Κριτικές

Το Barcelona είναι μια τίμια, ευχάριστη βιποσαλάτα σε ύφος Merv: δεν σε καίει αμέσως, αλλά έχει αρκετό βάθος ώστε να σε βάζει να ξανασκεφτείς τις επιλογές σου. Δεν είναι για κάθε εβδομάδα, όμως για όσους θέλουν λίγο τσιγάρισμα εγκεφάλου είναι από τα must της χρονιάς.

Το Books of Time έχει μια πραγματικά έξυπνη ιδέα στο tableau building, αλλά για μένα δεν καταφέρνει να τη μετατρέψει σε κάτι με αρκετό βάθος. Έμεινα με την αίσθηση ενός euro-vp salad που υπόσχεται engine building χωρίς να το παραδίδει πλήρως.

Το Twisty Tracks είναι ένα τίμιο, καλοφτιαγμένο rail crossover για light τραπεζάκια και νέους μηχανοδηγούς. Απλοϊκό στην πρώτη ματιά, αλλά με αρκετό κάψιμο ώστε να μη νιώθει καθόλου άδειο.

Το Last Will κερδίζει αμέσως με την παιχνιδιάρικη ιδέα ότι ο δρόμος προς τη νίκη περνά από τη χρεοκοπία. Είναι ένα ευχάριστο, ελαφρύ παιχνίδι που έχει έναν πολύ πρακτικό λόγο να βγει στο τραπέζι: στέκεται καλά και με πέντε άτομα.

Το Twilight Inscription μου έπεσε βαρύ στην πρώτη, ανολοκλήρωτη επαφή μου, αλλά καταλαβαίνω απολύτως γιατί θεωρείται από τα κορυφαία roll & write του είδους του.

Το Keydom's Dragons είναι η καλοκαιρινή αποκάλυψη για μεγάλες παρέες που θέλουν γέλιο, μπλόφες και πισώπλατα χτυπήματα. Δεν έχει το βάρος που ίσως περιμένουν οι φίλοι των Key-something, αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η χάρη του.

Το Guns & Steel είναι ένα μινιμαλιστικό civilization game μισής ώρας που βγήκε ιδανικό για πρωινό καφέ με τρεις παίκτες. Θέλει προσοχή στο τραπέζι και διάθεση για αλληλοκόψιμο, αλλιώς η παρτίδα μπορεί να κριθεί πολύ νωρίς.

Το Shadow Network είναι ένα ξερό παιχνίδι set collection με λίγη engine building σκόνη από πάνω, που φοράει κατασκοπικό παλτό χωρίς να κάνει ούτε στιγμή τον κόπο να γίνει κατασκοπικό. Δεν είναι κακό· απλώς είναι εντυπωσιακά άχρωμο.

Το Tiletum δεν είναι σκουπίδι, αλλά για μένα είναι η πιο άτονη και λιπαρή «καρμπονάρα» των Tascini της τελευταίας πενταετίας. Κουβαλάει αρκετά από τα πράγματα που με κουράζουν στο είδος, χωρίς να μου δίνει αρκετό λόγο να τα ανεχτώ.

Το Great Western Trail: Argentina είναι ένα εξαιρετικά έξυπνο remix του κλασικού, με περισσότερες στρατηγικές διαδρομές και πιο απαιτητικές αποφάσεις. Παρ’ όλα αυτά, η μεγαλύτερη πυκνότητά του με κάνει προσωπικά να γυρίζω ελαφρώς προς το πιο λιτό πρωτότυπο.

Το campaign του Perseverance: Castaway Chronicles – Episodes 1 & 2 παίρνει δύο ήδη χορταστικά επεισόδια και, με ελάχιστο υλικό, τα δένει σε μια πολύ πιο απαιτητική στρατηγική εμπειρία. Είναι εξαιρετικό όσο αντέχεις τον μαραθώνιο που ζητάει.

Το People Power είναι ένα προσεγμένο, γρήγορο και πιεστικό COIN για τρεις, που μοιάζει ιδανική είσοδος στη σειρά χωρίς το βάρος των περιττών εξαιρέσεων. Δεν είναι άμοιρο σκληρών events, αλλά η βασική του δομή κρατά το ενδιαφέρον ψηλά από την πρώτη κάρτα.

