Κριτικές

Το Roll Player έχει ωραίο concept, αλλά με τρεις παίκτες η παρτίδα μας έμοιασε υπερβολικά γιόλο. Ένα trait που αγόρασα ήδη από τον δεύτερο γύρο φάνηκε αρκετά δυνατό ώστε να καθορίσει μια ώρα παιχνιδιού.

Το Capital Lux 2: Generations είναι από εκείνα τα μικρά παιχνίδια καρτών που εξηγούνται αστραπιαία, αλλά σε βάζουν αμέσως να κοιτάς καχύποπτα τα ταμπλό των άλλων. Αν βγει η pocket έκδοση σε λογική τιμή, για μένα είναι αγορά χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το Sator Box κάνει το Black Rose Wars μεγαλύτερο, πιο χαοτικό και πολύ πιο εντυπωσιακό στο τραπέζι, με το κόστος μιας εξαντλητικής προετοιμασίας. Δεν το θεωρώ καλή αγορά για την τιμή του, αλλά ως υπερπαραγωγή για όσους έχουν αδυναμία στο πλαστικό, έχει πράγματα να δείξει.

Το Tawantinsuyu ήταν από τα καλά παιχνίδια της περσινής χρονιάς και η πρώτη μου επιλογή για replay το 2021 — μέχρι να εμφανιστεί επιτέλους το Beyond the Sun. Η δεύτερη παρτίδα το βρήκε ακόμη καλύτερο.

Το Imperial Struggle μου άφησε την αίσθηση ενός χορταστικού, μακροπρόθεσμου δίωρου, αλλά όχι ακόμη μιας μεγάλης εμμονής. Στην τρίτη, επιτέλους σωστή παρτίδα, λειτούργησε πολύ πιο καθαρά — απλώς δεν μου έδωσε την αγχωτική ένταση που ζητάω από αυτή την οικογένεια παιχνιδιών.

Το Vs System 2PCG: The Marvel Battles δεν κέρδισε ποτέ τη θέση που ίσως άξιζε στην εποχή των μεγάλων LCG, αλλά παραμένει ένα τίμιο, ευχάριστα προσιτό καρτοπαίχνιδο με πολύ υλικό για παρέες. Με ένα γεμάτο στοκ καρτών και λίγη διάθεση για κατασκευές τράπουλας, μου έδωσε ακριβώς το είδος της βραδιάς που θέλω από ένα light LCG.

Το Apocalypse Road είναι το ευτυχές αποτέλεσμα του να μην εμπιστευτώ την αρχική μου γκρίνια. Ένα πιο ελαφρύ, θορυβώδες και βίαιο racing game, όπου οι ρόδες είναι απλώς η βάση για το ξύλο.

Το Merv αρχικά μου φάνηκε ένα υπερβολικά στριμωγμένο euro, με λίγες επιλογές να δείχνουν ύποπτα καλύτερες και τους Μογγόλους να χάνουν το δόντια τους στους τέσσερις. Στους τρεις, όμως, και με παίκτες που ξέρουν να κόβουν ο ένας τον άλλον, ανέβηκε αισθητά στην εκτίμησή μου.

Το Merchants & Marauders είναι ένα γεμάτο flavor πειρατικό παιχνίδι που ζητά τη σωστή παρέα, τρία άτομα και άφθονο χρόνο. Αν μπεις στο κλίμα του και συμφιλιωθείς με τα ζάρια του, καταλαβαίνεις εύκολα γιατί έχει αποκτήσει τόσο πιστό κοινό.

Το Rome & Roll είναι ένα έξυπνο dice drafting/racing παιχνίδι με ωραία κατασκευαστική, «Tetris» αίσθηση. Θα το ευχαριστιόμουν ακόμη περισσότερο αν το roll & write κομμάτι του ήταν πιο προσεγμένο ως φυσικό αντικείμενο.

Το New Corp Order αποδείχθηκε το τίμιο, γρήγορο φιλεράκι που χρειαζόταν η βραδιά: αρκετά καλό για όλους, χωρίς να καταπιεί τον χρόνο της παρέας.

Το Core Worlds είναι ένα μάλλον αδικημένο, γεμάτο deckbuilder με καλή ροή και τίμιο scoring. Το Galactic Orders το ενισχύει ουσιαστικά, ενώ το Revolutions προσθέτει λίγο ενδιαφέρον χωρίς να είναι απαραίτητο.

