Κριτικές

Το Reykholt μοιάζει με ένα ξερό, μισοψημένο πρωτότυπο που ξέφυγε από το εργαστήριο του Uwe Rosenberg. Αντέχεται επειδή τελειώνει γρήγορα, αλλά δύσκολα πείθει ότι έχει λόγο να επιστρέψεις.

Το The Fat Cat Expansion κάνει το Raccoon Tycoon πιο πολυτελές στο τραπέζι, αλλά δεν διορθώνει τα σημεία όπου το βασικό παιχνίδι ήδη τρίζει. Παραμένει μια ευχάριστη, ελαφριά οικονομική εμπειρία — απλώς υπάρχουν πολύ καλύτερες επιλογές για όταν θέλω κάτι με πραγματικό βάθος.

Το Nemesis είναι μια υπερπαραγωγή που κερδίζει κυρίως με την ατμόσφαιρά της, όχι με το βάθος των μηχανισμών της. Αν η παρέα μπει στο κλίμα, μπορεί να αφήσει πίσω της ιστορίες που χρειάζονται μπύρες για να τις ξεμπερδέψετε.

Το The Waylanders κρύβει ένα τίμιο, ελαφρύ skirmish πίσω από ένα manual που μοιάζει να κάνει ό,τι μπορεί για να μη σε αφήσει να το παίξεις. Μόνο για φίλους του είδους, και μόνο αν το βρείτε αρκετά φθηνότερα από την retail τιμή του.

Το Inca Empire: The Card Game είναι ένα τίμιο, ελαφρύ καρτοπαίχνιδο που χωράει σε μικρότερο χρόνο, χωρίς να στερείται σκέψης. Λίγο άχαρο στο τελικό του τραπέζι, αλλά αρκετά ευέλικτο ώστε να το φαντάζομαι άνετα και σε διακοπές.

Το Keyper έχει έναν πανέξυπνο πυρήνα δράσεων και, μόλις τον δεις να δουλεύει, το μυαλό αρχίζει να γυρίζει. Κρίμα που τον κρύβει πίσω από ένα εξαντλητικό manual και τον κλείνει με scoring πολύ πιο πεζό απ’ όσο του αξίζει.

Το Tiny Towns είναι ένα λιτό, πανέξυπνο filler της AEG που χωράει από παιδικό «φτιάχνουμε πόλη» μέχρι κανονικό κόψιμο σχεδίων στο τραπέζι. Με περισσότερους παίκτες, μάλιστα, το χάος των κοινών επιλογών είναι ακριβώς το ζουμί του.

Το Android: Netrunner παραμένει για μένα ο βασιλιάς των CCG/LCG. Το System Gateway του Project Nisei είναι η προφανής και σωστή αφορμή για να ξαναμπείς στο παιχνίδι.

Το Gùgōng είναι ένα έξυπνο, απαιτητικό card drafting/worker placement euro με μηδενική τύχη και έναν μηχανισμό ενεργειών που θέλει λίγη δουλειά για να «κουμπώσει». Δεν είναι το πιο συναρπαστικό παιχνίδι, αλλά παραμένει μια πολύ καλή εναλλακτική για όποιον έχει χορτάσει τα συνηθισμένα euro.

Το Cooper Island είναι ένα ανελέητο παιχνίδι πασιέντζας και optimization που μας έκαψε το μυαλό και στις δύο παρτίδες. Αν αγαπάτε αυτού του είδους τους γρίφους, το προτείνω ανεπιφύλακτα — με μια σημαντική προειδοποίηση για τη διαφορά εμπειρίας στο τραπέζι.

Το Kanban EV επιστρέφει ως μια πολύ πιο προσεγμένη και κατανοητή εκδοχή ενός ήδη εξαντλητικά σύνθετου euro, με κανόνες και scoring που επιτέλους μοιάζουν να δουλεύουν μαζί.

Το Obsidia είναι εκείνη η αλλόκοτη indie κυκλοφορία που μάλλον χρωστά την ύπαρξή της στο Kickstarter — και ευτυχώς, γιατί έχει χαρακτήρα με το κιλό. Σκοτεινό, θεματικό και ξεκαρδιστικά καφρικό, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ όσο προδίδει η διακριτική του παρουσία.

