Κριτικές

Το Clank!: Catacombs είναι ένα ελαφρύ, αεράτο deck builder με κανονική πίττα στο τραπέζι και αρκετή κίνηση πάνω της. Για όποιον δεν έχει ήδη χορτάσει τη σειρά, μου φαίνεται το καλύτερο σημείο εκκίνησης.

Το Captain's Sea είναι ένα αξιοπρεπές Age of Sail duelling της Legion Wargames: πιο αφαιρετικό από το Wooden Ships & Iron Men, αλλά με αρκετή ναυτική αίσθηση για να βγάλει Master & Commander. Έχει βάθος πάνω από τους duelling κανόνες του Flying Colors, όμως απευθύνεται κυρίως σε ήδη χορτασμένους βετεράνους του είδους.

Το Scarface 1920 είναι μια υπερπαραγωγή Kickstarter με εξαιρετική ποιότητα, ένα πολύ πειστικό γκανγκστερικό sandbox και αρκετή καφρίλα κρυμμένη κάτω από ευρωστρώσεις. Δεν είναι για μόνιμο rotation, αλλά με τρεις παίκτες και το σωστό variant μπορεί να βγάλει πολύ γούστο.

Η επιστροφή του Mage Wars Arena μετά από καιρό ήταν από τις πιο ευχάριστες στιγμές του μήνα. Ακόμη κι αν οι σπασμένες κάρτες και οι συνδυασμοί του μπορούν να εκνευρίσουν, εγώ παραμένω πολύ δεμένος μαζί του.

Το Hegemony είναι το παιχνίδι που μας έχει απασχολήσει περισσότερο τελευταία, και η δεύτερη παρτίδα με αλλαγμένους ρόλους επιβεβαίωσε ότι, μόλις μάθεις τα κατατόπια, μπορεί να δώσει πραγματικά τίμια κόντρα. Έχει όμως ένα card draw που μπορεί να σε εκνευρίσει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα.

Το Looney Tunes Mayhem το πήρα μόνο επειδή έψαχνα κάτι που ίσως τραβήξει τον διάδοχο. Τελικά είναι μια ακριβοπληρωμένη βιτρίνα με ωραίες, προβαμμένες φιγούρες και ένα παιχνίδι που μοιάζει να μην αποφάσισε ποτέ τι θέλει να είναι.

Το Excavation Earth είναι ένα υποτιμημένο action programming και market manipulation παιχνίδι, με αρκετό βάθος για επαναλήψεις. Δεν κορυφώνεται πάντα όπως θα ήθελα, αλλά παραμένει μια τίμια, απαιτητική εμπειρία.

Το Cape May είναι ένα πανέμορφα παραγμένο, ελαφρύ παιχνίδι για χαλαρές παρέες: Birds vs Μπόμπολας, με developers και birdwatchers στο ίδιο παγκάκι. Καλοδεμένο και ισορροπημένο, αλλά όχι αρκετά ξεχωριστό ώστε να το ζητάμε ξανά στο τραπέζι μας.

Το Aeroplanes: Aviation Ascendant μπορεί να είναι το ασθενέστερο κεφάλαιο της τριλογίας του, όμως παραμένει ένα αδικημένο και πολύ ευχάριστο παιχνίδι αεροπορίας. Παίζει καλά ακόμη και με πέντε και αξίζει να το ξεθάψετε από κάποιο ξεχασμένο ράφι.

Το Sabika είναι ένα σφιχτό, καψιματικό euro που κατέληξε πολύ γρήγορα από «δεν περνάει procurement» σε guilty pleasure αγορά της επόμενης μέρας. Ένα τίμιο multi-rondel με συνοχή, λογική και αρκετό βάρος ώστε να σταθεί δίπλα στις δυνατές med-heavy κυκλοφορίες της χρονιάς.

Η Deluxe Nova Collection είναι η πολυτελής, επιτέλους παραδομένη αφορμή να ξαναβγεί το Star Realms στο τραπέζι. Καθυστέρησε αδικαιολόγητα, αλλά ως αντικείμενο και ως χαλαρό καρτοπαίχνιδο βγάζει ωραία γούστα.

Το Europa Universalis: The Price of Power είναι ένα βαρύ, φιλόδοξο ιστορικό παιχνίδι που, προς έκπληξή μου, μοιάζει να έχει κερδίσει το βάρος του με ένα εξαιρετικά προσεγμένο ruleset. Δεν είναι για την πρώτη επαφή ούτε για βιαστικές παρέες, αλλά υπόσχεται την αίσθηση ενός monster game σε πολύ λιγότερο χρόνο.