Το Vast: The Crystal Caverns είναι ένα χαρούμενα αλλόκοτο ασύμμετρο παιχνίδι, όπου όλοι παίζουν κυριολεκτικά διαφορετικό παιχνίδι μέσα στην ίδια σπηλιά. Η πρώτη παρτίδα με άφησε εντυπωσιασμένο, αλλά και αρκετά βέβαιο ότι θέλει χρόνο για να το διαβάσεις σωστά.

Το Iberian Rails μπήκε ιδανικά ως ζέσταμα σε μια δεύτερη, λίγο διαφορετική μάζωξη — και αποδείχθηκε πολύ πιο ευχάριστο απ’ όσο ίσως προδίδει ο λιτός του χαρακτήρας. Ένα cube rail που ξεχωρίζει περισσότερο για τις χρηματοδοτήσεις και τις δημοπρασίες του παρά για το ίδιο το χτίσιμο σιδηροδρόμων.

Το φινλανδικό εμφύλιο δεν με τραβούσε ιδιαίτερα ως θέμα, όμως το All Bridges Burning με έβαλε στο κλίμα και μου ξαναζέστανε την πίστη μου στη σειρά COIN. Είναι από τα πιο ιδιαίτερα και απαιτητικά της, με μερικές τραχιές γωνίες που δεν το κάνουν καλή πρώτη επαφή.

Το Terra Incognita φέρνει μερικές πραγματικά έξυπνες ιδέες στο Civilization: A New Dawn, αλλά δεν καταφέρνει να ξεκολλήσει το βασικό παιχνίδι από την αφηρημένη, σπασμένη μετριότητά του. Είναι μια επέκταση που θα ευχαριστήσει όσους ήδη αγαπούν το New Dawn· οι υπόλοιποι ας μην περιμένουμε θαύμα.

Το Ora et Labora δικαίως κουβαλάει μεγάλη φήμη: έχει νερό, παραγωγή και όλο εκείνο το χορταστικό νταβαντούρι που θέλω από ένα τέτοιο παιχνίδι. Για να γίνει όμως πραγματικά σκληρό, θέλει παρέα που το ξέρει ήδη καλά.

Το Gray Eminence είναι μια πανέμορφα ψαγμένη συνωμοσιολογική παραγωγή με πολλή έρευνα και ατμόσφαιρα, αλλά το χαλαρό του πλαίσιο κανόνων και το προβληματικό rulebook του με άφησαν πιο κρύο απ’ όσο περίμενα.

Το Rise to Nobility είναι ένα πληθωρικό, ευχάριστο dice-placement euro, αισθητά καλύτερο από το Cavern Tavern. Με τις σωστές βαριάντες και το Chancery expansion του κουτιού, διορθώνει και τη βασική του αδυναμία απέναντι στον runaway leader.

Το Pacific Rails Inc. παντρεύει worker placement και track laying με έναν τρόπο που μου φάνηκε φρέσκος, αλλά δεν αξιοποιεί πλήρως το δίκτυο που χτίζεις. Ένα καλορυθμισμένο, σκληρό euro που αξίζει δοκιμή, έστω κι αν για μένα μένει μια χαμένη ευκαιρία για κάτι σπουδαίο.

Η deluxe επανέκδοση του Struggle of Empires είναι ένα χορταστικό παιχνίδι αυτοκρατορικής ίντριγκας, όπου το τραπέζι είναι σχεδόν εξίσου επικίνδυνο με τον χάρτη. Θέλει παίκτες πρόθυμους να διαπραγματευτούν, να γκρινιάξουν και, ιδανικά, να προδώσουν με στιλ.

Το Craftsmen αποδείχθηκε πολύ καλύτερο από τη φήμη που του έχτισαν τα πρώτα αρνητικά σχόλια στο BGG, χωρίς όμως να κρύβει τελικά κάποιο διαμάντι. Είναι ένα βαρύ euro με ουσία και κάψιμο, που ωφελείται πολύ από καθαρή εξήγηση και λίγο φρένο στο AP.

Το Guild Master είναι ένα ελαφρύ dicefest για χαλαρές παρέες, με ωραία επιλογή ενεργειών και ταυτόχρονη επίλυση. Απλώς τα ζάρια μπορούν να σε αφήσουν πίσω πριν καν πάρεις φόρα.

Το Eclipse: Second Dawn for the Galaxy είναι μια επανέκδοση που μοιάζει να επαναπροσδιορίζει το «deluxe», με production που κάνει το τραπέζι να δείχνει σαν γιορτή. Πέρα από το bling, όμως, παραμένουν και οι παλιές αδυναμίες του Eclipse.