Κριτικές

Το Flip 7 είναι ξερή, αδιάντροπη Push Your Luck με λίγο take-that και αρκετό τζατζίκι. Και ναι: αν μπεις στο κλίμα, μπορεί να σου κάψει φλάντζα με τον καλύτερο τρόπο.

Μια καλοκαιρινή καβουρογαριδομαχία με γρήγορες εστίες σύγκρουσης, ασύμμετρες παρατάξεις και ζάρια που απαιτούν γερό στομάχι. Διασκεδάζει όταν οι πιθανότητες μοιράζονται δίκαια, αλλά η παραγωγή δεν με κέρδισε.

Το Atlantis Exodus είναι ένα πληθωρικό, βαρύ euro από Έλληνες σχεδιαστές, με ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά και πολύ μεγαλύτερη πραγματική διάρκεια από την αναγραφόμενη. Η πρώτη μου παρτίδα με ζόρισε, όμως μου άφησε αρκετή περιέργεια για δεύτερη.

Το “Κατάν με Πυρηνικά” ακούγεται σαν διαφημιστική παπάτζα, κι όμως κρύβει αρκετό χαοτικό ξύλο για τη σωστή παρέα. Δεν είναι παιχνίδι για σοβαροφάνεια· είναι mutant zombie λαγοί εναντίον σούπερ-προβάτων, με πυρηνικά στη μέση.

Το Viscounts of the West Kingdom ήταν η ξεχασμένη στάση του Tomesaga που τελικά άξιζε την ανακάλυψη. Έξυπνο, απολαυστικό και, για μένα, το ξεκάθαρα καλύτερο παιχνίδι της σειράς West Kingdom.

Το Raising Chicago είναι ένα σχεδόν κρυμμένο διαμαντάκι της Spiellworx: καθαρόαιμο auction game, χωρίς τύχη, με αρκετή ένταση για όσους θέλουν να κοιτάζουν τους αντιπάλους τους στα μάτια πριν σηκώσουν την επόμενη προσφορά.

Το 7 Empires μου φάνηκε σαν ένα απλοποιημένο Imperial που δεν βρίσκει ποτέ τον λόγο ύπαρξής του. Ακόμη και στη μεγάλη διάρκεια, η λίγη ένταση δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την επιστροφή στο τραπέζι.

Μια πιστή και χορταστική μεταφορά του Heroes III, που όμως αντιμετωπίζει τον χρόνο του τραπεζιού σαν τον μεγαλύτερο εχθρό της. Περάσαμε πολύ καλά, αλλά τα τέσσερα και βάλε ωράκια της πρώτης παρτίδας θέλουν ειδική περίσταση.

Το Great Western Trail: El Paso δεν είναι κακό παιχνίδι· είναι όμως ένα πετσοκομμένο GWT που με άφησε να αναρωτιέμαι γιατί δεν έπαιξα απλώς ένα από τα μεγαλύτερα αδερφάκια του.

Το Frozen Frontier είναι ένα γρήγορο και έξυπνο οικονομικό παιχνίδι διαχείρισης πόρων, με αρκετή αλληλεπίδραση ώστε να μη σε αφήνει ποτέ να παίζεις μόνος σου. Και ναι, το ότι το έχασα από το procurement πονάει ακόμη.

Το Inferno είναι ένα σφιχτό euro με ασυνήθιστο θέμα, έντονο στρίμωγμα και scoring που δεν χαρίζεται. Δεν είναι τέλειο στο scaling ούτε οι ασύμμετροι φύλακες πετυχαίνουν πάντα, αλλά συνολικά είναι αξιοπρεπέστατο.

Το Cascadero είναι ένα μαζεμένο, ελαφρώς καψιματικό route-building παιχνίδι του Knizia, ιδανικό για μία-δυο γρήγορες παρτίδες στη σειρά. Δεν με ενθουσίασε, αλλά είναι από εκείνα που μπορούν να εμφανίζονται ευχάριστα στο τραπέζι μιας παρέας.