Το Starship Captains είναι ένα light-gateway worker placement με μια καλή αρχική ιδέα, που όμως καταφέρνει να κάνει το ταξίδι του εντυπωσιακά άνευρο. Η crew queue υπόσχεται, αλλά το υπόλοιπο παιχνίδι δεν την ακολουθεί ποτέ στο hyperspeed.

Το The King’s Dilemma έγινε το τρέχον κόλλημα της παρέας μου: μια αξέχαστη legacy ιστορία γεμάτη διλήμματα, διαπραγματεύσεις και trash talking. Ως παιχνίδι όμως, όσο προχωράμε, με αφήνει όλο και πιο δύσπιστο απέναντι στους μηχανισμούς και ειδικά στον τρόπο που κλείνουν οι παρτίδες.

Το The Silver River παραμένει ένα τίμιο, πληθωρικό euro που ανταμείβει όσους δεν φοβούνται να το κάνουν λίγο πιο σκληρό. Όταν η αλληλεπίδραση ξεκινά νωρίς, η παρτίδα αποκτά αμέσως καλύτερο ρυθμό.

Το Stationfall έχει ένα εξαιρετικά ευφυές σύστημα κρυφών ταυτοτήτων και επιρροής χαρακτήρων, αλλά ζητάει πραγματική δουλειά πριν σε αφήσει να το απολαύσεις. Οι κανόνες και οι εξαιρέσεις του είναι ένα εμπόδιο που δεν θα ξεπεράσει κάθε παρέα με την ίδια διάθεση.

Το Mosaic: A Story of Civilization έφτασε ως ένα εντυπωσιακό, προσεγμένο αντικείμενο, αλλά με μια εξοργιστικά άσκοπη υπερβολή σε χαρτόνι. Στο τραπέζι είναι ένα τίμιο light-medium civ game που θέλει σωστή προσοχή στους αντιπάλους, χωρίς όμως να είναι απαραίτητη αγορά ούτε για τους φίλους του είδους.

Το Rolling Heights μοιάζει με πείραμα που ξέφυγε από το εργαστήριο χωρίς να περάσει ποτέ από έλεγχο ποιότητας. Θα μπορούσε να είναι ένας τίμιος κλώνος του Suburbia με bag building· αντ’ αυτού, με άφησε εκνευρισμένο, ηττημένο και με πονοκέφαλο.

Το Immortality είναι ένα πολύ τίμιο expansion για το Dune: Imperium: δένει εξαιρετικά με το Ix και αλλάζει το παιχνίδι αρκετά ώστε να μοιάζει με κανονική επέκταση, όχι απλώς με έξτρα υλικό.

Το Angel Fury με κέρδισε τελικά ως ένα χορταστικό, πλαστικό battle game για μια χαλαρή ώρα σφαγής. Δεν είναι παιχνίδι για να το πάρεις υπερβολικά σοβαρά, αλλά φροντίζει να παίζει σωστά σε κάθε αριθμό παικτών.

Το Mage Noir μοιάζει αρχικά με ένα πολύ γνώριμο CCG των 90s, αλλά το σύστημα mana του έχει μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιδέα. Δυστυχώς, τα βασικά decks και η παρουσίασή του δεν με κράτησαν όσο θα ήθελα.

Ένα τίμιο, μικρό old-school καρτοπαίχνιδο του Pfister με δυσανάλογα πολύ παιχνίδι μέσα στο κουτί του. Σαν οικογενειακό push-your-luck στέκεται ωραία· για πιο έμπειρους, όμως, η απλότητά του αρχίζει να φαίνεται.

Το Crossing Oceans είναι μια πιο στρωμένη, πιο εύκολα παρακολουθήσιμη εκδοχή του Transatlantic, με την ίδια γνώριμη αγάπη του Gerdts για το rondel. Ένα παιχνίδι που το βάζω στο τραπέζι χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν ασφαλές comfort food της συλλογής.

Το Kill Team v2 μου έδωσε γρήγορο, τίμιο skirmish ξύλο και αρκετό γέλιο, με μια ισορροπία που αρχικά έμοιαζε προσεγμένη. Μετά ήρθε το νέο balance sheet να θυμίσει ότι η Games Workshop μπορεί ακόμη να γράψει army lists σαν να έχει χάσει επαφή με το ίδιο της το παιχνίδι.