Συντάκτης
TheCuttlefish
Νοιάζεται για το κουτί, το ένθετο και το βιβλίο κανόνων όσο και για το ίδιο το παιχνίδι. Έχει ιδιαίτερη αδυναμία στους καθαρούς κανόνες και στο απολαυστικό take-that.
🎁 1 εύσημα από αναγνώστες
274 κριτικές
-
PetrichorΤο Petrichor έχει ενδιαφέρουσες και καινοτόμες ιδέες, αλλά για μένα καταρρέει από προβληματικό σχεδιασμό και επιθετική αλληλεπίδραση. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ένταση στο τραπέζι ξεχείλισε πολύ πέρα από το παιχνίδι.
-
The Flow of HistoryΈνα γρήγορο card-based civilization game με έξυπνη οικονομία και πολύ λίγο downtime, που όμως δεν με άφησε τελικά τόσο ενθουσιασμένο όσο περίμενα.
-
FeudumΤο Feudum είναι ένα βαρύ euro με ψυχεδελικό χαρακτήρα, ελάχιστο downtime και αρκετά πράγματα να σε κρατούν απασχολημένο. Μου άρεσε πολύ, αλλά η ισορροπία και λίγη περιττή φλυαρία στους κανόνες το κρατούν μακριά από τον τίτλο του παιχνιδιού της χρονιάς.
-
Corporate AmericaΤο Corporate America με ξεγέλασε ευχάριστα: περίμενα ένα άδειο «χιουμοριστικό» παιχνίδι, αλλά βρήκα ένα party game που στην κατάλληλη παρέα γεννάει προδοσίες, ψέματα και θεαματική γκρίνια. Δεν είναι για κάθε βράδυ ούτε για κάθε σύνθεση, όμως με πέντε ή έξι άτομα μπορεί να γίνει χαμός.
-
Sidereal ConfluenceΤο Sidereal Confluence μοιάζει αρχικά με διαγαλαξιακή αποθήκη που ανατινάχτηκε πάνω στο τραπέζι, αλλά κάτω από το χάος κρύβεται ένα εξαιρετικά ζωντανό παιχνίδι διαπραγμάτευσης. Θέλει κόσμο, τόλμη και τη σωστή νοοτροπία από όλους, αλλιώς η συνταγή μπορεί να στραβώσει.
-
Paranoia Games Masters ScreenΗ πρόσφατη Kickstarter έκδοση του Paranoia παραμένει ένα ξεκαρδιστικά κακόβουλο RPG, αρκεί η παρέα να είναι έτοιμη να παίξει βρόμικα. Δεν είναι η κατάλληλη πόρτα εισόδου για όποιον θεωρεί ότι το D&D εξαντλεί το τι μπορεί να είναι ένα RPG.
-
Sword & Sorcery: Immortal SoulsΤο Sword & Sorcery: Immortal Souls είναι, για μένα, με διαφορά το καλύτερο dungeon crawler της γενιάς του — και ένα από τα ελάχιστα Kickstarter που πραγματικά μετάνιωσα που δεν πήρα. Ένα στιβαρό, αστείο και απρόσμενα απολαυστικό συνεργατικό ξύλο, παρά την αγάπη μου για πολύ λιγότερο «αγκαλίτσα όλοι μαζί» παιχνίδια.
-
HexpanseΤο Hexpanse είναι ένα τίμιο, γρήγορο area control που κρύβει περισσότερη σκέψη απ’ όση υπόσχονται οι λιτοί κανόνες του. Δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά στη σωστή μπορεί να βγάλει εξαιρετικά γούστα.
-
Pax RenaissanceΤο Pax Renaissance με άφησε εντελώς απέξω: κανόνες, player aids και εξηγήσεις δεν κατάφεραν να μου δώσουν ούτε καθαρή εικόνα ούτε διάθεση για άλλη παρτίδα. Για όσους αγαπούν αυτό το είδος χάους, πάσο· εγώ το βρήκα απάλευτο.
-
1805: Sea of GloryΤο 1805: Sea of Glory είναι μια απαιτητική, ασύμμετρη προσομοίωση του ναυτικού αποκλεισμού, όχι το wargame των μεγάλων ναυμαχιών που ίσως περιμένει κανείς. Στο τρίτο της πρώτης μας παρτίδας με άφησε με την ξεκάθαρη επιθυμία για μια δεύτερη, ολόκληρη μέρα στη θάλασσα.
-
Mi Tierra: New EraΤο Mi Tierra: New Era με διέψευσε ευχάριστα: ένα γρήγορο euro αγροτικής παραγωγής που είναι απλό χωρίς να γίνεται ελαφρύ. Στα 4 το βρήκα υπερβολικά ανοιχτό, αλλά με 5 ή 6 παίκτες πιστεύω πως θα δείχνει πολύ καλύτερα το πρόσωπό του.
