Κριτικές

Το Kanban EV παίρνει ένα ήδη απαιτητικό σχέδιο και το κάνει πολύ καθαρότερο, χάρη στις στοχευμένες αλλαγές και την αναδιοργανωμένη παρουσίαση των κανόνων. Παραμένει πυκνό euro, αλλά πλέον σε καίει με τρόπο που μοιάζει δίκαιος.

Το Obsidia είναι ένα παράξενο, σκοτεινό indie παιχνίδι σύγκρουσης: χτίζεις μια νεκρόπολη του κάτω κόσμου και μετά κάνεις ό,τι μπορείς για να τη μετατρέψεις σε πεδίο σφαγής. Είναι θεματικό, γρήγορο και πολύ πιο αστείο όταν αρνείσαι να το πάρεις υπερβολικά σοβαρά.

Το Honey Buzz, ειδικά στην deluxe έκδοσή του, είναι ένα πανέμορφο παιχνίδι κυψελών και αγοράς που αρχικά μοιάζει πιο τρομακτικό απ’ όσο είναι. Κάτω από τα εξάγωνα και τις τιμές κρύβεται ένα ομαλό, προσιτό racing/economic παιχνίδι με τίμιες προκλήσεις.

Το Mini Express συμπυκνώνει την ένταση των cube rails σε ένα λιτό, γρήγορο παιχνίδι τεσσάρων εταιριών. Είναι ένα εξαιρετικό filler με πραγματικά κοφτερές αποφάσεις και καμία διάθεση να σου χαριστεί.

Το Tortuga 2199 δεν είναι παιχνίδι για να το κρίνεις από τον θόρυβο που το περιβάλλει, αλλά από την ώρα που περνάς μαζί του στο τραπέζι. Έχει αδυναμίες, όμως δίνει στους κουρασμένους φίλους των deckbuilders έναν λόγο να ξανανοίξουν το κουτί.

Το Curious Cargo είναι ένα αμείλικτο δίκτυο για δύο παίκτες, λίγο πάνω από filler σε διάρκεια αλλά πολύ πιο βαρύ στο κεφάλι. Το αγάπησα· ο απέναντι με έβρισε, που είναι μάλλον η πιο ειλικρινής σύσταση.

Το Tapestry είναι εντυπωσιακά απλό και πολυτελώς παραγμένο, με μηδενικό downtime και ευχάριστες πρώτες παρτίδες. Η ισορροπία των πολιτισμών του βασικού κουτιού, όμως, το μετατρέπει σε άσκηση εκνευρισμού.

Το Lost Ruins of Arnak ξεκινά ως σφιχτό, ευχάριστο υβρίδιο deckbuilding και worker placement, αλλά η πρώτη μου εμπειρία άφησε ερωτήματα για το πόσο σε αφήνει να πειράξεις πραγματικά τους άλλους. Με τους Expedition Leaders, όμως, η αντοχή του στον χρόνο αποδείχθηκε πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο έδειχνε αρχικά.

Ένα ξεχασμένο διαστημικό impulse buy που βγήκε επιτέλους στο τραπέζι και βρήκε έναν έξυπνο, αν όχι συγκλονιστικό, πυρήνα. Τα expansions του δίνουν τη διάρκεια που χρειάζεται· η retail τιμή του παραμένει δύσκολη να υπερασπιστείς.

Το Pulp Invasion έχει την pulp εμφάνιση και την ατμόσφαιρα που υποσχέθηκε, αλλά το solo του δεν αξιοποιεί αρκετά αυτή την υπόσχεση. Το X1 expansion του δίνει μια πιο ενδιαφέρουσα, άνιση για καλό λόγο, δεύτερη ζωή για δύο.

Το Sovereign Skies είναι ένα μικρό rondel racing παιχνίδι που κρύβει πολύ περισσότερη σκέψη απ’ όση υπόσχεται η πρώτη του εικόνα. Ένα ισορροπημένο, ουσιαστικό filler περίπου σαράντα λεπτών.

Το Smartphone Inc. κρύβει πολύ περισσότερο παιχνίδι απ’ όσο υπόσχεται η απλή του εξήγηση. Είναι ένα καθαρό, σκληρό παιχνίδι ανάγνωσης αντιπάλων, με εξαιρετική παραγωγή και ένα ακριβό αλλά ουσιαστικό expansion.

