Κριτικές

Το campaign του Perseverance: Castaway Chronicles – Episodes 1 & 2 παίρνει ένα ήδη στιβαρό παιχνίδι dice drafting και placement και, με ελάχιστα πρόσθετα υλικά, το μετατρέπει σε πολύ πιο απαιτητικό σύστημα. Είναι εξαιρετικό, αλλά ζητά αντοχές σχεδόν ισάξιες με το στρατηγικό του βάθος.

Το People Power είναι μια ιδιαίτερα προσιτή, σύντομη εισαγωγή στη σειρά COIN, χωρίς να πετάει την ένταση ή το ιστορικό της βάρος. Η τριπλή του σύγκρουση είναι καθαρή, πιεστική και με ουσιαστικό επιπλέον βάθος.

Το Border Reivers είναι ένα υπερβολικά απλό, σοβαροφανές παιχνίδι ζωοκλοπής που βρίσκει την πλάκα του μέσα στο χάος της παρέας. Με τέσσερις δουλεύει ωραία· με έξι μάλλον θα αρχίσουν οι πραγματικές επιδρομές.

Το Trepanation είναι ένα σφιχτό, ευχάριστο worker placement με τίμια μακάβριο θέμα και θεατρική παρουσία, χωρίς το βάρος που υπονοεί το Trickerion. Μια καλοδεχούμενη, οικονομική προσθήκη στα ελαφρύτερα παιχνίδια της DLP.

Το Wayfarers of the South Tigris συνδυάζει tableau building με αγώνες προόδου σε ένα πυκνό αλλά τελικά πολύ ομαλό σύστημα. Η δεύτερη παρτίδα, όμως, ανέδειξε πόσο λίγο αναγκάζει τους παίκτες να ασχοληθούν ο ένας με τον άλλον.

Ένα ασυνήθιστα ευσεβές eurogame που βρίσκει μηχανισμούς αντάξιους του παράξενου θέματός του. Και μάλιστα ως πρώτο παιχνίδι της σχεδιάστριας, είναι από τα καλά της χρονιάς.

Το Solar 175 με τράβηξε με το θέμα και την υπόσχεση ενός legacy campaign, παρότι ο εκδότης του δεν μου είχε κερδίσει εμπιστοσύνη. Δύο σενάρια μετά, παραμένω περίεργος — όχι ακόμη πεπεισμένος.

Το For Glory είναι ένα τίμιο, εύκολο deck builder μονομάχων που ξέρει πότε να αφήσει τα χαρτιά και να βάλει κόσμο να σφαχτεί στην αρένα. Στο βασικό κουτί το δίδυμο είναι πιο σκεπτόμενο· με το expansion, η παρέα διαλύεται ευχάριστα.

Το Union Stockyards είναι ένα καθαρόαιμο, μηδενικής τύχης οικονομικό παιχνίδι για την οικογενειακή επιχείρηση που θέλει να γίνει αυτοκρατορία σφαγείων. Δεν υπόσχεται επανάσταση· προσφέρει όμως μια στρωτή, απολαυστική βραδιά και, ναι, μπέικον.

Το Nemesis: Lockdown είναι πιο στρωτό από το πρώτο, χωρίς τις άχαρες εκτελέσεις πριν καν αρχίσει η βραδιά. Κρατά τον χαβαλέ του, αλλά οι Visitors και το scaling το αφήνουν ένα βήμα πίσω από το original.

Το Marrakesh είναι, για μένα, το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι του Stefan Feld αυτής της περιόδου του: μια πυκνή βιποσαλάτα όπου οι μηχανισμοί δεν συνυπάρχουν απλώς, αλλά δουλεύουν ο ένας πάνω στον άλλον.

Μια πολύ πιστή, γεμάτη ατμόσφαιρα μεταφορά του Darkest Dungeon, που όμως κάνει τη μάχη να μοιάζει πιο ήπια απ’ όσο πρέπει. Το μεγάλο της αγκάθι είναι το βαρύ στήσιμο του campaign.

Το Trinidad είναι ένα ασυνήθιστο, χορταστικό euro city-builder με αρκετές έξυπνες ιδέες, αλλά η τελική του εικόνα δεν δικαιώνει όλη αυτή την επινόηση. Το scoring μοιάζει να τραβάει το παιχνίδι προς τη λάθος κατεύθυνση.

