Κριτικές

Η Deluxe Nova Collection δίνει στο Star Realms την πολυτελή, επιτέλους δική του, θέση στο ράφι. Η καθυστέρηση ήταν αδικαιολόγητη, αλλά το τελικό κουτί έχει ποιότητα και ένα μείγμα καρτών που κρατά την παρτίδα ανάλαφρη.

Το Europa Universalis: The Price of Power είναι ένα πυκνό, απαιτητικό παιχνίδι μεγάλης ιστορικής κλίμακας που δεν ζητά απλώς χρόνο, αλλά και παρέα πρόθυμη να μάθει μαζί του. Οι κανόνες του βαραίνουν, όμως σπάνια μοιάζουν αυθαίρετοι.

Το Starship Captains είναι ένα light-gateway worker placement με μια καλή ιδέα στην ουρά του πληρώματος, που όμως δεν κατορθώνει να της δώσει ένταση ή λόγο ύπαρξης στο τραπέζι.

Το The King's Dilemma είναι μια υπέροχη legacy ιστορία που συχνά μεταμφιέζει ένα μέτριο παιχνίδι ψηφοφορίας σε πολιτικό χάος. Στο τραπέζι γεννάει ατάκες και συμμαχίες που μένουν· ως παιχνίδι, όμως, χάνει συχνά το νήμα του.

Το The Silver River είναι ένα τίμιο, γεμάτο euro που ζωντανεύει όταν οι παίκτες σταματούν να είναι ευγενικοί. Η σύγκρουση δεν είναι παρενέργεια· είναι το καρύκευμα που του λείπει.

Το Stationfall είναι ένα διαστημικό παιχνίδι πανικού, κρυφών ταυτοτήτων και πολύ στοχευμένης κακίας, με ένα εξαιρετικό σύστημα χαρακτήρων να παλεύει με εγχειρίδια που δεν θέλουν να σε βοηθήσουν. Όταν ξεπεραστεί το αρχικό σοκ, ο σταθμός γεμίζει εκβιασμούς, συγκρούσεις και ωραία χαοτικές αποφάσεις.

Το Mosaic: A Story of Civilization έρχεται σαν υπερπαραγωγή στο τραπέζι, με προσεγμένη παραγωγή και ένα μάλλον αχρείαστα βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Κάτω από το θέαμα κρύβεται ένα τίμιο light-medium civ game, που θέλει όμως το τραπέζι να κοιτάζει ο ένας τον άλλον.

Το Rolling Heights θέλει να παντρέψει μια ιδέα τύπου Suburbia με bag building, αλλά καταλήγει να κάνει την οικοδόμηση πόλης αγγαρεία και την ανάγνωση του ταμπλό δοκιμασία αντοχής.

Το Immortality είναι ένα ουσιαστικό expansion για το Dune: Imperium: δένει εξαιρετικά με το Ix και μετακινεί το κέντρο βάρους του παιχνιδιού χωρίς να το αλλοιώνει. Ενισχύει ακριβώς το deck-building σκέλος που χρειαζόταν περισσότερη πυκνότητα.

Το Angel Fury είναι ένα χαλαρό, σχεδόν συμμετρικό take and hold με αγγέλους, δαίμονες, ζάρια και αρκετή σφαγή για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος. Δεν είναι για να το πάρεις υπερβολικά σοβαρά, αλλά γεμίζει πολύ ευχάριστα μια ώρα.

Το Mage Noir μοιάζει αρχικά υπερβολικά οικείο σε όποιον έζησε την έκρηξη των CCG, αλλά κρύβει μια ουσιαστική παραλλαγή στο mana. Η ιδέα του είναι φρέσκια· το βασικό του περιεχόμενο, λιγότερο.

Το Oh My Goods! στριμώχνει μια κανονική αλυσίδα παραγωγής σε μικρό κουτί και παραμένει ευχάριστο ως ελαφρύ παιχνίδι καρτών. Με τον χρόνο, όμως, η γοητεία του αποδείχθηκε πιο κατάλληλη για νεότερους παίκτες παρά για ενήλικες που ψάχνουν βάθος.