-
Traveller Customizable Card Game: Two Player Starter SetΤο Traveller CCG είναι στην πράξη ένα μαζεμένο LCG με ωραία αίσθηση διαστημικής εξερεύνησης και εμφανείς συγγένειες με το παλιό Star Trek CCG της Decipher. Θέλει όμως εξοικείωση με τα εικονίδιά του και λίγο χρόνο μέχρι να πάψει να σε πολεμάει.
-
UnfairΤο Unfair μου άφησε πολύ θετική εντύπωση στις δύο παρτίδες που είχα προλάβει να παίξω. Είναι χαλαρό και ευχάριστο, αλλά μην ξεγελιέστε από την απλότητά του: έχει μπόλικο ξύλο.
-
A Handful of StarsΤο A Handful of Stars είναι το πιο abstract και θεματικά «ξερό» κεφάλαιο της τριλογίας, αλλά για μένα βγαίνει και καθαρά το καλύτερό της. Θέλει υπομονή με ένα απαράδεκτα κακό manual, όμως το ίδιο το παιχνίδι ανταμείβει αυτή την υπομονή.
-
AltiplanoΤο Altiplano μάς έδωσε μια επική παρτίδα, γεμάτη επίδειξη κλάσης, άρπαγμα πόρων και την απαραίτητη δόση παραλογισμού. Ξύλο και αλπάκα, δηλαδή ακριβώς όπως πρέπει.
-
Battle for RokuganΤο Battle for Rokugan είναι ένα άδικο θύμα της ταμπέλας «re-theme του AGoT». Για μένα είναι ένα πολύ δυνατό area control, γεμάτο ξύλο και προδοσία, που τιμά και το IP του.
-
DRCongoΤο DRCongo γίνεται αισθητά καλύτερο όταν το παίξεις σωστά — και τότε αποκαλύπτεται ως ένα σκληρό, αμείλικτο παιχνίδι. Δεν συγχωρεί λάθη, ούτε όταν τα χρήματα μοιάζουν να περισσεύουν.
-
Mini RailsΤο Mini Rails με τρεις έδειξε απλώς κάποιες ενδιαφέρουσες δυναμικές. Με πέντε όμως γίνεται ένα απολαυστικά κακόβουλο μισάωρο, από εκείνα που δοκιμάζουν τις οικογενειακές σχέσεις.
-
Mistborn: House WarΤο Mistborn: House War είναι ένα negotiation game με άφθονο θεματικό χρώμα και πολύ καλή παρουσία στο τραπέζι, που όμως δεν θα κερδίσει όσους δεν αντέχουν το αναπόφευκτο χάος του είδους. Στους πέντε, πάντως, βρήκαμε την κατάλληλη αφορμή να το δοκιμάσουμε.
-
Whistle StopΤο Whistle Stop είναι ένα ωραίο, σφιχτό pick-up-and-deliver που τρέχει γρήγορα και μου άρεσε πάρα πολύ, παρότι η πρώτη μας παρτίδα μπλέχτηκε σε κανόνες και ερμηνείες.
-
The Great ZimbabweΤο The Great Zimbabwe δεν είναι το βαρύ, άβατο τέρας που φοβόμουν ότι θα είναι· το πραγματικό του εμπόδιο είναι ένα manual που κάνει ό,τι μπορεί για να μη διαβαστεί. Κάτω από αυτή την πρώτη κακή εντύπωση κρύβεται ένα οικονομικό παιχνίδι με πολύ βάθος και αρκετό χώρο για να γίνεις πραγματικά ενοχλητικός.
-
M.U.L.E. The Board GameΤο M.U.L.E. The Board Game δεν είναι κοσμοϊστορικό, αλλά είναι ένα τίμιο και ευχάριστο light οικονομικό παιχνίδι. Κρατάει το ενδιαφέρον χωρίς να σε κάνει να νιώθεις έρμαιο της τύχης.
-
Among NoblesΤο Among Nobles δεν μου έμεινε ως κάποια μεγάλη ανακάλυψη, αλλά με τρεις παίκτες μου έδωσε ακριβώς την ευχάριστη, σφιχτή ώρα που υπόσχεται. Με πέντε, αντίθετα, η παλιότερη εμπειρία μου ήταν αισθητά χειρότερη.
-
HegemonicΤο Hegemonic παραμένει μια θετική, αλλά απαιτητική εμπειρία: βαρύ, σκληρό και ικανό να δώσει ένταση σε έξι άτομα. Δεν είναι πια από τα αγαπημένα μου, όμως όταν όλα κριθούν οριακά, θυμίζει γιατί αξίζει τον κόπο.