Το Honey Buzz, ειδικά στην deluxe έκδοσή του, είναι ένα πανέμορφα φροντισμένο παιχνίδι με μελισσούλες, εξάγωνα και μια αρχική εξήγηση που μοιάζει πιο τρομακτική απ’ όσο δικαιολογεί η παρτίδα. Κάτω από το εντυπωσιακό του πακέτο κρύβεται ένα τίμιο και προσιτό racing/economic παιχνίδι.

Το Mini Express είναι ένα μίνιμαλ cube rail που στριμώχνει μετοχές, επέκταση δικτύων και πολύ κακόβουλο timing σε λιγότερο από 45 λεπτά. Δεν είναι το αγαπημένο μου στο μικρό αυτό είδος, αλλά είναι ένα εξαιρετικά τίμιο και επαναλήψιμο φιλεράκι.

Το Tortuga 2199 είναι ένα αμφιλεγόμενο παιχνίδι, φορτωμένο και με μια συζήτηση γύρω του που δεν βοηθά ιδιαίτερα. Παρ’ όλα αυτά, έχει αρκετές καλές ιδέες ώστε να αξίζει μια ματιά από φίλους των deckbuilders που ψάχνουν κάτι διαφορετικό.

Το Curious Cargo είναι ένα πολύ σκληρό network builder αποκλειστικά για δύο, λίγο πάνω από filler σε βάρος αλλά με αρκετό κάψιμο για να αφήσει σημάδι.

Το Tapestry με κέρδισε αρχικά με την παραγωγή και την ευκολία εξήγησης, αλλά με έχασε πανηγυρικά με την ισορροπία των πολιτισμών του. Ένα ευχάριστο, απλό παιχνίδι που καταφέρνει να μετατρέψει την ασυμμετρία του σε άσκηση εκνευρισμού.

Το Lost Ruins of Arnak παραμένει ένα χορταστικό, ευχάριστο υβρίδιο deckbuilding και worker placement, αλλά η αλληλεπίδρασή του και ορισμένες αιχμηρές ανισορροπίες το κρατούν ένα κλικ κάτω από τα πολύ μεγάλα της κατηγορίας. Με τους Expedition Leaders δείχνει πολύ πιο ανθεκτικό στον χρόνο.

Ένα ξεχασμένο impulse buy από το Essen βγήκε επιτέλους στο τραπέζι, σαν μικρή διαστημική ανασκαφή εν μέσω καραντίνας. Δεν με ξετρέλανε, αλλά το έξυπνο σύστημα ζαριών και τα expansions το κρατούν αξιοπρεπώς στην τροχιά του — αν αντέξεις την αλλοπρόσαλλη retail τιμή του.

Το Pulp Invasion παραδίδει ακριβώς την pulp αισθητική και ατμόσφαιρα που υποσχέθηκε στο Kickstarter, αλλά ως παιχνίδι με άφησε μάλλον χλιαρό. Έχει ιδέες και replayability, όμως η κλιμάκωση της δυσκολίας και η αίσθηση ότι μερικές φορές απλώς καταδικάζεσαι με έκαναν τελικά να το αφήσω πίσω.

Το Sovereign Skies είναι ένα έξυπνο, σύντομο mini-rondel racing παιχνίδι που κρύβει περισσότερο βάθος απ’ όσο υπόσχεται η πρώτη του εικόνα. Δεν είναι ιδανικό για online παιχνίδι, αλλά σε μια κανονική παρέα θα το έβαζα ευχαρίστως στο τραπέζι.

Το Smartphone Inc. το είχα αδικήσει στην αρχή, επειδή μου έδινε την εντύπωση ότι θα καλύπτει απλώς τον ίδιο χώρο με το Franchise. Τελικά είναι πολύ περισσότερα από ένα light network-building παιχνίδι, με απλούς κανόνες αλλά ουσιαστική ένταση μεταξύ των παικτών.

Το Alma Mater είναι ένα πληθωρικό, σφιχτό euro που δείχνει υπέροχο στο τραπέζι και έχει αρκετό μυαλό για τους φίλους του είδους, αλλά ζητάει πολλή αρχική αφομοίωση. Μετά από τέσσερις παρτίδες, η οικειότητα του engine άρχισε να φαίνεται περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα.

Το Whistle Mountain μου έδωσε ήδη δύο εξαιρετικές παρτίδες στο τραπέζι και στο Tabletop Simulator· μόνο το Tabletopia κατάφερε να χαλάσει τη διάθεση με τα physics του. Είναι σκληρό, θεαματικά βαθμοθηρικό και οριακό μέχρι το τέλος.