Κριτικές

Το Cascadia είναι το οικογενειακό παιχνίδι της AEG που σε κερδίζει αμέσως: όμορφο, καθαρό και γεμάτο μικρές αποφάσεις που μετράνε. Ένα Point Salad του 2021 με πάρκα, ζώα και σκορ που αλλάζει κάθε φορά.

Το Captains of the Gulf είναι ένα αξιοπρεπές παιχνίδι ψαρέματος με έξυπνη ανανέωση της θάλασσας, αλλά ένα ξερό, περιοριστικό rondel και οδηγίες που δεν βοηθούν όταν τις χρειάζεσαι. Θα το ξαναβγάλω λίγες φορές· δεν θα το κάνω και σημαία.

Το Imperium: Legends έχει εξαιρετική παραγωγή και υπόσχεται συναρπαστική ασυμμετρία, αλλά οι δύο πρώτες παρτίδες μου έδειξαν κυρίως πόσο πολύ εξαρτάται από τους πολιτισμούς και την εμπειρία των παικτών.

Το GWAR vs. Time! είναι ένα παιχνιδάκι για όσους θέλουν οι GWAR να εισβάλουν στο τραπέζι τους, με σπαθιά, αίμα και πολύ θόρυβο. Δεν κρύβει ότι πατάει στο Ascension, αλλά το θέμα του κάνει την αντιγραφή να φοριέται ωραία.

Το Let's Waltz! είναι η πολυαναμενόμενη, γενναιόδωρη επέκταση του Grand Austria Hotel: γεμάτη ενότητες, αλλά δεμένη με το αρχικό παιχνίδι σαν να ήταν πάντα εκεί. Με τους χορευτές να μαλακώνουν τις πιο σκληρές γωνίες του σχεδιασμού, είναι σχεδόν απαραίτητη αγορά για όποιον ήδη αγαπά το ξενοδοχείο του.

Το For What Remains: Out of the Basement είναι ένα καθαρόαιμο solo ή head-to-head skirmish παιχνίδι με απλούς κανόνες, πολύ ξύλο και ένα activation system που κρατάει την ένταση εκεί που πρέπει. Δεν είναι φθηνή σειρά, αλλά εδώ το περιεχόμενο δικαιολογεί πολύ πιο πειστικά το βλέμμα προς το ράφι.

Το Star Trek: Conflick in the Neutral Zone επιχειρεί να ντύσει μια διαστημική καραμπόλα με κανόνες και Star Trek. Το αποτέλεσμα δεν φτάνει ούτε στο επίπεδο του πρόχειρου γέλιου.

Το Monasterium μοιάζει βαρύτερο απ’ όσο είναι: η εξήγηση θέλει τον χρόνο της, αλλά στο παιχνίδι οι κανόνες στρώνουν αμέσως. Ένα καθαρό tableau builder με ουσιαστικές επιλογές και χωρίς τον πονοκέφαλο που προμηνύει το κουτί.

Το Cradle of Civilization ξαναφέρνει το History of the World με νέο χάρτη και πολιτισμούς, πολλή τύχη και την απαιτούμενη δόση κακίας στην επιλογή φυλών. Δεν είναι επανάσταση, αλλά με πέντε και πάνω παίκτες που έχουν όρεξη, στήνει ωραία σύγκρουση.

Το The Battle of Armageddon: Deluxe Edition είναι ένα εξάπλευρο αποκալυπτικό πανηγύρι με πυρηνικά, Αντίχριστο και counters που εξαφανίζονται θεαματικά. Το πρόβλημα είναι ότι η τρέλα του συχνά πετάει έναν παίκτη έξω από το παιχνίδι πολύ πριν τελειώσει η μάχη.

Το War and Peace: Game of the Napoleonic Wars είναι τεράστιο, αλλά δεν σε πετάει κατευθείαν στο βαθύ νερό. Τα εισαγωγικά σενάρια του κάνουν την πρώτη επαφή με το τέρας πολύ πιο ανθρώπινη.

Το Nemesis: Aftermath & Void Seeders αλλάζει τον τρόμο του USS Nemesis: λιγότερο δόντια στον διάδρομο, περισσότερος πανικός στο κεφάλι σου. Δεν ξεπερνά για μένα το βασικό παιχνίδι, αλλά εξακολουθεί να με τραβάει πίσω στο σκάφος.