Το Border Reivers είναι ένα ευχάριστα σοβαροφανές μπαρμπούτι για φατρίες που κλέβουν ζώα στα αγγλοσκωτσέζικα σύνορα. Πολύ απλούστερο απ’ όσο υπόσχονται οι 16 σελίδες κανόνων, αλλά αρκετά ζωηρό ώστε να θέλω να το ξαναπαίξω.

Ένα σφιχτό, ευχάριστο worker placement με τίμια μακάβρια θεματολογία και μια ελαφριά συγγένεια στο στήσιμο με το Trickerion. Δεν είναι ούτε filler ούτε βαρύ παιχνίδι, αλλά δείχνει να έχει αρκετές κεφάτες παρτίδες για όσους δεν έχουν χορτάσει το είδος.

Το Wayfarers of the South Tigris ξεκινά πολύ δυνατά ως μια καλοδεμένη, ευχάριστα απαιτητική προσθήκη στη νέα τριλογία της Garphill. Στη δεύτερη παρτίδα, όμως, η ελάχιστη αλληλεπίδραση και η αίσθηση multiplayer solitaire το έκαναν λιγότερο χορταστικό από τα Architects και Paladins.

Το Ierusalem: Anno Domini παίρνει ίσως το πιο αλλόκοτο θέμα που έχω δει σε eurogame και το χειρίζεται με απρόσμενη διακριτικότητα. Ακόμη καλύτερα, κάτω από την εντύπωση του θέματος κρύβεται ένα πραγματικά καλό παιχνίδι.

Το Solar 175 με τράβηξε με θέμα και legacy υπόσχεση, παρότι ο εκδότης δεν μου είχε εμπνεύσει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Δύο παρτίδες μέσα, είναι ακόμη ένα απλό αλλά ευχάριστο campaign που θέλω να δω αν θα ανοίξει σωστά ή θα πνιγεί στους κανόνες του.

Το For Glory είναι ένα τίμιο και πολύ διασκεδαστικό deck-builder μονομάχων, που μαθαίνεται εύκολα και μετατρέπει το τραπέζι σε αρένα με την απαραίτητη φασαρία. Δεν περίμενα πολλά, αλλά τελικά βρήκα έναν από τους αγαπημένους μου deck-builders με ξύλο.

Ένα καθαρόαιμο παιχνίδι οικονομίας χωρίς τύχη, όπου χτίζω μια αυτοκρατορία σφαγείων με λίγη χωροταξική γεύση Tetris. Δεν είναι κοσμογονικό, αλλά είναι απλό, στρωτό και πολύ ευχάριστο στο τραπέζι.

Το Nemesis: Lockdown είναι πιο στρωτό από το πρώτο, αλλά για μένα δεν φτάνει την ένταση και τη γεύση του original. Έχει χαβαλέ, απλώς οι επισκέπτες και το scaling με διαφορετικό αριθμό παικτών με άφησαν πιο χλιαρό.

Το Marrakesh είναι, για μένα, ένα από τα πιο γευστικά point-salad euro του Stefan Feld — και ίσως το καλύτερό του για αυτή τη δεκαετία της ζωής μου. Με την επέκταση, ο ήδη έξυπνος πυρήνας γίνεται πιο πλούσιος χωρίς να χάνει το ενδιαφέρον του.

Η επιτραπέζια μεταφορά του Darkest Dungeon κρατάει εντυπωσιακά πολύ από το κλίμα του ψηφιακού, αλλά για μένα δεν κράτησε τη σαδιστική του δυσκολία. Έχει τις στιγμές και τη σωστή παρέα, όμως δεν μου πήρε τη θέση του Sword and Sorcery.

Το Trinidad είναι ένα παράξενο, χορταστικό euro city-builder γεμάτο έξυπνες ιδέες, που όμως στο τέλος μοιάζει να μην έχει δέσει όσο θα ήθελα. Το κυνήγησα καιρό· τώρα που το έφερα επιτέλους στο τραπέζι, καταλαβαίνω και τη γοητεία και την απογοήτευσή του.

Το La Famiglia: The Great Mafia War είναι ένα πυκνό και πολύ ολοκληρωμένο 2vs2 area-control παιχνίδι, ιδανικό για παρέες που απολαμβάνουν κρυφές εντολές και τίμια πολυπλοκότητα. Μόνη μου ουσιαστική ένσταση είναι ότι το μαφιόζικο θέμα, παρότι λειτουργικό, δεν εξαντλεί τις δυνατότητες του συστήματος.