάθος απ’ όσο υπόσχονται οι λιτοί κανόνες του. Δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά στη σωστή παρέα μπορεί να γίνει πολύ ωραίο πράγμα.

Το Pax Renaissance είναι ένα σκληρό, επιθετικό παιχνίδι καρτών με αρκετή κόντρα για να δικαιολογεί τη φήμη του, αλλά οι κανόνες και η ισορροπία του το κάνουν εξαντλητική υπόθεση. Μπορεί να βγάλει μια θαυμάσια βρώμικη μάχη· δεν κάνει και ιδιαίτερη προσπάθεια να σε βοηθήσει να τη βρεις.

Το 1805: Sea of Glory είναι λιγότερο ένα συμβατικό wargame και περισσότερο μια απαιτητική προσομοίωση της ναυτικής ασφυξίας των Ναπολεόντειων πολέμων. Θέλει χρόνο, διάβασμα και ένα ολόκληρο τραπέζι, αλλά υπόσχεται μια χορταστική, βαθιά ασύμμετρη εμπειρία.