Το La Famiglia: The Great Mafia War είναι ένα πυκνό 2vs2 area-control παιχνίδι με κρυφές εντολές, ασύμμετρες δυνάμεις και αρκετή μηχανική ιδιοσυγκρασία ώστε να ξεχωρίζει. Δεν είναι ελαφρύ, αλλά η πολυπλοκότητά του έχει λόγο ύπαρξης.

Το Clank!: Catacombs είναι ένα ανάλαφρο deck builder που βάζει επιτέλους τα πράγματα να συμβαίνουν πάνω σε κανονικό ταμπλό. Για νέους στη σειρά μοιάζει με το πιο καθαρό σημείο εισόδου· για βετεράνους, όμως, η ανάγκη του δεν είναι τόσο προφανής.

Το Captain's Sea είναι ένα ιστορικά φροντισμένο Age of Sail dueller που προτιμά τη ναυτική αίσθηση από την ακατάπαυστη διαδικαστική λεπτομέρεια. Έχει περισσότερο βάθος από τους duelling κανόνες του Flying Colors, αλλά η θέση του είναι κυρίως στα τραπέζια ήδη χορτασμένων φίλων του είδους.

Το Scarface 1920 είναι ένα πανάκριβο, πανέμορφο γκανγκστερικό sandbox που κρύβει πολύ περισσότερη αμεριτράς καφρίλα απ’ όση αφήνει να εννοηθεί το engine-building προσωπείο του. Έχει ελλείψεις και απότομα φινάλε, αλλά μπορεί να βγάλει ωραίες ιστορίες στο σωστό τραπέζι.

Το Mage Wars Arena επέστρεψε στο τραπέζι και μου θύμισε γιατί, παρά τις γνωστές του υπερβολές, παραμένει τόσο αγαπημένο. Όταν τα deck στήνονται με λίγη φροντίδα, η μονομαχία του έχει ακόμη δόντια.

Το Hegemony: Lead Your Class to Victory βάζει τους παίκτες να υπερασπίζονται τα ταξικά τους συμφέροντα, να σπρώχνουν πολιτικές και να κοιτάζουν με καχυποψία τον διπλανό τους. Είναι αξιοπρεπέστατο, αν και το τράβηγμα καρτών μπορεί να χαλάσει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο.

Οι προβαμμένες φιγούρες του Looney Tunes Mayhem κάνουν όλη τη δουλειά της πρώτης εντύπωσης, αλλά από κάτω υπάρχει ένα arena game χωρίς καθαρή ταυτότητα. Σύντομο και κατά τόπους λειτουργικό, μα τελικά ξεχασμένο και χαλασμένο εκεί που επιχειρεί να επεκταθεί.

Το Excavation Earth συνδυάζει προγραμματισμό ενεργειών και χειραγώγηση αγοράς σε μια τίμια, καψιματική εμπειρία που μάλλον πέρασε πιο αθόρυβα απ’ όσο της άξιζε. Δεν φτάνει σε εκρηκτικό φινάλε, αλλά έχει λόγους να επιστρέψεις.

Το Cape May είναι ένα ελαφρύ παιχνίδι action selection και area majority με θέμα τόσο αλλόκοτο ώστε σχεδόν σε κερδίζει από μόνο του: χτίζεις σαν μεγιστάνας και κυνηγάς φωτογραφίες σπάνιων πουλιών. Καλοφτιαγμένο και ισορροπημένο, αλλά δεν βρήκε τον δρόμο του προς τη δική μας σταθερή παρέα.

Το Aeroplanes: Aviation Ascendant δεν είναι το λαμπρότερο μέλος της τριλογίας του, αλλά παραμένει ένα αδικημένο, ευχάριστο παιχνίδι αεροπορίας που σηκώνει πέντε παίκτες με άνεση.

Το Sabika είναι ένα σφιχτό, καψιματικό multi-rondel euro με συνοχή και αρκετή προσωπικότητα ώστε να ξεπερνά το «guilty pleasure». Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά τον βάζει σε περισσότερες από μία τροχιές και ξέρει γιατί το κάνει.