Το Crossing Oceans είναι η πιο στρωμένη, πιο ευανάγνωστη εκδοχή του Transatlantic, χωρίς να αλλάζει τόσο ώστε να ακυρώνει το παλιό. Για όποιον δεν έχει ήδη το προηγούμενο παιχνίδι, είναι μια πολύ ασφαλής αγορά.

Το Kill Team v2 είναι ένα σφιχτό, προσιτό skirmish με αρκετό ξύλο και, για όποιον μπορεί να το αξιοποιήσει, αξιοσημείωτο υλικό για campaign play. Η ισορροπία των factions όμως μπορεί να μοιάζει σαν να εγκατέλειψε το τραπέζι πριν αρχίσει η μάχη.

Το Woodcraft έχει έναν εξαιρετικά ευρηματικό κεντρικό τροχό και όλα τα διαπιστευτήρια μιας δυνατής κυκλοφορίας του Suchy. Στο τραπέζι των τεσσάρων, όμως, η αναμονή και η τυχαιότητα με κράτησαν σε απόσταση.

Το Skymines παίρνει τον πυρήνα του Mombasa, τον ντύνει επιτέλους με θέμα που διαβάζεται και προσθέτει έναν δεύτερο χάρτη αρκετά διαφορετικό ώστε να δικαιολογεί την επιστροφή. Η προτίμησή μου μένει στον αρχικό χάρτη, αλλά το πακέτο είναι ανεπιφύλακτα προτεινόμενο.

Το Endless Winter: Paleoamericans είναι ένα εντυπωσιακά παραγμένο, φιλικό euro που κάνει την είσοδο στο είδος πολύ εύκολη. Κάτω από τη λάμψη του όμως, η πρόκλησή του μένει πιο ήπια απ’ όσο υπόσχεται η γεμάτη εμφάνισή του.

Το Dark Ages: Holy Roman Empire είναι ένα φιλόδοξο μεσαιωνικό 4X που έχει δουλέψει σοβαρά πάνω στις παλιές ασθένειες του είδους, χωρίς να τις έχει θεραπεύσει όλες. Με τη σωστή, ομοιογενή παρέα, το ενιαίο μεγάλο παιχνίδι παραμένει μια αξιοσημείωτα διαχειρίσιμη εξάωρη υπόθεση.

Αφού επιβεβαιώσαμε ότι το παίζουμε σωστά, το Weather Machine παραμένει το παιχνίδι του Λακέρδα που μου αρέσει λιγότερο. Η διάρκεια είναι λογική, αλλά το setup και η ισορροπία του δεν είναι.

Το Impression βρίσκει μια ασυνήθιστη διφασική εκδοχή του worker placement και τη χρησιμοποιεί για να τροφοδοτήσει ένα υπέροχα επιθετικό engine building. Η εικονογραφία του, όμως, είναι τόσο ασαφής ώστε μπορεί να καταστρέψει την πρώτη επαφή με ένα κατά τα άλλα πολύ αξιόλογο euro.

Μια παρτίδα 1861: Railways of the Russian Empire & 1867: Railways of Canada όπου τα τρένα έμειναν σκληρά, αλλά οι άνθρωποι στο τραπέζι όχι. Η διαφορά ήταν μόλις 98 δολάρια, και η ευγενής άμιλλα έκανε την ένταση καλύτερη αντί για πιο πικρή.

Το Atiwa είναι ένα γρήγορο και τίμιο engine builder του Uwe Rosenberg, αλλά η ετικέτα «advanced» το αδικεί και το ίδιο το προϊόν μοιάζει κάπως ανολοκλήρωτο. Μια καλή, ήσυχη γέφυρα προς βαρύτερα euro, όχι όμως η επιτυχία που υπόσχεται η συσκευασία.

Το Lacrimosa δένει ένα ασυνήθιστο θέμα με ένα μεσαίου βάρους euro, όπου το action selection και το προσωπικό deck υπηρετούν την ίδια καθαρή δομή. Η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται απλώς για καλή πρώτη εντύπωση.

Το Space Station Phoenix παίρνει μια γνώριμη εργαλειοθήκη euro και της δίνει έναν μηχανισμό φθοράς που αλλάζει ουσιαστικά τις προτεραιότητες. Θέλει μία πλήρη παρτίδα εξοικείωσης, αλλά έπειτα κινείται με εντυπωσιακή καθαρότητα.