Το Fire in the Lake με είχε απομακρύνει στην πρώτη επαφή, αλλά μια δεύτερη παρτίδα στο σωστό σενάριο το έφερε απότομα στη θέση του. Είναι ένα πυκνό, βίαιο και απαιτητικό COIN, που ανταμείβει την εμπειρία του τραπεζιού.

Το Shards of Infinity παίρνει τη γνώριμη συνταγή του deck-building και τη φορτώνει με άμεσες επιθέσεις, χτισμένα combo και ένα race που σε κρατά σε τσίτα. Έχει τύχη, αλλά ξέρει ακριβώς πώς να κάνει την τύχη να πονάει ευχάριστα.

Το Reykholt είναι ένα σύντομο, ξερό worker placement του Uwe Rosenberg, με λαχανικά, τουρίστες και ειδικές κάρτες που είτε δεν κάνουν τίποτα είτε κάνουν υπερβολικά πολλά. Αντέχεται για μία παρτίδα· δύσκολα δικαιολογεί περισσότερες.

Το Raccoon Tycoon: The Fat Cat Expansion γυαλίζει μια ελαφριά οικονομική εμπειρία, αλλά δεν διορθώνει τις αδυναμίες της. Αντίθετα, δίνει περισσότερο χώρο στα κτίρια που ήδη ξεφεύγουν.

Το Nemesis είναι μια υπερπαραγωγή που δεν στηρίζεται τόσο στους μηχανισμούς της όσο στην ικανότητά της να κάνει ένα τραπέζι να θυμάται την ιστορία του για καιρό. Με τη σωστή παρέα και διάθεση, το διαστημόπλοιο γίνεται σκηνή πανικού, προδοσίας και πολύ καλών δικαιολογιών για άλλη μία μπύρα.

Το The Waylanders κρύβει ένα τίμιο, γρήγορο skirmish κάτω από ένα manual που μοιάζει να θέλει να σε διώξει πριν αρχίσεις. Για αφοσιωμένους φίλους του είδους και μόνο σε σωστή τιμή.

Το Inca Empire: The Card Game συμπυκνώνει το χτίσιμο δρόμων και πόλεων του μεγαλύτερου ομώνυμου παιχνιδιού σε ένα τίμιο, ελαφρύ καρτοπαίχνιδο. Θέλει λίγη περισσότερη σκέψη απ’ όση υπόσχεται το μέγεθός του, αλλά ανταμείβει την παρέα με επαναληψιμότητα και ωραίες μικρές αποφάσεις.

Το Keyper έχει έναν έξυπνο πυρήνα τοποθέτησης εργατών και αλληλεπίδρασης, αλλά τον θάβει κάτω από ένα εξαντλητικό εγχειρίδιο και ένα άχρωμο τελικό scoring.

Το Tiny Towns είναι ένα λιτό, πανέξυπνο παιχνίδι χτισίματος πόλης που χωράει τόσο παιδιά όσο και παίκτες έτοιμους να σαμποτάρουν ο ένας τα σχέδια του άλλου με ένα χρωματιστό κυβάκι.

Το System Gateway του Project Nisei έφερε το Android: Netrunner ξανά στο τραπέζι και έξι παρτίδες ήταν αρκετές για να θυμηθώ γιατί το θεωρώ το κορυφαίο CCG/LCG. Ακόμη και όταν η έκπληξη των decks λείπει, η καρδιά του παραμένει εκεί.

Το Gùgōng είναι ένα card drafting/worker placement euro με μηχανισμό ενεργειών μηδενικής τύχης και αρκετή νοητική τριβή. Παίζει άνετα ακόμη και με πέντε, αλλά η χαμηλή ένταση και το runaway leader το κρατούν λίγο πίσω από την κορυφή.

Το Cooper Island είναι ένα αμείλικτο παιχνίδι βελτιστοποίησης, περισσότερο πασιέντζα υψηλής πίεσης παρά χαλαρή συνύπαρξη στο τραπέζι. Δεν το έχουμε ακόμη αποκωδικοποιήσει πλήρως· και αυτό είναι μέρος της αξίας του.