Κριτικές

Το Furnace συμπυκνώνει δημοπρασία και αλυσίδες παραγωγής σε τέσσερις γύρους με ασυνήθιστη οικονομία στις ήττες. Η βασική του ιδέα είναι εξαιρετική, αρκεί να αφήσει κανείς τα promo έξω από την τράπουλα.

Το The Belgian Beers Race κάνει το ταξίδι γύρω από το Βέλγιο για μπύρες ένα παιχνιδιάρικο, θεματικό κυνήγι. Δεν είναι σφιχτό euro, αλλά έχει αρκετή φροντίδα και διάθεση για να αξίζει μια θέση σε εκδρομές και χαλαρές παρέες.

Στο Cosmic Frog είσαι ένας αθάνατος βάτραχος δύο μιλίων που μαζεύει κομμάτια κόσμου και ρίχνει φάπες σε άλλους αθάνατους βατράχους. Ακούγεται σαν αστείο· παίζεται σαν ένα χοντρό, χαρούμενα επιθετικό παιχνίδι που έχει περισσότερη συνοχή απ’ όση υπόσχεται η πρώτη ματιά.

Το After the Empire έχει μια ελκυστική μίξη worker placement και tower defence, αλλά οι κανόνες του κατάφεραν να μας δείξουν τρεις διαφορετικές εκδοχές του ίδιου παιχνιδιού. Κάθε μία είχε τα δικά της προβλήματα.

Το The Conquistadors: The Spanish Conquest of the Americas 1518-1548 είναι ένα σκληρό, ανοιχτό sandbox για ισπανικές εκστρατείες, με πολύ χώρο για αρπαγή, προδοσία και ιστορική αγριότητα. Ο πυρήνας του είναι δελεαστικός· η ανάπτυξή του, όμως, βάζει τρικλοποδιές σχεδόν σε κάθε ζαριά.

Το Florenza: X Anniversary Edition είναι ένα παλιό, χαριτωμένο worker-placement/resource-management παιχνίδι με σφιχτή οικονομία και αρκετό χώρο για βελτιστοποίηση. Η σταθερή του αγορά περιορίζει την ποικιλία, αλλά ανταμείβει τις επαναληπτικές παρέες που μαθαίνουν να κόβουν η μία την άλλη σωστά.

Το Successors (Fourth Edition) είναι ένα βαρύ, λαμπερό CDG για τη διαδοχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γεμάτο συγκρούσεις, κάρτες και κακές προθέσεις. Θέλει χρόνο, σταθερή παρέα και υπομονή με ένα εγχειρίδιο που διδάσκει καλύτερα απ’ όσο αρχειοθετεί.

Το Trickerion με όλες τις προσθήκες του έδωσε μια δυνατή, χαοτική παρτίδα μαγείας και ανατροπών. Όμως η Academy μπορεί να κλειδώσει την κούρσα πολύ νωρίς.

Το Dune: Imperium γίνεται ακόμη καλύτερο όταν όλοι στο τραπέζι ξέρουν τι έρχεται και παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να το αποφύγουν. Η οικειότητα δεν το μαλακώνει· το κάνει πιο κοφτερό.

Το Tigris & Euphrates είναι από εκείνα τα παιχνίδια που αφήνουν το τραπέζι λίγο πιο θορυβώδες και τους παίκτες πολύ πιο πρόθυμους να το ξαναστήσουν. Απαιτεί τετράδα που αντέχει τη σύγκρουση και την ανταποδίδει με χαρά.

Το Cogs and Commissars είναι ένα τρολοπαίχνιδο που ζει από τα λογοπαίγνια του και από την κομμουνιστική του μανία. Η παρτίδα μπορεί όμως να μείνει πολλή ώρα κολλημένη λίγο πριν το τέλος.

Το Dominant Species: Marine κρατά την ένταση του προγόνου του, αλλά τη βάζει σε πιο ρευστή και αισθητά πιο προσιτή μορφή. Παραμένει μεγάλο παιχνίδι, όμως η αλληλεπίδραση και οι διαφορετικές εξελίξεις των παρτίδων το κάνουν να αξίζει τον χρόνο του.