Το Alma Mater είναι ένα χορταστικό, σφιχτό euro με εντυπωσιακή παρουσία στο τραπέζι και αρκετή πληροφορία να χωνέψεις πριν αρχίσει να ρολάρει. Μετά από επαναλήψεις, όμως, η μηχανή του δείχνει πιο γνώριμη απ’ όσο θα ήθελε.

Το Whistle Mountain είναι εξαιρετικό στο είδος του και έχει ήδη δώσει τρεις πολύ διαφορετικές, αλλά έντονες, παρτίδες. Όταν το τραπέζι ή η ψηφιακή πλατφόρμα συνεργάζονται, το φινάλε του μπορεί να σε αφήσει να κοιτάς έναν μόνο πόντο σαν να είναι προσωπική προσβολή.

Το Roll Player έχει ένα έξυπνο fantasy-RPG concept και ελκυστική εικονογράφηση, αλλά σε τρεις παίκτες η παρτίδα μου φάνηκε υπερβολικά έρμαιο της τύχης. Ένα trait που αγόρασα νωρίς έκρινε μια ώρα παιχνιδιού με τρόπο που δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη μου.

Το Capital Lux 2: Generations είναι μικρό παιχνίδι καρτών με πολύ μεγαλύτερο δάγκωμα απ’ όσο δείχνει. Εξηγείται σε πέντε λεπτά, κρατάει ως σαράντα και σε βάζει αμέσως να μετράς ποιος θα καεί πρώτος.

Το Sator Box μετατρέπει το Black Rose Wars από ένα συμπαθητικό μινιατουροπαίχνιδο με ευρωπαϊκές καταβολές σε ένα πολύ πιο θορυβώδες, άναρχο και απολαυστικό θέαμα. Είναι υπερβολή σε κουτί, με μια πραγματικά καλή σόλο και campaign πρόταση κρυμμένη μέσα στον πλαστικό του όγκο.

Το Tawantinsuyu: The Inca Empire επέστρεψε γρήγορα στο τραπέζι και η δεύτερη παρτίδα του έδειξε ακόμη πιο καθαρά τις αρετές του. Δεν είναι άψογο, αλλά παραμένει ένα πολύ ευχάριστο παιχνίδι της κατηγορίας του.

Το Imperial Struggle θέλει χρόνο, προσοχή στους μικροκανόνες και αντίπαλο που προτιμά τη μακρόσυρτη αναμέτρηση από το άμεσο στραγγάλισμα. Χορταστικό και απολαυστικό, αλλά τελικά όχι τόσο ψηλά στις προσωπικές μου προτιμήσεις.

Το Vs System 2PCG: The Marvel Battles είναι μια ουσιαστικά απλοποιημένη επανεκκίνηση του παλιού VS, με αρκετό χώρο για deckbuilding χωρίς να απαιτεί να το κάνεις δεύτερη δουλειά. Η αξία του πακέτου του παραμένει το ισχυρότερο επιχείρημά του, ενώ το 2vs2 φαίνεται να είναι η φυσική του κορύφωση.

Το Apocalypse Road παίρνει τον σκελετό του Thunder Alley, τον ελαφραίνει και του δίνει κανόνια. Δεν είναι απλώς αγώνας· είναι μακελειό με ρόδες.

Το Merv: The Heart of the Silk Road έμοιασε αρχικά με υπερβολικά σφιχτό euro, αλλά η τριάδα το μεταμορφώνει σε πολύ πιο αιχμηνό παιχνίδι αμοιβαίας παρακολούθησης και κοψιμάτων.

Το Merchants & Marauders είναι ένα μεγάλο, θορυβώδες πειρατικό βράδυ με πολύ flavour, δεμένους μηχανισμούς και ζάρια που απαιτούν φιλοσοφική ψυχραιμία. Δεν είναι για κάθε παρέα, αλλά με τη σωστή γίνεται απολαυστικό.

Το Rome & Roll είναι ένα έξυπνο παιχνίδι dice drafting και κούρσας με ωραία κατασκευαστική αίσθηση. Το πρόβλημά του δεν είναι η ιδέα, αλλά ο άβολος τρόπος με τον οποίο ζητά να τη γράψεις στο ταμπλό.