Το Everdell Duo κρατά τη συμπυκνωμένη αίσθηση του Everdell και τη φέρνει σε ένα τίμιο παιχνίδι για δύο. Δεν είναι εντελώς gateway, αλλά με λίγη βοήθεια στο τραπέζι παλεύεται μια χαρά.

Το Pipeline παραμένει ένας πολύ τίμιος τίτλος, αρκεί η παρέα να έχει όρεξη να παίξει Τέτρις με σωλήνες. Με το Emerging Markets γίνεται λίγο πιο πικάντικο, αλλά δεν παύει να είναι fiddly και επιλεκτικό.

Το Galactic Cruise είναι ένα πληθωρικό, όμορφο medium euro με έξι αλληλένδετα κομμάτια και αρκετή ελευθερία στον τρόπο που χτίζεις τη διαδρομή σου. Η πρώτη μου επαφή με άφησε επιφυλακτικό λόγω του RNG στις κάρτες, αλλά η δεύτερη, τετραμελής παρτίδα μου έδειξε πολύ καθαρότερα τις αρετές του.

Το Mistborn: The Deckbuilding Game παίρνει το γνώριμο deck building και του δίνει ένα πραγματικά θεματικό φρένο: τα περιορισμένα μέταλλα σε αναγκάζουν να χτίζεις πιο πολύχρωμα. Πολύ καλό για το είδος του, αρκεί να μην το στριμώξεις σε πάνω από τρεις παίκτες.

Το Fancy Feathers έχει ένα όντως αλλόκοτο drafting που του δίνει χαρακτήρα, αλλά για μένα δεν αρκεί για να το σηκώσει. Η ποιότητα της παρτίδας μοιάζει να εξαρτάται υπερβολικά από το ποια πουλιά θα εμφανιστούν.

Το Burning Banners είναι ένα ασύμμετρο, θεματικό fantasy παιχνίδι συγκρούσεων που ανταμείβει την υπομονή, αλλά ζητά σοβαρή προετοιμασία με κανόνες, errata και σωστό timing. Δεν είναι το κλασικό wargame που ίσως περιμένετε· είναι περισσότερο διαχείριση μαγείας και λύση σεναρίων μέσα σε κουβάδες ζαριών.

Το Planta Nubo είναι ένα ευχάριστο αλλά υπερβολικά χαλαρό euro, με έξυπνες ιδέες που δεν δένουν σε κάτι αξέχαστο. Η διάρκεια και το manual, δε, μοιάζουν να ζουν σε εντελώς διαφορετικό θερμοκήπιο από την πραγματικότητα.

Το Cargo Empire είναι ένα ευχάριστο αλλά υπερβολικά στεγνό pickup and deliver, που δεν καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του όσο θα ήθελα. Θα το ξανάπαιζα, απλώς δεν θα έτρεχα με χαρά να το στήσω.

Το Distilled είναι ένα τίμιο, θεματικό καρτοπαίχνιδο για όσους εκτιμούν τόσο το καλό παιχνίδι όσο και ένα καλό ποτήρι. Έχει ουσία χωρίς να βαραίνει, και κλείνει με ένα scoring που ανταμείβει την πρόνοια.

Το Paranoia: The Uncooperative Board Game είναι ένα άναρχο, ανελέητο παιχνίδι προδοσίας που πιάνει το πνεύμα του setting, αλλά ζητά από την παρέα να αντέξει πρώτα μερικούς εντελώς άδοξους θανάτους.

Το Cascadito είναι ένα απλό, χαρούμενο roll-and-write του Knizia με προσεγμένη παραγωγή και αρκετή ποικιλία ώστε να μη δείχνει εντελώς αναλώσιμο. Εγώ δεν θα το διάλεγα εύκολα, αλλά ο νεαρός της παρέας το υποδέχτηκε πολύ θετικά.

Το Carcassonne παραμένει το οικογενειακό παιχνίδι που καταφέρνει να βγάλει κανονικό σπαραγμό για τα αγροτεμάχια, χωρίς να με κουράζει κι εμένα. Με τις δύο πρώτες επεκτάσεις αποκτά ακριβώς το έξτρα βάθος που θέλω, αρκεί να μην το παρακάνουμε.