Το Small Railroad Empires δανείζεται την απλότητα των εισαγωγικών cube rails, αλλά αφήνει πίσω του τις αποφάσεις που την κάνουν να αξίζει. Μια παρτίδα μπορεί να είναι σύντομη· το ξενέρωμα, δυστυχώς, μένει.

Το Dale of Merchants είναι ένα έξυπνο, χαλαρό deck builder που βγάζει περισσότερο βάθος απ’ όσο προδίδει η σύντομη εξήγησή του. Για μένα στέκεται πια αμέσως μετά το Trains στην αγαπημένη μου γωνιά του είδους.

Το Versailles 1919 παίρνει τη συγγενική ιδέα του Churchill και τη μετατρέπει σε καθαρό, σφιχτό παιχνίδι διαπραγμάτευσης. Ελαφρύτερο απ’ όσο προειδοποιεί το κουτί του, με αληθινό δάγκωμα στο τραπέζι και μερικές σαφείς αδυναμίες στο φινάλε.

Το Pax Viking είναι το Pax για όσους κοίταζαν τη σειρά με καχυποψία: πιο καθαρό στην είσοδο, γεμάτο σύγκρουση και διπλωματία όταν ανοίξει το τραπέζι. Με το standard saga deck δίνει ήδη μια πολύ δυνατή εμπειρία.

Το 1960: The Making of the President είναι ένα πιο ελαφρύ, γρήγορο συγγενάκι του Twillight Struggle, με όμορφη νέα παραγωγή και αρκετές δικές του ιδέες. Όμως, όταν υπάρχει χρόνος για το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι, το Imperial Struggle παραμένει η καθαρότερη επιλογή.

Το Destinies είναι ένα υβρίδιο επιτραπέζιου και εφαρμογής που, παρά τις μικροσκοπικές μινιατούρες και την υποχρεωτική οθόνη, στήνει μια ευχάριστα γρήγορη κούρσα περιπέτειας για δύο. Δεν είναι τέλειο στο γράψιμο ή στην επαναληψιμότητα, αλλά φέρνει μια φρέσκια ιδέα στο είδος.

Το Caverna: Cave vs Cave είναι ένα εύκολο, μικρό worker-placement παιχνίδι που χωράει άνετα σε μια τσάντα διακοπών και σερβίρεται χωρίς κόπο σε νέο παίκτη. Δεν έχει όμως αρκετό βάθος για να μείνει πολύ καιρό στο μυαλό.

Ο Lorenzo il Magnifico είναι ένα σφιχτό euro που το βασικό του παιχνίδι δεν με απογείωσε, αλλά η πλήρης εμπειρία του έχει πολύ περισσότερο δόντι. Με τα expansions ανεβαίνει καθαρά κατηγορία, με μία σοβαρή προειδοποίηση για το Pazzi Conspiracy.

Το Catapult Feud δεν με κέρδισε για το «serious» mode του, αλλά για το μικρό του θέατρο πολιορκίας: κάστρα, εκτοξευτές και παιδιά που θέλουν αμέσως άλλη μία αναμέτρηση. Με σωστή απόσταση στο τραπέζι ή στο πάτωμα, είναι ασφαλές και ξεκαρδιστικά αποτελεσματικό.

Το Vampire: The Masquerade – Rivals Expandable Card Game μεταφέρει μεγάλο μέρος του DNA του Jyhad/VtES σε μια ελαφρύτερη, πιο προσιτή συσκευασία. Για νέο κοινό μπορεί να είναι εξαιρετική πύλη· για βετεράνους του πρωτοτύπου, όμως, η αφαίρεση ίσως μοιάζει περισσότερο με απώλεια παρά με εξευγενισμό.

Το Ventures ανανεώνει το SpaceCorp με 16 ασύμμετρες εταιρείες και ένα πολύ καλύτερο σόλο, αλλά αφήνει την ισορροπία να αυτοσχεδιάζει. Είναι τίμια επέκταση· απλώς δεν είναι η επέκταση που θα έλυνε τα γνωστά του θέματα.

Η Praga Caput Regni είναι ένα χορταστικό, καλοφτιαγμένο euro που δικαιολογεί με το παραπάνω τη φήμη του. Στο τραπέζι κυλάει με μια σπάνια άνεση, ακόμη και όταν δεν το γνωρίζουν όλοι.